Ένα μικρό αλλά πολύ έντονο αλληγορικό μυθιστόρημα από μια συγγραφέα για την οποία δεν γνώριζα τίποτα και δεν είχα ξανακούσει. Το μόνο που με προέτρεψε να το διαβάσω ήταν ο τίτλος και η κάπως άστοχη περίληψη (που με παρέπεμψε σε κάτι αστυνομικό - ίσως και δικό μου το λάθος), Η ιστορία της ζωής μιας γυναίκας (πλέον γριας ξεμωραμένης) που έζησε μόνη και η μοίρα της στέρησε κάθε διέξοδο από την μοναξιά της. Πάντως η απομόνωση δεν φαίνεται να την πειράζει, αφού παρηγοριά βρίσκει στη γη της. Όταν την χάνει και αυτήν, τότε το μόνο που απομένει είναι η αφιέρωση όλου της του είναι στον σχεδιασμό μιας εκδίκησης - έστω και αν αυτή είναι περισσότερο εγκεφαλική παρά πραγματική. Περιστασιακές οπισθοδρομήσεις, για να πληροφορηθούμε την ιστορία ενός έρωτα. Νοσηρά παιδικά ποιηματάκια που παίζουν στο μυαλό μιας 70χρονης . Όπως και να έχει, η συγγραφέας διαθέτει πολύ ισχυρή πένα και μια όμορφη ιστορία έρωτα και προδοσίας να αφηγηθεί. Έχει τον δικό της τρόπο να φιλοτεχνεί τους χαρακτήρες και να τους δίνει βάθος και αληθοφάνεια. Το βιβλίο έχει μια λακωνικότητα και μια μεστότητα στο ύφος του, όμορφες περιγραφές της φύσης και του κλίματος, της αγροτικής ζωής και του ρομαντικού ειδυλλίου (που καταλήγει σε τραγωδία) μεταξύ της πρωταγωνίστριας και του εραστή της. Υπάρχει πολύ έντονη η αλληγορία και ο συμβολισμός και είναι ενδιαφέρουσα η αποσπασματική διήγηση της βασικής ιστορίας. Μου άρεσε ο τρόπος που παρουσιάζει την κάθοδο της πρωταγωνίστριας, την παρακμή του σώματος και το πείσμα του μυαλού που αντιτίθεται. Γενικά πάντως είναι από τα βιβλία που κλείνοντας το δεν έχω πολλά να πω πέρα από ότι μου άρεσε, χωρίς να με ξετρελάνει κιόλας. Θα ξαναδιάβαζα τη συγγραφέα αν έχετε κάτι να μου προτείνετε