Verre vrienden

by Robbert Welagen

Olivier Stuart herkent haar nauwelijks meer, maar ze is het: Eline Combier, het hoogbegaafde meisje dat hem ooit uit zijn dromerige jeugd had wakker geschud. Gedurende een zomer kwamen zij en haar hondje Victor Emanuel II bij hem thuis logeren. Eline had Olivier bij de hand genomen en hem meegevoerd in haar interesse voor kunstgeschiedenis, tot in Parijs aan toe.

Voordat Olivier na de hernieuwde ontmoeting kan achterhalen welk onheil haar in de tussenliggende jaren is overkomen, treft hij Eline dood aan.

220 pages, Paperback

First published August 1, 2009

About the author

Dutch author, born in 1981. Welagen volgde de kunstacademie in Den Bosch en studeerde kunstgeschiedenis in Utrecht. Zijn debuut Lipari (2006) werd bekroond met de Selexyz Debuutprijs en stond op de longlist van de Libris Literatuur Prijs. In 2008 verscheen zijn tweede boek Philippes middagen en in datzelfde jaar ontving hij het Charlotte Köhler Stipendium, een prijs voor veelbelovend schrijftalent. In 2009 verscheen Welagens derde roman Verre vrienden die voor de BNG Literatuurprijs werd genomineerd, gevolgd door Porta Romana in 2011. Zijn roman Het verdwijnen van Robbert uit 2013 werd genomineerd voor de Libris Literatuur Prijs 2014. In goede handen, zijn zesde roman, verscheen in 2015. Welagen publiceerde verhalen in onder andere Hollands Maandblad en HP/De Tijd. Voor De Groene Amsterdammer schrijft hij over beeldende kunst en interviewde hij Françoise Hardy.

Reviews

[Frank · Rating 4 out of 5]

Mooi! Maar wat een vreemde beginselverklaring voor een schrijver: "Geluk komt niet in woorden. Men gaat pas praten als het ongeluk zijn intrede heeft gedaan. Praten is onmacht. Zwijgen is zoveel prettiger. Zachter, vriendelijker en gemoedelijker."
Misschien mag ik het geen beginselverklaring noemen: het is slechts observatie van de hoofdpersoon.
Opvallend blijft het. Verrassend niet: het is eerder typerend voor het oeuvre van Welagen. Alle boeken die ik tot nu toe van hem heb gelezen, kenmerken zich door een hang naar verstilling en zwijgzaamheid (en verzwijgen), en een razend knappe, uitgebeende stijl die grote precisie suggereert, maar eigenlijk vooral mysteries schept en vragen oproept die lang niet allemaal beantwoord worden. Een echte representant van wat ik bijna de 'autistische roman' zou willen noemen. (Denk bijvoorbeeld aan Arie Storm, Jean-Philippe Toussain, misschien Grøndahl.)

Over een van de personages in het boek zegt de hoofdpersoon: "Hij was de enige die ik al een beetje kende. Van de Mickey Mouse Club. Een clubje waar mijn ouders me jaren geleden wekelijks naartoe brachten, om de omgang met anderen te bevorderen."
De omgang met anderen bevorderen: als je dat leest, weet je al dat het waarschijnlijk niet meer gaat lukken.

Het thema van het boek? Misschien is het dit:

Misschien is terugdenken aan een tijd belangrijker dan het beleven van die tijd. Daarvoor hebben gebeurtenissen plaatsgevonden: om ze te herinneren, te bespiegelen en erover te mijmeren. Je hebt maar een paar gebeurtenissen nodig, een handjevol plaatsen, geuren, tinten, geluiden en indrukken, als brandstof voor de rest van je leven.

En verderop:

Er zijn immers maar een paar ogenblikken in het leven die er werkelijk toe doen. Die in alle openheid tot je komen. Een paar mensen. De rest gehoorzaamt aan de gewoonte van het geheugen om vergeten te worden.

Een melancholieke roman over het verlangen naar een verloren paradijs dus. Een kinderparadijs à la Peter Pan of een verloren jeugdliefde à la Le Grand Meaulnes: Welagen weet die twee varianten heel vernuftig te verweven. De zestienjarige pubers in dit boek lijken het ene moment meer op spelende kinderen van 10, op het andere meer op jongvolwassenen – terwijl ze af en toe poseren als ouwelijke bejaarden.

[Karin Baele · Rating 4 out of 5]

3,75*

[Lotte · Rating 3 out of 5]

Heerlijk boek, wat je in een paar dagen uit hebt. De schrijfstijl en luchtigheid die je van Welagen kan verwachten. Ik vond het verhaal zelf minder pakkend dan Raam, sleutel. Die blijft wel echt favoriet.

Verre vrienden gaat over het weerzien van Olivier en Eline. Deze ontmoeting bij de tram is prachtig beschreven. Het voelt alsof je bijna zelf je hoofd omdraait om Eline te zien. Ze proberen het contact opnieuw op te pakken, waarbij het erg slecht gaat met Eline en zij na een paar dagen zelfmoord pleegt. Het boek vertelt over de zomer waarin Olivier en Eline als tieners met elkaar zijn omgegaan met een ontluikende liefde.

[Dolf Patijn · Rating 4 out of 5]

Verre Vrienden is naar mijn mening niet Welagen's beste roman, maar er valt toch veel te genieten. Het boek begint met Eline, een jonge vrouw, die dood in een appartement ligt. De hoofdpersoon kende haar nog van vroeger. In gedachten gaat hij terug naar het jaar dat zij bij hem en zijn familie in huis kwam wonen en bouwt zo een herinneringsmonument voor haar.
Er komt in dit boek een reis naar Parijs met een groep leeftijdsgenoten voor. Een aantal van de personages zijn naar mijn mening net iets te karikaturaal. Vandaar de vier sterren. Toch vind ik het wel een aanrader.

[Gerti Wouters · Rating 3 out of 5]

Nog zo een weinig bekende Nederlandse auteur die mooie boeken schrijft. Verre vreinden is een kleine, fijne roman over twee jonge mensen die een onconventionele jeudd hadden en een zomer lang vrienden waren. Doet wat denken aan Le grand Meaulnes van Alain Fournier

[Onno 283K · Rating 2 out of 5]

Tja, na het lezen van Phillips middagen was ik wel benieuwd naar ander werk van Robbert Welagen. Helaas kon Verre Vrienden me niet echt boeien.

[Dirk Flach · Rating 3 out of 5]

De stijl is herkenbaar, de thema's ook, maar toch past het allemaal net wat minder in elkaar dan bij andere boeken van Welagen, en blijft het nu vooral bevreemdend.