Mechdany; een afgelegen eiland aan de rand van het keizerrijk, in een wereld waar de god Lot en zijn veertien vrouwen regeren.
Een zwaard; met uiterste precisie gesmeed door de plaatselijke smid Odan, in opdracht van Hoge Heren van duistere herkomst.
Een wapen; geladen met ongekende magie, een machtige talisman die, terwijl hij nog ligt na te gloeien in het smidsvuur, wordt gestolen door Odans rivaal in de liefde: de elf en moordenaar Tazumann, die aansluitend wegvlucht en het hele eiland een magische versluiering oplegt.
Jaren later, als de spreuk is weggesleten, keren herinneringen terug en daarmee ook het besef dat er een moordenaar en een echtbreker ver weg op de keizerstroon zit. Dat steekt. Want eer is belangrijk voor de rechtzinnige bewoners van Mechdany en evenzeer voor Lots goddelijke veertiende vrouw Mavalesha, een godin met onvoorspelbare luimen en hevige emoties die het weer catastrofaal kunnen beïnvloeden. En juist aan haar is het nieuwe jaar gewijd. Een jaar waarin twee halfbroers, zonen van Wickla de vurige herbergierster - de één een magiër, de ander allergisch voor magie - samen op een onmogelijke en avontuurlijke reis naar Kataraktis, het hart van het keizerrijk, gaan. Kataraktis, een verbijsterende en levensgevaarlijke stad boven reusachtige watervallen, waar alleen de onderwereld kansen biedt en waar de keizer een concordaat heeft gesloten met de oppermachtige Demonenheer. De opdracht van de broers: dood de keizer!
Het Zwaard van Mechdany speelt zich af in dezelfde wereld die Peter Schaap gebruikte voor zijn serie over de Wolvers. Het verhaal volgt twee halfbroers die van hun moeder een schijnbaar onmogelijke opdracht krijgen; de keizer van het rijk vermoorden. Voor één van hen is de keizer zijn vader, voor de andere broer is de keizer de moordenaar van zijn vader. Hen wacht een reis vol gebeurtenissen en gevaren. En natuurlijk moeten we daarbij het zwaard uit de titel en zijn gave om tussen de verschillende werelden te reizen niet vergeten. Een klassiek avontuur Het verhaal begint erg traag en het voelt aan alsof de schrijver voornamelijk redenen erdoor probeert te dreunen zodat de lezer het accepteert dat de broers de keizer moeten doden. Het betreft voornamelijk een erekwestie. Er zit een echtbreker en moordenaar op de troon, dus moeten de broers hem vermoorden.
Wat volgt is echter een lekker ouderwets avontuur. De helden verzamelen een bont gezelschap om zich heen en moeten het opnemen tegen piraten, monstervissen, demonen en nog veel meer gevaren die de wereld van de auteur te bieden heeft. En achter alles schuilt ook nog eens een mysterieus complot.
Afstandelijk geschreven De schrijfstijl die Schaap hanteert is langzaam, gedetailleerd en staat ver van de personages af. Voor sommige lezers kan het verhaal daardoor wat taai overkomen, terwijl anderen het juist weer fijn zullen vinden. De schrijfstijl weet echter niet het spanningsniveau te bereiken dat het verhaal verdiend. Alle ingrediënten voor een spannend avontuur zijn aanwezig. Maar het lijkt alsof de auteur teveel in het verhaal wilde proppen, waardoor het geheel soms traag aandoet.
Aan de andere kant heeft de spanningsboog wel een aantal piekmomenten. Zoals wanneer er een demon verschijnt om het zwaard aan de broers te geven en uit de dialoog blijkt dat er toch meer speelt dan je aanvankelijk dacht. De situatie wordt al helemaal interessant wanneer het zwaard Andrik en twee van zijn metgezellen naar een andere versie van hun wereld stuurt. Er is genoeg stof om over na te denken en genoeg vragen waar je als lezer antwoord op wilt. Dat is voldoende reden om door te lezen.
Misschien heb ik mijn dag niet, maar het begin, vooral de proloog een het eerste hoofdstuk, komen op mij warrig over. Het voelt aan alsof dit deel 2 van een serie is en het zonder deel 1 niet goed te volgen is. De auteur geeft veel informatie, terwijl ik geen kapstop heb om die informatie aan op te hangen. Voor de personages is het duidelijk en logisch hoe ze moeten handelen, voor mij niet. Het ene moment spreken ze heel klinisch en beheerst, het andere moment zijn ze geschokt of boos terwijl ik daar geen goede reden voor zie. Het lukt mij niet met hen mee te voelen of denken.
In de hoofdstukken daarna wordt het beter qua informatiedichtheid, maar na vijftig pagina's ben ik er niet van overtuigd dat het tussen mij en het verhaal nog goed komt. Gezien de review van FantasyWereld begint het daarna interessanter te worden, dus zou ik door kunnen lezen, maar ik houd het voor gezien. Het is kennelijk niet mijn soort boek.
Hoewel ik een fan ben van zijn andere boeken, en ik meerdere keren heb geprobeerd wat verder in dit boek te komen, maar dat nu inmiddels al een half jaar onaangetast in de boekenkast ligt, kan ik er niks anders van maken dat ik dit boek maar niks vind.
Te lang geleden om er een goede review over te schrijven. Wat ik nog onthouden heb is dat ik veel aardig cliché vond. Het plot tot zover was aardig doorzichtig. En er zaten wat gekunstelde passages bij en de meeste karakters vond ik vervelend, cliché en /of overdreven.
Als fan van de oudere Wolver-trilogie viel dit boek me behoorlijk tegen. Het voelt het hele boek alsof je informatie mist. Karakters nemen rare beslissingen, de demonen die de grote tegenstander zijn wotden nergens echt duidelijk. Een onsamenhangend plot, oninteressante en ongeloofwaardige karakters en een einde dat uit de lucht komt vallen. Ook de voor Schaap kenmerkende humor mist helaas. De link met de Wolver-trilogie is ook vergezocht.