Na książkę składają się trzy eseje szkicujące historię przedstawiania śmierci w malarstwie oraz dzieje obrazowania idei marności w poezji i sztuce. W rozprawie tytułowej Białostocki analizuje przekształcanie się wizerunku śmierci w zależności od gramatycznego rodzaju słowa śmierć w poszczególnych językach. Szkic drugi omawia ewolucję przedstawień śmierci, od moralizatorskich, zakorzenionych w myśleniu religijnym, po związane ze świecką tradycją ikonografii funeralnej. Trzeci z tekstów analizuje tematy ikonografii vanitas, charakterystyczne dla poszczególnych epok i kręgów kulturowych (katolicyzm, protestantyzm), oraz ich rozwój od starożytności po wiek XIX.
Ciekawe eseje i wspaniały dobór obrazów i rycin, ale niestety, tak jak inne recenzje wspominają, selektywne tłumaczenie przywoływanych cytatów znacznie utrudnia odbiór całości i psuje wrażenia z czytania, nie rozumiem, czym kierował się autor przy wyborze tłumaczonych fragmentów(przykładowo, wers z Szekspira w języku angielskim zasłużył na tłumaczenie, ale sporo fragmentów wierszy w języku francuskim lub sentencje po łacinie już nie...), ale moim zdaniem jest to spory minus.
Interesujące eseje. Bardzo ciekawe ryciny. Jedyny mankament - nie wszystkie cytaty zostały przetłumaczone na język polski, a to bardzo utrudnia odbiór.