What do you think?
Rate this book
Emo's Labyrint
Een fascinerend boek over een van de meest opmerkelijke geestelijken uit de Noord-Nederlandse geschiedenis.
* Gebaseerd op de kroniek van Abt Emo van Wittewierum
* Een adembenemend verhaal op de grens van feit en fictie
* Meeslepend en ontroerend
* Volledig historisch verantwoord (ism Rijksuniversiteit Groningen)
* Met uitvouwbare kaart van Emo's complete reis
In het jaar 1211 schenken parochianen van Wierum hun kerk aan Nijeklooster, het klooster van proost Emo. De bisschop van Munster mengt zich echter in de zaak en maakt de schenking ongedaan. Emo is diep verontwaardigd over zoveel onrecht. Hij reist midden in de winter naar Rome om zijn recht te gaan halen bij de paus en raakt ongewild betrokken bij de grote politieke problemen van zijn tijd.
Ynskje Penning-van Staalduinen is afgestudeerd historicus en werkzaam als schrijver en beeldhouwer. Ze heeft ruim zestig titels op haar naam staan, waaronder de historische roman Stormvloed over de ondergang van het waddeneiland Bosch en de historische jeugdroman Moord op het ijs, waarmee ze verschillende prijzen won. Ynskje Penning is tevens oprichter van Penningboek.
* Gebaseerd op de kroniek van Abt Emo van Wittewierum
* Een adembenemend verhaal op de grens van feit en fictie
* Meeslepend en ontroerend
* Volledig historisch verantwoord (ism Rijksuniversiteit Groningen)
* Met uitvouwbare kaart van Emo's complete reis
In het jaar 1211 schenken parochianen van Wierum hun kerk aan Nijeklooster, het klooster van proost Emo. De bisschop van Munster mengt zich echter in de zaak en maakt de schenking ongedaan. Emo is diep verontwaardigd over zoveel onrecht. Hij reist midden in de winter naar Rome om zijn recht te gaan halen bij de paus en raakt ongewild betrokken bij de grote politieke problemen van zijn tijd.
Ynskje Penning-van Staalduinen is afgestudeerd historicus en werkzaam als schrijver en beeldhouwer. Ze heeft ruim zestig titels op haar naam staan, waaronder de historische roman Stormvloed over de ondergang van het waddeneiland Bosch en de historische jeugdroman Moord op het ijs, waarmee ze verschillende prijzen won. Ynskje Penning is tevens oprichter van Penningboek.
- GenresFiction
464 pages, Paperback
First published January 1, 2010
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 8 of 8 reviews
May 2, 2018
Om eerlijk te zijn: dit is gewoon niet zo'n goed boek. Ik zie dat hij een paar 5 sterrenbeoordelingen heeft gekregen maar dat is eigenlijk niet reëel. Ik snap dat het een soort streekroman is, maar ik beoordeel alle boeken hetzelfde, en dit boek was bij een gewone uitgeverij nooit gepubliceerd. In ieder geval niet in deze vorm. Regionale uitgeverijen zijn vaak veel minder streng omdat ze allang blij zijn met de weinige instroom die ze hebben, en dat is prima, maar uiteindelijk heeft een boek bij mij, de lezer, in de basis slechts twee mogelijke uitkomsten: is het vermakelijk, of niet. Natuurlijk kan een boek slecht zijn, maar wel vermakelijk, maar als hij goed en toch niet vermakelijk is zou het ook een slechte beoordeling krijgen. En dit boek is niet vermakelijk én slecht. Ik snap dat Ynskje Penning haar best erop gedaan heeft, maar ik hoef me niet schuldig te voelen omdat ze door mijn mede-Groningers genoeg wordt opgehemeld.
Het boek begint nog wel aardig, maar verzandt al snel deels in een melodramatische draak van een werk, deels in een saaie, zouteloze geschiedenisles van middelbare schoolkaliber. Personages praten als jij en ik dat doen, dus niet Middeleeuws. Alle vrouwen in het boek zijn bijvoorbeeld diehard feminist (overigens zijn ze natuurlijk ook allemaal een stuk wijzer dan de mannen in dit boek, hoe uitgekauwd wil je het vreten). Gebeurtenissen worden bezien door moderne bril, waardoor je nooit als het ware echt 'in' de Middeleeuwen gaat zitten. Emo leeft mee met de arme ketters, maakt zich zorgen om de Joden (!), woont een tijd samen met een kruidenvrouwtje zonder dat er ooit de gedachte in hem opkomt dat ze een heks zou kunnen zijn (wat in die tijd gebruikelijk was), gaat amicaal en lichamelijk om met vrouwen terwijl hij een vrome en kuise monnik hoort te zijn, en God is nauwelijks in zijn gedachten te vinden. Kortom: hij denkt en gedraagt zich nauwelijks als monnik. Ik snap dat Penning wil dat we Emo aardig vinden, maar Emo is NIET mijn SJW progressieve, minderhedenknuffelende, geitenwollensokkenhippie buurman uit Helpman.
Een nog grotere ergernis is dat dit boek eigenlijk alleen maar zo dik is omdat bijna alle personages soms plotseling veranderen in lopende wikipediapagina's. Dan is Emo met iemand in gesprek en volgt er opeens een uiteenzetting van 2 of meer (!) pagina's waarin de hele loop van de geschiedenis over een onderwerp wordt beschreven. Alsof de mensen in die tijd überhaupt zo'n deskundig en globaal overzicht hadden van gebeurtenissen rondom de wereldpolitiek. Het ergste is wanneer Penning kinderen dit laat doen: tegen het einde van het verhaal laat ze een jongen van rond de 13 jaar een heel relaas houden over de Kinderkruistocht en Nicolaas de Goede. Dit is simpelweg gigantisch ongeloofwaardig, al te meer omdat deze Nicolaas een Duitser was, maar toch hele gesprekken hield met het Friese jongetje. Is dit een (kind) personage, of is dit Ynskje Penning die een lap tekst uit een geschiedenisboek kopieert en plakt?
Ook lijkt Penning maar zoveel mogelijk onderwerpen en zaken te willen toevoegen om het verhaal maar spannend te maken. Emo lijkt wel Forrest Gump! Je kunt beter vragen welke grote actualiteit uit de 13e eeuw Emo níét meemaakt. Het lijstje 'bekende figuren uit 1200-zoveel' waar Emo contact mee heeft is lachwekkend. En zonde, want zonder al deze verzinsels om Emo heen blijft het ware verhaal van zijn reis naar Rome als een huis overeind staan. Het had helemaal niet gehoeven. En het zorgt ook voor ongemak bij de lezer, wanneer die (ik) leest over alles wat Emo allemaal niet kan, over zijn metgezellen die de meest debiele dingen keer op keer op miraculeuze wijze overleven, dat Emo's Bulgaarse metgezel Jaromir wolven vilt, waarna ze deze ongedroogde, ongelooide (!) vachten nog maanden blijven dragen alsof de onbewerkte huid na een week niet al gigantisch zou stinken en vliegen zou aantrekken. Uiteraard ontmoet Emo de meest wonderlijke personen, prinsen, prinsessen, hij krijgt een 'coole' hond om mee te nemen (die overigens totaal niet geloofwaardig overkomt, het beest 'bijt' mensen in de nek om kennis met ze te maken en lokt soldaten één voor één naar de stal om ze af te maken, omdat ze Emo en zijn reisgenoten hebben vastgebonden in een hutje.
Al halverwege het boek had ik weinig zin om nog door te gaan, maar het Deus ex machina-einde deed de druppel overlopen alsof God Zelf de Zondvloed in de emmer zond. Wat een gekunsteld en melodramatisch einde. Hier had een editor keihard moeten ingrijpen. Eigenlijk al veel eerder maar wat doe je als deze Penning van de weinige Groningse schrijvers die er zijn al één van de beste is... Of misschien is ze Fries maar dat staat ook nergens duidelijk en ze woont in Haren. Dus.
Kortom, er is eigenlijk slechts één woord om dit boek te beschrijven en gek genoeg past het ook nog eens perfect. En dat woord is: Kitsch. Het enige wat nog pleit voor dit boek is dat je er wat van opsteekt. Op een leukere manier dan Wikipedia dan, misschien.
En nog één ding: kan iemand Ynskje Penning vertellen dat wij Nederlanders niet 'hij spitste zijn lippen' schrijven en zeggen maar 'hij tuitte zijn lippen'? Duitsers zeggen lippen spitzen. Letterlijk elke keer las ik 'hij spitste zijn oren'-o nee hu zijn lippen.........? en dat zag er echt heel raar uit in mijn hoofd.
Edit 04-05: Ik blijf maar op twee gedachten hinken bij dit boek. Eén ster is misschien toch net wat te streng...
Het boek begint nog wel aardig, maar verzandt al snel deels in een melodramatische draak van een werk, deels in een saaie, zouteloze geschiedenisles van middelbare schoolkaliber. Personages praten als jij en ik dat doen, dus niet Middeleeuws. Alle vrouwen in het boek zijn bijvoorbeeld diehard feminist (overigens zijn ze natuurlijk ook allemaal een stuk wijzer dan de mannen in dit boek, hoe uitgekauwd wil je het vreten). Gebeurtenissen worden bezien door moderne bril, waardoor je nooit als het ware echt 'in' de Middeleeuwen gaat zitten. Emo leeft mee met de arme ketters, maakt zich zorgen om de Joden (!), woont een tijd samen met een kruidenvrouwtje zonder dat er ooit de gedachte in hem opkomt dat ze een heks zou kunnen zijn (wat in die tijd gebruikelijk was), gaat amicaal en lichamelijk om met vrouwen terwijl hij een vrome en kuise monnik hoort te zijn, en God is nauwelijks in zijn gedachten te vinden. Kortom: hij denkt en gedraagt zich nauwelijks als monnik. Ik snap dat Penning wil dat we Emo aardig vinden, maar Emo is NIET mijn SJW progressieve, minderhedenknuffelende, geitenwollensokkenhippie buurman uit Helpman.
Een nog grotere ergernis is dat dit boek eigenlijk alleen maar zo dik is omdat bijna alle personages soms plotseling veranderen in lopende wikipediapagina's. Dan is Emo met iemand in gesprek en volgt er opeens een uiteenzetting van 2 of meer (!) pagina's waarin de hele loop van de geschiedenis over een onderwerp wordt beschreven. Alsof de mensen in die tijd überhaupt zo'n deskundig en globaal overzicht hadden van gebeurtenissen rondom de wereldpolitiek. Het ergste is wanneer Penning kinderen dit laat doen: tegen het einde van het verhaal laat ze een jongen van rond de 13 jaar een heel relaas houden over de Kinderkruistocht en Nicolaas de Goede. Dit is simpelweg gigantisch ongeloofwaardig, al te meer omdat deze Nicolaas een Duitser was, maar toch hele gesprekken hield met het Friese jongetje. Is dit een (kind) personage, of is dit Ynskje Penning die een lap tekst uit een geschiedenisboek kopieert en plakt?
Ook lijkt Penning maar zoveel mogelijk onderwerpen en zaken te willen toevoegen om het verhaal maar spannend te maken. Emo lijkt wel Forrest Gump! Je kunt beter vragen welke grote actualiteit uit de 13e eeuw Emo níét meemaakt. Het lijstje 'bekende figuren uit 1200-zoveel' waar Emo contact mee heeft is lachwekkend. En zonde, want zonder al deze verzinsels om Emo heen blijft het ware verhaal van zijn reis naar Rome als een huis overeind staan. Het had helemaal niet gehoeven. En het zorgt ook voor ongemak bij de lezer, wanneer die (ik) leest over alles wat Emo allemaal niet kan, over zijn metgezellen die de meest debiele dingen keer op keer op miraculeuze wijze overleven, dat Emo's Bulgaarse metgezel Jaromir wolven vilt, waarna ze deze ongedroogde, ongelooide (!) vachten nog maanden blijven dragen alsof de onbewerkte huid na een week niet al gigantisch zou stinken en vliegen zou aantrekken. Uiteraard ontmoet Emo de meest wonderlijke personen, prinsen, prinsessen, hij krijgt een 'coole' hond om mee te nemen (die overigens totaal niet geloofwaardig overkomt, het beest 'bijt' mensen in de nek om kennis met ze te maken en lokt soldaten één voor één naar de stal om ze af te maken, omdat ze Emo en zijn reisgenoten hebben vastgebonden in een hutje.
Al halverwege het boek had ik weinig zin om nog door te gaan, maar het Deus ex machina-einde deed de druppel overlopen alsof God Zelf de Zondvloed in de emmer zond. Wat een gekunsteld en melodramatisch einde. Hier had een editor keihard moeten ingrijpen. Eigenlijk al veel eerder maar wat doe je als deze Penning van de weinige Groningse schrijvers die er zijn al één van de beste is... Of misschien is ze Fries maar dat staat ook nergens duidelijk en ze woont in Haren. Dus.
Kortom, er is eigenlijk slechts één woord om dit boek te beschrijven en gek genoeg past het ook nog eens perfect. En dat woord is: Kitsch. Het enige wat nog pleit voor dit boek is dat je er wat van opsteekt. Op een leukere manier dan Wikipedia dan, misschien.
En nog één ding: kan iemand Ynskje Penning vertellen dat wij Nederlanders niet 'hij spitste zijn lippen' schrijven en zeggen maar 'hij tuitte zijn lippen'? Duitsers zeggen lippen spitzen. Letterlijk elke keer las ik 'hij spitste zijn oren'-o nee hu zijn lippen.........? en dat zag er echt heel raar uit in mijn hoofd.
Edit 04-05: Ik blijf maar op twee gedachten hinken bij dit boek. Eén ster is misschien toch net wat te streng...
October 31, 2021
Een soort “Kruistocht In Spijkerbroek” voor volwassenen, maar gebaseerd op een ware kroniek uit de Middeleeuwen, en omgeven met veel historische details.
May 13, 2018
I greatly enjoyed this historical thriller based on the adventures of abt Emo van Wierden. The story tells, how Emo undertakes a journey through medival Europe to find justice for his small cloister community which is in great peril, and is threatened by the bishop of Munster and a wealthy landowner. Emo is forced to travel to Rome in midwinter to defend his case before the pope.
The story is based in historical facts from the diary Emo kept during his travel: Floridus Hortus, the cronicles of Bloemhof, as his cloister was named after Emo had been restored in his function of prior. Later he became the first abt of Bloemhof.
If you've read this one, don't forget to read Emo's reis, written by Dick de Boer, who describes a cultural journey through medival Europe done in 2014, following Emo's footsteps.
The story is based in historical facts from the diary Emo kept during his travel: Floridus Hortus, the cronicles of Bloemhof, as his cloister was named after Emo had been restored in his function of prior. Later he became the first abt of Bloemhof.
If you've read this one, don't forget to read Emo's reis, written by Dick de Boer, who describes a cultural journey through medival Europe done in 2014, following Emo's footsteps.
August 28, 2023
Een historische thriller, geschreven naar aanleiding van hetzelfde onderzoek naar Emo's reis van prof. dr. Dick de Boer.
Volgens de woorden van de schrijfster is het een kruising tussen kunst en wetenschap, een mengvorm van fictie en non-fictie.
Ze heeft veel onderzoek gedaan naar de gewoontes en gebruiken, de oorlogen en de kruistochten, de kerkelijke en bestuurlijke zaken. En ze is erin geslaagd een zeer leesbaar boek te schrijven over de reis van Emo naar Rome en weer terug.
Volgens de woorden van de schrijfster is het een kruising tussen kunst en wetenschap, een mengvorm van fictie en non-fictie.
Ze heeft veel onderzoek gedaan naar de gewoontes en gebruiken, de oorlogen en de kruistochten, de kerkelijke en bestuurlijke zaken. En ze is erin geslaagd een zeer leesbaar boek te schrijven over de reis van Emo naar Rome en weer terug.
June 3, 2023
Emo is een proost die naar Rome wandelt om gelijk te halen bij de paus. In het verhaal lees je zijn weg er naar toe en terug.
Zo mooi geschreven dat ik echt zin had om de tocht zelf ook te lopen.
Zo mooi geschreven dat ik echt zin had om de tocht zelf ook te lopen.
January 19, 2025
Speelt in de 13e !! eeuw. Ongelooflijk dat een monnik vanuit Groningen een reis Rome vv overleefd. Spannend om te lezen en te volgen ook google maps en Wikipedia
April 1, 2020
Een bijzondere historische reis in een woelige tijd.
Mevrouw Penning schrijft vlot waardoor het verhaal van Emo’s heen- en terugreis naar Rome makkelijk leest. Ze beschrijft de reis en achtergronden uitvoerig én ze tracht even uitvoerig een beeld te geven van talrijke politieke en religieuze ontwikkelingen in het middeleeuwse Europa in 1212. Ik vind dat ze met name in het laatstgenoemde niet goed slaagt. Het boek is zeker wel spannend, een ‘thriller’ is de reis en alles wat Emo en zijn metgezellen meemaken zeker wel maar de auteur wil naar mijn smaak te veel. Ze baseert zich dan wel op de kroniek van Emo maar tijdens het lezen vroeg ik me voortdurend af wat er nu ‘echt’ gebeurd was en wat de schrijfster verzonnen had. De vlotte stijl is meestal genietbaar maar vooral tegen het eind werd het me wat te gortig. Bij het ‘happy end’ had ik het gevoel in een deeltje van de bouquet reeks beland te zijn.
Al met al vond ik het een aardig en in bepaalde opzichten ook een leerzaam boek. Achteraf gezien had ik toch liever het historisch-wetenschappelijk boek van de mediëvist Dick de Boer over Emo's reis gelezen.
Mevrouw Penning schrijft vlot waardoor het verhaal van Emo’s heen- en terugreis naar Rome makkelijk leest. Ze beschrijft de reis en achtergronden uitvoerig én ze tracht even uitvoerig een beeld te geven van talrijke politieke en religieuze ontwikkelingen in het middeleeuwse Europa in 1212. Ik vind dat ze met name in het laatstgenoemde niet goed slaagt. Het boek is zeker wel spannend, een ‘thriller’ is de reis en alles wat Emo en zijn metgezellen meemaken zeker wel maar de auteur wil naar mijn smaak te veel. Ze baseert zich dan wel op de kroniek van Emo maar tijdens het lezen vroeg ik me voortdurend af wat er nu ‘echt’ gebeurd was en wat de schrijfster verzonnen had. De vlotte stijl is meestal genietbaar maar vooral tegen het eind werd het me wat te gortig. Bij het ‘happy end’ had ik het gevoel in een deeltje van de bouquet reeks beland te zijn.
Al met al vond ik het een aardig en in bepaalde opzichten ook een leerzaam boek. Achteraf gezien had ik toch liever het historisch-wetenschappelijk boek van de mediëvist Dick de Boer over Emo's reis gelezen.
October 10, 2015
Het is boeiend om te lezen hoe het leven in de Middeleeuwen eruit zag. Moet je je voorstellen: alle communicatie ging via brieven, die werden vervoerd door bodes die niet altijd even betrouwbaar bleken te zijn. Emo moest de pauselijke bul zelf meenemen van Rome naar Munster, terwijl onderweg allerlei gevaren dreigden.
https://lalageleest.wordpress.com/201...
https://lalageleest.wordpress.com/201...
Displaying 1 - 8 of 8 reviews