"Case vinte anos despois da súa publicación, Un millón de vacas é un referente inexcusable na obra de Manuel Rivas e un auténtico clásico da literatura galega recente. Aquí estaba xa a forza da linguaxe poética do seu autor, a través deses relatos breves, escritos por quen ten a dobre vocacón do xornalista e do poeta. Un millón de vacas reedítase, agora que as vacas entoleceron, nunha edición aumentada cun novo e fermoso relato do autor, "Madonna". Son, os de Un millón de vacas, relatos escritos cunha prosa limpa e sincera, chea de tenrura, de gracia e de vivacidade, a través da que sentimos as raigañas e as fendas da terra nestas historias ateigadas de inxenuidade, de optimismo e de ironía. Esta é a Galicia cotiá, descrita con grande sensibilidade e cunha explosión de humor que nace dos contrastes e da espontaneidade. Esta é a escrita áxil, sagaz e rica de quen hoxe se configura como o escritor galego máis universal. E este é o libro co que seduciu ós seus lectores."
Manuel Rivas Barrós (born 24 October 1957 in A Coruña, Galicia, Spain) is a Galician writer, poet and journalist.
Manuel Rivas Barrós began his writing career at the age of 15. He has written articles and literature essays for Spanish newspapers and television stations like Televisión de Galicia, El Ideal Gallego, La Voz de Galicia, El País, and was the sub-editor of Diario 16 in Galicia. He was a founding member of Greenpeace Spain, and played an important role during the 2002 Prestige oil spill near the Galician coast.
As of 2017, Rivas has published 9 anthologies of poetry, 14 novels and several literature essays. He is considered a revolutionary in contemporary Galician literature. His 1996 book "Que me queres, amor?", a series of sixteen short stories, was adapted by director José Luis Cuerda for his film "A lingua das bolboretas" ("Butterfly's Tongue"). His 1998 novel "O lápis do carpinteiro" ("The Carpenter's Pencil") has been published in nine countries and it is the most widely translated work in the history of Galician literature. It also was adapted to cinema as "O Lápis do Carpinteiro".
o que máis me gustou despois de remuíño de sombras dos de narrativa si lo digo!!! obvio hai relatos que meeeh, pero en xeral gustaronme mogollon heheheje o único non entendín porque elixiu de último un dos que (para min) son máis flojos
exceptuando un par de relatos, non me pareceu unha colección de relatos excesivamente destacable. vindo do lápis do carpinteiro, esperaba algo diferente e mellor construído.
Catro vaquinhas douradas ou rubias galegas e non 5***** polo didactismo soso dalgúns contos (coma o freudiano «Que non quede nada» [sempre fracasarás na educación dos nenos, si]), o costumismo de telegaita («O domingo»), etcétera.
Meu tipo de conto ideal é máis intelectual (estilo Kafka, Borges...) ou poético (Motojiro Kajii, Kawabata...) que narrativo, político, anecdótico, humorístico... Pode soar pretencioso, pero eche o que hai. Oscar Wilde misturou moi ben nos seus unha forte vontade de estilo cun importante fondo («O xigante egoísta» como o máis notábel exemplo disto).
Agás algunha frase brillante aquí e acolá («O cisne branco achegouse pedindo comida coa súa voz de porco» ou o derradeiro parágrafo do relato do artista), creo que Rivas peca (pra o meu gusto) dunha prosa aséptica que non se sostén pola sinxeleza do narrado (podo estar errado e as florituras facelo todo pior...)
Os meus 4 favoritos, por orde: 1) «O navegante solitario». 2) «Un millón de vacas». 3) «Un artista de provincias». 4) «Campos de algodón».