What do you think?
Rate this book
In the Dutch Mountains: A Novel
A fairy tale that summons up a vast Netherlands encompassing Europe’s highest peaks and a captivating pair of circus performers hunting for work.
128 pages, Paperback
First published January 1, 1984
10 people are currently reading
415 people want to read
About the author
Cees Nooteboom
249 books417 followersCees Nooteboom (born Cornelis Johannes Jacobus Maria Nooteboom, 31 July 1933, in the Hague) is a Dutch author. He has won the Prijs der Nederlandse Letteren, the P.C. Hooft Award, the Pegasus Prize, the Ferdinand Bordewijk Prijs for Rituelen, the Austrian State Prize for European Literature and the Constantijn Huygens Prize, and has frequently been mentioned as a candidate for the Nobel Prize in literature.
His works include Rituelen (Rituals, 1980); Een lied van schijn en wezen (A Song of Truth and Semblance, 1981); Berlijnse notities (Berlin Notes, 1990); Het volgende verhaal (The Following Story, 1991); Allerzielen (All Souls' Day, 1998) and Paradijs verloren (Paradise Lost, 2004). (Het volgende verhaal won him the Aristeion Prize in 1993.) In 2005 he published "De slapende goden | Sueños y otras mentiras", with lithographs by Jürgen Partenheimer.
His works include Rituelen (Rituals, 1980); Een lied van schijn en wezen (A Song of Truth and Semblance, 1981); Berlijnse notities (Berlin Notes, 1990); Het volgende verhaal (The Following Story, 1991); Allerzielen (All Souls' Day, 1998) and Paradijs verloren (Paradise Lost, 2004). (Het volgende verhaal won him the Aristeion Prize in 1993.) In 2005 he published "De slapende goden | Sueños y otras mentiras", with lithographs by Jürgen Partenheimer.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 30 of 61 reviews
March 4, 2022
A metafictional fairytale, something like Nabokov doing Hans Christian Anderson. The title (in English at least) is your first clue that something's going on here, since the highest point in the Netherlands is barely 300 metres above sea level, and many points are several metres below it. But this book looks back to a ‘once upon a time’ when these territories were ‘much larger than they are now’, and when the southern border, we are told, stretched down beyond wild forests and Alpine peaks several days' drive from Amsterdam.
In the introduction to the Penguin Book of Dutch Short Stories, Joost Zwagerman makes the intriguing suggestion that Dutch authors love to partake equally of the two archetypes of short fiction identified by Harold Bloom: the Chekhovian, realistic tale, and the Borgesian metaphorical one. Here we can see that propensity given geographical shape, in a Netherlands with a sober, rational north, and a wild south, rife with corruption and incomprehensible dialects and governed by a more dreamlike logic.
Other things are being played with here, too. Our narrator is not Dutch at all, but a Spanish highway engineer sitting in an empty school in Zaragoza; and he is constantly interrupting himself with notes and comments and worries about the kind of story he is telling, why he is inventing it, and what it all might mean. The beauty, and the slippery relativity, of language is a central concern.
Along the way, the Dutch themselves come in for some pointed analysis:
(Adrienne Dixon's translation is really good.) These apparently naturalistic observations mix surprisingly easily with his Snow-Queen fable from the ‘Dark South’, putting you as a reader in the strange and pleasant position of constantly interrogating the story even as you're reading it.
Nor does it build to any particular symbolic point; it is more about playing with these ideas as they arise, and allowing us to share in the thought process. ‘I like writing but I don't want to live as a writer,’ our Spanish narrator nudges at one point. ‘Being printed equals being permitted to think aloud.’
In the introduction to the Penguin Book of Dutch Short Stories, Joost Zwagerman makes the intriguing suggestion that Dutch authors love to partake equally of the two archetypes of short fiction identified by Harold Bloom: the Chekhovian, realistic tale, and the Borgesian metaphorical one. Here we can see that propensity given geographical shape, in a Netherlands with a sober, rational north, and a wild south, rife with corruption and incomprehensible dialects and governed by a more dreamlike logic.
Other things are being played with here, too. Our narrator is not Dutch at all, but a Spanish highway engineer sitting in an empty school in Zaragoza; and he is constantly interrupting himself with notes and comments and worries about the kind of story he is telling, why he is inventing it, and what it all might mean. The beauty, and the slippery relativity, of language is a central concern.
Along the way, the Dutch themselves come in for some pointed analysis:
Dutch people do not merely meet; they confront each other. They bore their luminous eyes into the other person's and weigh his soul. There are no hiding places. Not even their homes can be described as such. They leave their curtains open and regard this as a virtue. I had taken the trouble to learn their strange language, which consists largely of harsh sounds for which the upper area of the throat is used a great deal. I think this must be the result of the inclement conditions, such as breached dykes, east winds and pack ice, which plagued them in the past.
(Adrienne Dixon's translation is really good.) These apparently naturalistic observations mix surprisingly easily with his Snow-Queen fable from the ‘Dark South’, putting you as a reader in the strange and pleasant position of constantly interrogating the story even as you're reading it.
Nor does it build to any particular symbolic point; it is more about playing with these ideas as they arise, and allowing us to share in the thought process. ‘I like writing but I don't want to live as a writer,’ our Spanish narrator nudges at one point. ‘Being printed equals being permitted to think aloud.’
November 23, 2013
The Netherlands is my homeland, and its flat surface does not allow frivolities. I understand that now. We call it Calvinistic, but that is just a disguise, a floers, a veil, as Nooteboom would say. My country does not allow aberrations, because it does not know them, because it does not know peaks and valleys. It knows them only by extension, by a long car ride to a South that is not real, or by stepping on a plane, those magical devices that – like the more fanciful of us imagined for years in the form of portals – can drop us into a completely different world in the blink of an eye. There is no real way to experience anything but flatness if you are locked up in the North, if you were born there, tended there.
Doubtlessly, us Northerners too are prone to flights of fancy. However, not being able to express them, finding no door to walk them through, keeping them on a leash so short they may as well be our shadows, they build up inside us. But something, somehow, has got to give. Reality is a muddy concept, Nooteboom writes. “If the road is reality”, he poses, “then what are the daydreams of the people driving a car down that road? Everything begins and ends with us, and in that sense those dreams are as real as the hole in the road that wakes us, but what is a hole but something that is not?”
The fairy tale, a term which Nooteboom's Spanish protagonist traces back to fatum, fate, is a hermetic thing. “Everything is always right, there is no place there for a writer.” The fairy tale, then, is a one-dimensional thing and the protagonist's inability to tell this simple fairy tale story without complicating it, without making it two- or three-dimensional, without making it real – whatever that is – is the crux of this novel, of course. Nooteboom says that fairy tales are beloved lies told by people who cannot bear the failed myths of life. But we might as well turn it around: life is a fairy tale that got out of hand, a fairy tale that was overtaken by reality in all its complications, overtaken on one of those roads that the protagonist loves so much. He himself admits, after all, that there is a striking resemblance between the construction of roads and the construction of a story. If the road is a story, then the hopscotch court that Nooteboom introduces at the end of the novel must be the fairy tale, something he associates with faith, fatum, with an inevitable happily ever after.
Doubtlessly, us Northerners too are prone to flights of fancy. However, not being able to express them, finding no door to walk them through, keeping them on a leash so short they may as well be our shadows, they build up inside us. But something, somehow, has got to give. Reality is a muddy concept, Nooteboom writes. “If the road is reality”, he poses, “then what are the daydreams of the people driving a car down that road? Everything begins and ends with us, and in that sense those dreams are as real as the hole in the road that wakes us, but what is a hole but something that is not?”
The fairy tale, a term which Nooteboom's Spanish protagonist traces back to fatum, fate, is a hermetic thing. “Everything is always right, there is no place there for a writer.” The fairy tale, then, is a one-dimensional thing and the protagonist's inability to tell this simple fairy tale story without complicating it, without making it two- or three-dimensional, without making it real – whatever that is – is the crux of this novel, of course. Nooteboom says that fairy tales are beloved lies told by people who cannot bear the failed myths of life. But we might as well turn it around: life is a fairy tale that got out of hand, a fairy tale that was overtaken by reality in all its complications, overtaken on one of those roads that the protagonist loves so much. He himself admits, after all, that there is a striking resemblance between the construction of roads and the construction of a story. If the road is a story, then the hopscotch court that Nooteboom introduces at the end of the novel must be the fairy tale, something he associates with faith, fatum, with an inevitable happily ever after.
April 25, 2017
Video review: https://www.youtube.com/watch?v=WM81f...
What's up with that Harvest book cover?!? It makes the book look like an Amnesia game!
... Which it isn't, though convoluted storytelling and creepy characters abound. In the Dutch Mountains is a double narrative that's as fascinating as it's sinister. One of the two narrative strands kinda tends to overshadow the other after a while, but what can you do - it's a fascinating and compelling read for fans of cryptic and self-reflective literature.
What's up with that Harvest book cover?!? It makes the book look like an Amnesia game!
... Which it isn't, though convoluted storytelling and creepy characters abound. In the Dutch Mountains is a double narrative that's as fascinating as it's sinister. One of the two narrative strands kinda tends to overshadow the other after a while, but what can you do - it's a fascinating and compelling read for fans of cryptic and self-reflective literature.
July 4, 2015
In Cees Nooteboom's "In the Dutch Mountains" (1984), a metafictional take on Hans Christian Andersen's Snow Queen fairy tale, the story is written by Alfonso Tiburón de Mendoza, an Inspector of Roads from Zaragoza, Spain. Not only does he write the story, but more importantly, he also writes about writing the story. To him writing a story is like building a road: "you are bound to arrive somewhere some time."
Once upon a time the Netherlands were a much larger country than they are now. They consisted not only of the flat, civilized North but also the mountainous South, less organized, rougher but freer. The story - let's switch to the literary present tense - is about Kai and Lucia who are perfect and perfectly beautiful - they are so perfect that that the perfection of one enhances the perfection of the other, and they love each other infinitely. They work as circus illusionists, and when they go to the South in pursuit of a job, Kai is abducted by henchmen of the Snow Queen who resides there. Lucia sets about finding him, and the story sets about getting to its natural outcome.
Tiburón talks to the reader about the story, thus creating a metastory and telling the story itself becomes the story. Tiburón also ruminates about the nature of fairy tales and compares myths, stories, and fairy tales. He explains that a fairy tale is "an intensified form of a story, while a story is [...] an intensified form of reality." Whereas a novel compresses reality, a fairy tale compresses it to the extent "that animals can be heard to speak." Remarkable!
If it all sounds as if "In the Dutch Mountains" were just a literary study, something like a modern version of Vladimir Propp's "Morphology of a Fairy Tale", it is because I have no ability to convey the poetry of the story ("Philosophers are failed poets," Tiburón says; well, I am a failed philosopher.) Rarely do I agree with cover blurbs but the one by Julian Barnes is spot on: "A poet's fairy tale, elegant and beguiling." Yes, yes, and yes, and well written too. Yet the whole package feels a little cold to me - like the Snow Queen.
To end on a positive note, I love the epigraph at the end of the book, taken from a wonderful poem by Wallace Stevens. The quote begins with the memorable verse "Let be be finale of seem." No, no typo here, and it is so fitting!
Three and a half stars.
Once upon a time the Netherlands were a much larger country than they are now. They consisted not only of the flat, civilized North but also the mountainous South, less organized, rougher but freer. The story - let's switch to the literary present tense - is about Kai and Lucia who are perfect and perfectly beautiful - they are so perfect that that the perfection of one enhances the perfection of the other, and they love each other infinitely. They work as circus illusionists, and when they go to the South in pursuit of a job, Kai is abducted by henchmen of the Snow Queen who resides there. Lucia sets about finding him, and the story sets about getting to its natural outcome.
Tiburón talks to the reader about the story, thus creating a metastory and telling the story itself becomes the story. Tiburón also ruminates about the nature of fairy tales and compares myths, stories, and fairy tales. He explains that a fairy tale is "an intensified form of a story, while a story is [...] an intensified form of reality." Whereas a novel compresses reality, a fairy tale compresses it to the extent "that animals can be heard to speak." Remarkable!
If it all sounds as if "In the Dutch Mountains" were just a literary study, something like a modern version of Vladimir Propp's "Morphology of a Fairy Tale", it is because I have no ability to convey the poetry of the story ("Philosophers are failed poets," Tiburón says; well, I am a failed philosopher.) Rarely do I agree with cover blurbs but the one by Julian Barnes is spot on: "A poet's fairy tale, elegant and beguiling." Yes, yes, and yes, and well written too. Yet the whole package feels a little cold to me - like the Snow Queen.
To end on a positive note, I love the epigraph at the end of the book, taken from a wonderful poem by Wallace Stevens. The quote begins with the memorable verse "Let be be finale of seem." No, no typo here, and it is so fitting!
Three and a half stars.
December 2, 2018
A clever and enjoyable (if a little self-satisfied) metafictional take on fairy tales. For a short book (144 pages) it certainly gives you a lot to think about.
June 25, 2020
Es un libro interesante, me pareció muy de la onda posmoderna, el "autor" tiene una voz muy activa dentro de la historia, digo esto porque tiene un meta autor) cosa que me parece bastante interesante, el libro es un cuento de hadas clásico, pero con esta voz en medio, una voz muy dispersa, como si uno hablara con alguien muy distraído y con poca concentración. Si la voz de este autor, fuera más clara, pienso le daría una calificación más alta, creo que de repente son demasiadas elucubraciones, caminos que no llevan a ningún lado, y en lo personal, les falta profundidad, podría ser interesante si esos caminos tuvieran algo, tal vez no en la dirección de la historia principal, pero algo, lo que sea, y en mi caso sucedió como en un laberinto donde caminas por un lado donde te das cuenta que fue un error ir por allí. Solo era un camino de trampa, nada particular. La historia pone una hipotética Holanda dividida en sur y norte, donde el norte tiene todo en orden, se vive tranquilo y bien, y el sur es peligroso y de una belleza salvaje y desorganizada (donde he visto esto?). Una pareja tiene que cambiar el norte por el sur y sus aventuras. Está bien, pero la misma idea del autor en medio me parece su parte más interesante y la que termina haciendo pesada la lectura. Es un libro corto, puede ser solo no era mi momento de leerlo.
April 6, 2020
Zeker geen slecht boek. Het past goed bij de tijd qua schrijfstijl etc.
July 12, 2012
Disappointed, in both me and the book. I'm not smart enough to appreciate the book, but I still think the story really is just too wandering and self-indulgent. Either way, I was not beguiled by the writing so I don't care.
November 8, 2013
"Once upon a time there was a time which some people say is still going on...Others deny this and others say that although such a time did once exist, it does no longer. "
So starts this beautiful and compact story - and already we see the difference between novels, myths and fairy tales.
Ostensibly the book is a retelling of the Hans-Christian Andersen's "Ice Queen", where in Nooteboom's telling Kai and Lucia (not Gerda) are circus illusionists and the Netherlands consists of the North (the country we know today) but a much wilder, mountainous South.
The story is told by a narrator - an inspector of roads and part-time novelist - who continuously interjects his views in to the text.
Nooteboom's main theme is to discuss the differences between myths, fairy tales and novels - represented respectively, and literally in one chapter, by Plato, Hans-Christian Andersen and Milan Kundera. Indeed perhaps the one flaw of the book is that the story and characters that Nooteboom establishes at the outset are gradually lost in the increased authorial interjections.
In Nooteboom's categorisation myths, explain something that we know can't be true - an "impossible answer given to an unanswerable question". They aren't written by one author but more arise from society collectively. The only difference between myth and religion is belief.
Fairy tales are one dimensional stories, presenting an intensified and distorted form of reality, which give answers rather than ask questions, and where the plot is subordinated to the fixed outcome.
Whereas in a novel "the outcome is still debatable even after it has occurred". Novels attempt to give a truer picture of reality - but are still always a simplification. Indeed he suggests that novels that really attempt to reproduce the details and complexity of real life are usually bad novels (I'd add that Proust and Knausgaard may be the rare exceptions that prove the rule).
The book's ethos is best summarised towards the end where the narrator tells us:
"Myths are examples, novels are pictures, fairy tales are beloved lies told by people who find the failed myth of life intolerable. In myths people live for ever. In fairy tales they live happily ever after. In novels there is at the end of the "ever after", "the beginning of unhappiness, and usually even before"
So starts this beautiful and compact story - and already we see the difference between novels, myths and fairy tales.
Ostensibly the book is a retelling of the Hans-Christian Andersen's "Ice Queen", where in Nooteboom's telling Kai and Lucia (not Gerda) are circus illusionists and the Netherlands consists of the North (the country we know today) but a much wilder, mountainous South.
The story is told by a narrator - an inspector of roads and part-time novelist - who continuously interjects his views in to the text.
Nooteboom's main theme is to discuss the differences between myths, fairy tales and novels - represented respectively, and literally in one chapter, by Plato, Hans-Christian Andersen and Milan Kundera. Indeed perhaps the one flaw of the book is that the story and characters that Nooteboom establishes at the outset are gradually lost in the increased authorial interjections.
In Nooteboom's categorisation myths, explain something that we know can't be true - an "impossible answer given to an unanswerable question". They aren't written by one author but more arise from society collectively. The only difference between myth and religion is belief.
Fairy tales are one dimensional stories, presenting an intensified and distorted form of reality, which give answers rather than ask questions, and where the plot is subordinated to the fixed outcome.
Whereas in a novel "the outcome is still debatable even after it has occurred". Novels attempt to give a truer picture of reality - but are still always a simplification. Indeed he suggests that novels that really attempt to reproduce the details and complexity of real life are usually bad novels (I'd add that Proust and Knausgaard may be the rare exceptions that prove the rule).
The book's ethos is best summarised towards the end where the narrator tells us:
"Myths are examples, novels are pictures, fairy tales are beloved lies told by people who find the failed myth of life intolerable. In myths people live for ever. In fairy tales they live happily ever after. In novels there is at the end of the "ever after", "the beginning of unhappiness, and usually even before"
June 16, 2017
Il tema non è la fiaba di Kai e Lucia ma il romanzo filosofico di un'estate (anche se il tempo è quello dilatato di tutte le estati del tempo) nella vita di Alfonso Tiburon, l'aragonese col vestito blu. Una fiaba dentro un romanzo, che è dentro il pensiero di uno scrittore olandese e il lettore da fuori ( o da dentro?) ne diventa parte. Grande letteratura.
January 3, 2025
Het boek begint veelbelovend, met een originele invalshoek. Nederland zoals wij het kennen wordt via een corridor, een langgerekt Limburg, uitgebreid met een Balkanachtig gebied, het zuidelijke Nederland, waar alles er ruwer aan toegaat, een soort derde wereldland binnen het eigen land. Een jong stel, Kai en Lucia werken als circusartiesten en worden gedwongen in het zuiden te gaan werken, in het Hollandse Siberië, een gebied vol ontberingen. Ondertussen speelt de schrijver die in Spanje woont een spel met hen. Zoals vaker bij Nooteboom is het schrijven een belangrijk thema van het boek. Daar begin ik een beetje af te haken. Ik denk aan een meubelmaker die het steeds heeft over het maken van meubelen. Dat leidt af van het genieten van de meubels. Dat heb ik ook bij het steeds vragen oproepen bij het schrijven. Het boek begint geweldig goed, op het niveau van het schoolcijfer negen, maar eindigt in een zesje, in filosofische gewichtigdoenerij. Wel leesbaar maar de meeste diepzinnigheid is niet aan mij besteed. Overigens het stel komt berooid terug uit het duistere zuiden, ze hebben het ternauwernood overleefd. Dat beeld blijft wel hangen.
February 17, 2025
Erg matige en gekunstelde vertelling, dat een sprookje zou moeten voorstellen dat door een Spaanse verteller naar zijn hand gezet wordt. Het is een geforceerde vertelling waarin Plato's zielentheorie vorm heeft moeten krijgen, maar geen moment echt ontroert, inspireert of begeestert.
November 6, 2023
Sometimes when you have finished a book you know you need to re-read it in a few years. This parable/fairytale is hard to grasp but tickles the mind. Sometimes the book tries to explain itself too much (perhaps consciously, perhaps not). Favorite quotes: “sprookjes zijn de schimmel op de werkelijkheid” and “die deur is op slot, maar dat maakt hem niet angstig, dat vindt hij juist prettig, net als de stilte, en de afwezigheid van gedachten”.
October 21, 2019
„Bajke se ne smiju prekidati, Tiburon, pogotovo ih ne smiju prekidati oni koji ih kazuju.“
A upravo to je najveća zamjerka koju imam za ovaj tekst. Nikako se nisam mogla uživjeti u "pravu" priču jer je mi je svaki put u ključnom trenutku zasmetao metatekst.
Ovo definitivno nije onaj Nooteboomov stil u koji sam se zaljubila u Noću dolaze lisice.
A upravo to je najveća zamjerka koju imam za ovaj tekst. Nikako se nisam mogla uživjeti u "pravu" priču jer je mi je svaki put u ključnom trenutku zasmetao metatekst.
Ovo definitivno nije onaj Nooteboomov stil u koji sam se zaljubila u Noću dolaze lisice.
March 20, 2022
Er was eens.
“Als je eenmaal gezegd hebt er was een dan heb je daarmee een buitentijdelijke en buitenterritoriale werkelijkheid geschapen waarin alles mogelijk is.”.
De eerste bladzijdes worden omgeslagen en het idee dat je in een sprookje terecht bent gekomen is nog ver te zoeken. Met een licht cynische ondertoon bespreekt de schrijver zijn observaties van Nederland; het heeft iets van een reisverslag. Hier en daar leest de lezer wat scherpe beschouwingen over ons Nederlanders:
“Nederlanders gaan niet met elkaar om, ze komen elkaar tegen. Ze boren hun lichtgevende ogen in die van de ander, en wegen zijn ziel.”
Al gauw wordt duidelijk dat Nederland een gezwel in het zuiden heeft en de eerste beginselen van het verhaal komen aan het licht. De schrijver zit in zijn oude schoolbank en schrijft: "Niets is echt, dus alles klopt", waarna de schrijver begint de structuur van z'n werkelijkheid samen te stellen.
“De macht, als je het tenminste zo wilt noemen (ik niet) die ik heb is die van een man alleen in een klaslokaal die iets verzint. Verzinnen is het nemen van beslissingen.”
“De klok van het lot is opgedraaid en zal tot het eind van hun verhaal blijven tikken met zijn afgemeten en uitgerekende maat die, volgens sommigen, zelfs voort zal duren als wij er niet meer zijn om op te merken dat er een tijd bestaat.”
Het sprookje begint. De lezer komt in contact met Lucia en Kai, beide een volmaakt ideaal en elkaars wederhelft. Plato's ideeën vinden we hier en daar op een prachtige wijze gebracht. Het verhaal is sfeervol en meeslepend, maar de schrijver blinkt vooral uit in zijn overpeinzingen over sprookjes:
“Een sprookje moet dus met grote ogen gelezen worden, het kan tenslotte dat vervormingen iets duidelijk maken over vorm. Maar de werkelijkheid, daar ben ik nog niet uit, daarom heb ik ook nooit zin om haar te kopiëren, laten anderen dat maar doen, iedereen heeft er tenslotte een.”
"Sprookjes zijn door mensen geschreven, dat is wat er mis mee is. Mythen zijn aangeslibd, door niemand geschreven en daarna toch overgeschreven.”
“Het schrijven van sprookjes was een vals verlangen naar het schrijven van mythes, en daardoor een verlangen om niemand te zijn, of een heel volk, een massa zonder naam en gezicht, een verdwenen soort.”
“Het aantal bladzijden dat ze op haar leeftijd tussen die wellustige menigte had moeten doorbrengen. Sprookjesfiguur en tegelijk medeplichtige van de schrijver, een onmogelijke positie.”
“Opdracht: een terminaal geval van kanker te vertellen als een sprookje, met de voortwoekerende, gretige cellen als de wolven die zin hebben in Roodkapje. Wedden dat het lukt?”
Een sprookje, een reisverslag, een novelle, noem het boek wat je wil. Lees het en onthoud:
“In mythes leven mensen voor altijd. In sprookjes leven ze lang en gelukkig.”
“Als je eenmaal gezegd hebt er was een dan heb je daarmee een buitentijdelijke en buitenterritoriale werkelijkheid geschapen waarin alles mogelijk is.”.
De eerste bladzijdes worden omgeslagen en het idee dat je in een sprookje terecht bent gekomen is nog ver te zoeken. Met een licht cynische ondertoon bespreekt de schrijver zijn observaties van Nederland; het heeft iets van een reisverslag. Hier en daar leest de lezer wat scherpe beschouwingen over ons Nederlanders:
“Nederlanders gaan niet met elkaar om, ze komen elkaar tegen. Ze boren hun lichtgevende ogen in die van de ander, en wegen zijn ziel.”
Al gauw wordt duidelijk dat Nederland een gezwel in het zuiden heeft en de eerste beginselen van het verhaal komen aan het licht. De schrijver zit in zijn oude schoolbank en schrijft: "Niets is echt, dus alles klopt", waarna de schrijver begint de structuur van z'n werkelijkheid samen te stellen.
“De macht, als je het tenminste zo wilt noemen (ik niet) die ik heb is die van een man alleen in een klaslokaal die iets verzint. Verzinnen is het nemen van beslissingen.”
“De klok van het lot is opgedraaid en zal tot het eind van hun verhaal blijven tikken met zijn afgemeten en uitgerekende maat die, volgens sommigen, zelfs voort zal duren als wij er niet meer zijn om op te merken dat er een tijd bestaat.”
Het sprookje begint. De lezer komt in contact met Lucia en Kai, beide een volmaakt ideaal en elkaars wederhelft. Plato's ideeën vinden we hier en daar op een prachtige wijze gebracht. Het verhaal is sfeervol en meeslepend, maar de schrijver blinkt vooral uit in zijn overpeinzingen over sprookjes:
“Een sprookje moet dus met grote ogen gelezen worden, het kan tenslotte dat vervormingen iets duidelijk maken over vorm. Maar de werkelijkheid, daar ben ik nog niet uit, daarom heb ik ook nooit zin om haar te kopiëren, laten anderen dat maar doen, iedereen heeft er tenslotte een.”
"Sprookjes zijn door mensen geschreven, dat is wat er mis mee is. Mythen zijn aangeslibd, door niemand geschreven en daarna toch overgeschreven.”
“Het schrijven van sprookjes was een vals verlangen naar het schrijven van mythes, en daardoor een verlangen om niemand te zijn, of een heel volk, een massa zonder naam en gezicht, een verdwenen soort.”
“Het aantal bladzijden dat ze op haar leeftijd tussen die wellustige menigte had moeten doorbrengen. Sprookjesfiguur en tegelijk medeplichtige van de schrijver, een onmogelijke positie.”
“Opdracht: een terminaal geval van kanker te vertellen als een sprookje, met de voortwoekerende, gretige cellen als de wolven die zin hebben in Roodkapje. Wedden dat het lukt?”
Een sprookje, een reisverslag, een novelle, noem het boek wat je wil. Lees het en onthoud:
“In mythes leven mensen voor altijd. In sprookjes leven ze lang en gelukkig.”
July 26, 2015
El protagonista de este cuento de hadas moderno es la palabra, el lenguaje. Cees Nooteboom (que igual gana el Nobel un año de estos) cede el poder de la creación, de la escritura, a su protagonista Alfonso Tiburón de Mendoza, un inspector de carreteras que escribe libros pero rechaza cualquier tipo de fama y publicidad, ni tan siquiera su familia conoce este "vicio" suyo. Aprovechando que es agosto y no hay clases, se refugia en su antiguo colegio para escribir un cuento que transcurre en una Holanda imaginaria, en las montañas del Sur del antiguo reino de Holanda. Pero de todos es sabido que en Holanda nunca ha habido montañas. Los protagonistas de este cuento son Kai y Lucía, ilusionistas de circo que han de acudir al Sur en busca de trabajo. Es entonces cuando Kai es secuestrado por la Reina de las Nieves y Lucía ha de buscarle.
Pero este no es un cuento de hadas al uso, ya que Nooteboom y su escritor Tiburón, se inmiscuyen constantemente en la trama mediante ideas y reflexiones filosóficas y comentarios históricos y lingüísticos. Por ejemplo:
"[...:] En los mitos, los seres humanos viven eternamente. En los cuentos, viven muchos años y son felices. En las novelas, al final de esos muchos años empieza la desdicha, y la mayoría de las veces incluso antes.
En los mitos, todo, de un modo u otro, queda resuelto. En las novelas nunca se resuelve nada, y en los cuentos la solución se aplaza, pero si alguna vez tiene lugar, es fuera del marco del cuento. Esa es la mentira."
He leído ya varios libros de Nooteboom y las semejanzas con Kundera son obvias. La inclusión de comentarios filosóficos es lo que más me ha gustado de este libro, más que la parte del cuento de hadas. Aunque no es el mejor libro de Nooteboom, no deja de ser interesante. Me sigo quedando con 'El días de todas la almas', una absoluta obra maestra.
Pero este no es un cuento de hadas al uso, ya que Nooteboom y su escritor Tiburón, se inmiscuyen constantemente en la trama mediante ideas y reflexiones filosóficas y comentarios históricos y lingüísticos. Por ejemplo:
"[...:] En los mitos, los seres humanos viven eternamente. En los cuentos, viven muchos años y son felices. En las novelas, al final de esos muchos años empieza la desdicha, y la mayoría de las veces incluso antes.
En los mitos, todo, de un modo u otro, queda resuelto. En las novelas nunca se resuelve nada, y en los cuentos la solución se aplaza, pero si alguna vez tiene lugar, es fuera del marco del cuento. Esa es la mentira."
He leído ya varios libros de Nooteboom y las semejanzas con Kundera son obvias. La inclusión de comentarios filosóficos es lo que más me ha gustado de este libro, más que la parte del cuento de hadas. Aunque no es el mejor libro de Nooteboom, no deja de ser interesante. Me sigo quedando con 'El días de todas la almas', una absoluta obra maestra.
January 22, 2014
Thomas Ross (Editorial Assistant): This winter I bought an armload of books at the Humane Society thrift store in Bend, OR. The smallish fiction section was implausibly well-curated, considering the enormous store seemed to be staffed by one teenaged kid, presumably a volunteer. Regardless, I spent nine bucks on five books and one of them was Cees Nooteboom’s In the Dutch Mountains. It’s my introduction to the Dutch novelist, but I’m an immediate believer. Nooteboom’s narrator is Alfonso Tiburón, a Spanish road planner who takes a month each summer to write a small book in an empty schoolroom. As Tiburón writes his “fairy tale” about two Dutch circus performers, he regularly interrupts with asides and anecdotes from his own life. Toward the last of the novel, in the middle of a paragraph otherwise dedicated to the events of the fairy tale, a single sentence interjects: “This book is about reading.” I don’t know if that’s actually more true of this book than any other—like all good books, it’s about a lot of things. Like all great books, it carves out a space bigger than itself and encourages you to fill it.
March 7, 2015
I can see that this book is a form of art. It is special and I've never read anything like it, but honestly, I'm glad that I won't have to. A feeling of guilt comes with the headache that I have incurred while reading this book. I feel like I am not really a book lover because I can't appreciate the beauty of this book, but so be it. This book just really wasn't my thing.
November 11, 2016
Gekocht op de rommelmarkt voor een treinreis, maar dit boek belandt absoluut niet in het vuilnisvat. Het gaat gewoon mijn boekenkast in, omdat ik het nog wel (een aantal) keer wil lezen. Het is dun, laat je nadenken, is mooi geschreven en het is ook nog eens postmodern. Verder heeft het ook nog een nawoord dat je helpt bij het begrijpen, sterker nog, het helpt je bij het interpreteren!
November 14, 2011
Not a bad book, but not my thing. True, in fairy tales, the characters are not supposed to be well rounded, full individuals, but the leads in this story had so little inner life that they seemed more like golems than archetypes.
December 1, 2024
2 stars - Post-modern, annoyingly digressive and obtuse. I’m not sure I ever located the fairy tale in it. Tried re-reading it but soon gave up. Good luck. PS: great title and fun cover art.
August 26, 2015
Publicado en http://lecturaylocura.com/en-las-mont...
“En las montañas de Holanda” se ha convertido en una de mis novelas favoritas de Nooteboom. Ese es el primer hecho que saco después de acabar su lectura. El segundo sería que me parece una de las mejores posibilidades para empezar a leer al holandés, de las más accesibles, no solo por la trama, muy cercana a un cuento de hadas, sino porque es una obra de no mucha extensión y además con muchas posibles lecturas a varios niveles.
Lo más genial de dicha novela es que esta apariencia de cuento le sirve para, al mismo tiempo, explorar los límites narrativos de la novela. De hecho tenemos dos narraciones bien diferenciadas; por un lado, el de la historia de Kai y Lucía, por otro, las digresiones de su escritor, Alfonso Tiburón Mendoza, inspector de carreteras de la provincia de Zaragoza, que sirven, justamente, para discernir sobre esas fronteras.
Desde el comienzo, con ese “Érase una vez“ entramos en territorio de cuento de hadas:
“Érase una vez un tiempo, que, a decir de algunos todavía perdura. En ese tiempo, Holanda era mucho más extensa que ahora. No falta quien lo niega, pero también hay quien asegura que, si bien dicho tiempo ha existido, es ya cosa pasada. Si eso es cierto, lo ignoro. Pero sí puedo afirmar, porque lo he constatado personalmente, que la bandera holandesa ha ondeado en los puertos más altos de Europa.”
Lo onírico aparece mezclado con la realidad, es imprescindible que esta unión no se pierda porque será la manera de defender la argumentación de fondo de Nooteboom; con la descripción del sur de Holanda y de sus habitantes podemos ver igualmente una muestra de esta conjunción:
“La gente del Sur era más ruda, pero también más libre, de la misma manera que sus paisajes eran más abruptos y solitarios. Aquello que repelía a otros, a mí me atraía. La altiplanicie del sur era mi paisaje preferido. Los periodistas proclives al tópico hablaban siempre de un paisaje lunar, pero ya quisiera yo ver en la luna una cabaña construida con grandes cantos rodados donde cobijarse y dormir, al lado de un impetuoso arroyo de montaña.”
Gracias a las digresiones del escritor sabemos cuál es el tema del relato: “Ahora ya vamos al tema: la belleza perfecta y la felicidad perfecta. Dudo que muchos de mis célebres colegas se atrevan a abordarlo. Así y todo, ese es el tema de mi relato.”
Entre otras cosas porque no solo reconoce que a ningún autor le parece interesante tratarlo, sino que establece que es un modelo obsoleto en la siguiente frase, un modelo insoportable para una sociedad contemporánea en la que todo se ha convertido en “relativo”, ¿qué cabida tiene la perfección en una sociedad como esta?
“Con la muerte de dios, tanto si ha existido como si no, el modelo de perfección ha quedado abolido. A partir de ese momento el arte ha estirado el cuerpo hecho a Su imagen y semejanza, lo ha dividido en superficies, lo ha horadado por todas partes y lo ha deformado. Diríase que ya no podemos soportar la perfección, ni siquiera como idea, porque nos aburre como un sueño soñado con demasiada frecuencia.”
Hablando de Kai y Lucía, los circenses protagonistas de la novela que escribe, entra en la dimensión de la pareja y aprovecha para entrar en otro nivel, el del lenguaje, en este caso con la palabra pareja: “Y, además, forman una pareja, una paar. Siempre me ha gustado la palabra holandesa, la española es demasiado larga. Pareja si se pronuncia en voz bien alta, evoca un vínculo, pero nunca con la fuerza absoluta contenida en la palabra holandesa paar. La pareja es la asociación humana más reducida y, debido a que excluye a los demás, resulta insoportable.” Este tipo de discusión lo realizará frecuentemente, aportando una versión lingüística muy interesante que añade otro nivel a lo escrito.
Si tanto la pareja como lo perfecto (representado en un principio por Dios) está en una crisis manifiesta, ¿qué nos podría quedar?,¿ los cuentos de hadas?:
“-Es un error.
-¿Qué?
-No creer en cuentos de hadas.
-¿Por qué?
-Porque hay muchas cosas que pueden explicarse mediante los cuentos de hadas.
El cuento de hadas es un hongo de la realidad. Disfraz, apología, hongo, enfermedad, caricatura.”
En esta realidad insoportablemente inestable, un cuento de hadas podría darnos la estabilidad que nos daban las convicciones profundas, el cemento para construir nuestra identidad:
“Pero ¿por qué alguien escribe un cuento de hadas? ¿Por qué la realidad le resultaba insoportable? Los mitos no los escribió nadie, y esa debía ser sin duda la clave. Escribir cuentos de hadas era un falso anhelo de escribir mitos y, por tanto, un anhelo de no ser nadie o de ser todo un pueblo, una masa sin nombre ni rostro, una especie extinguida.”
Reforzando cada vez más la idea de los “sproocsprekers” (story-tellers), sí, los contadores de historias como figuras indispensables en la construcción de la ficción. Esa ficción que siempre defendió Chesterton como “una necesidad” para nuestra existencia.
En la magistral última parte Nooteboom encadena las nociones de novela, mito y cuento de hadas y lo hace a través de las diferentes versiones de un mismo relato que realizan varios autores:
“Kundera y D’Ors escriben novelas. Platón habla de un mito contado por Aristófanes durante el banquete. Andersen escribe cuentos de hadas. Las novelas describen cómo es la vida porque narran aquello que puede ser. El mito da respuestas imposibles a preguntas sin solución. Sucede en ellos lo que nunca ha sucedido. Los mitos son ejemplos; las novelas, imágenes; los cuentos de hadas, mentiras amables que cuentan los hombres incapaces de resistir el mito malogrado de la vida. En los mitos, los seres humanos viven eternamente. En los cuentos, viven muchos años y son felices. En las novelas, al final de esos muchos años empieza la desdicha, y la mayoría de las veces incluso antes.
En los mitos, todo, de un modo u otro, queda resuelto. En las novelas nunca se resuelve nada, y en los cuentos la solución se aplaza, pero si alguna vez tiene lugar, es fuera del marco del cuento. Esa es la mentira.”
En efecto, la solución en los cuentos se aplaza u ocurre siempre fuera del marco del cuento, no hay lugar para la tristeza, ya que siempre nos quedamos con una más que satisfactoria lectura. Justo como sucede con este “novelón” de Nooteboom. Una joya imprescindible de narrativa contemporánea.
Textos de la traducción del neerlandés de Felip Lorda i Alaiz para esta edición de “En las montañas de Holanda.”
“En las montañas de Holanda” se ha convertido en una de mis novelas favoritas de Nooteboom. Ese es el primer hecho que saco después de acabar su lectura. El segundo sería que me parece una de las mejores posibilidades para empezar a leer al holandés, de las más accesibles, no solo por la trama, muy cercana a un cuento de hadas, sino porque es una obra de no mucha extensión y además con muchas posibles lecturas a varios niveles.
Lo más genial de dicha novela es que esta apariencia de cuento le sirve para, al mismo tiempo, explorar los límites narrativos de la novela. De hecho tenemos dos narraciones bien diferenciadas; por un lado, el de la historia de Kai y Lucía, por otro, las digresiones de su escritor, Alfonso Tiburón Mendoza, inspector de carreteras de la provincia de Zaragoza, que sirven, justamente, para discernir sobre esas fronteras.
Desde el comienzo, con ese “Érase una vez“ entramos en territorio de cuento de hadas:
“Érase una vez un tiempo, que, a decir de algunos todavía perdura. En ese tiempo, Holanda era mucho más extensa que ahora. No falta quien lo niega, pero también hay quien asegura que, si bien dicho tiempo ha existido, es ya cosa pasada. Si eso es cierto, lo ignoro. Pero sí puedo afirmar, porque lo he constatado personalmente, que la bandera holandesa ha ondeado en los puertos más altos de Europa.”
Lo onírico aparece mezclado con la realidad, es imprescindible que esta unión no se pierda porque será la manera de defender la argumentación de fondo de Nooteboom; con la descripción del sur de Holanda y de sus habitantes podemos ver igualmente una muestra de esta conjunción:
“La gente del Sur era más ruda, pero también más libre, de la misma manera que sus paisajes eran más abruptos y solitarios. Aquello que repelía a otros, a mí me atraía. La altiplanicie del sur era mi paisaje preferido. Los periodistas proclives al tópico hablaban siempre de un paisaje lunar, pero ya quisiera yo ver en la luna una cabaña construida con grandes cantos rodados donde cobijarse y dormir, al lado de un impetuoso arroyo de montaña.”
Gracias a las digresiones del escritor sabemos cuál es el tema del relato: “Ahora ya vamos al tema: la belleza perfecta y la felicidad perfecta. Dudo que muchos de mis célebres colegas se atrevan a abordarlo. Así y todo, ese es el tema de mi relato.”
Entre otras cosas porque no solo reconoce que a ningún autor le parece interesante tratarlo, sino que establece que es un modelo obsoleto en la siguiente frase, un modelo insoportable para una sociedad contemporánea en la que todo se ha convertido en “relativo”, ¿qué cabida tiene la perfección en una sociedad como esta?
“Con la muerte de dios, tanto si ha existido como si no, el modelo de perfección ha quedado abolido. A partir de ese momento el arte ha estirado el cuerpo hecho a Su imagen y semejanza, lo ha dividido en superficies, lo ha horadado por todas partes y lo ha deformado. Diríase que ya no podemos soportar la perfección, ni siquiera como idea, porque nos aburre como un sueño soñado con demasiada frecuencia.”
Hablando de Kai y Lucía, los circenses protagonistas de la novela que escribe, entra en la dimensión de la pareja y aprovecha para entrar en otro nivel, el del lenguaje, en este caso con la palabra pareja: “Y, además, forman una pareja, una paar. Siempre me ha gustado la palabra holandesa, la española es demasiado larga. Pareja si se pronuncia en voz bien alta, evoca un vínculo, pero nunca con la fuerza absoluta contenida en la palabra holandesa paar. La pareja es la asociación humana más reducida y, debido a que excluye a los demás, resulta insoportable.” Este tipo de discusión lo realizará frecuentemente, aportando una versión lingüística muy interesante que añade otro nivel a lo escrito.
Si tanto la pareja como lo perfecto (representado en un principio por Dios) está en una crisis manifiesta, ¿qué nos podría quedar?,¿ los cuentos de hadas?:
“-Es un error.
-¿Qué?
-No creer en cuentos de hadas.
-¿Por qué?
-Porque hay muchas cosas que pueden explicarse mediante los cuentos de hadas.
El cuento de hadas es un hongo de la realidad. Disfraz, apología, hongo, enfermedad, caricatura.”
En esta realidad insoportablemente inestable, un cuento de hadas podría darnos la estabilidad que nos daban las convicciones profundas, el cemento para construir nuestra identidad:
“Pero ¿por qué alguien escribe un cuento de hadas? ¿Por qué la realidad le resultaba insoportable? Los mitos no los escribió nadie, y esa debía ser sin duda la clave. Escribir cuentos de hadas era un falso anhelo de escribir mitos y, por tanto, un anhelo de no ser nadie o de ser todo un pueblo, una masa sin nombre ni rostro, una especie extinguida.”
Reforzando cada vez más la idea de los “sproocsprekers” (story-tellers), sí, los contadores de historias como figuras indispensables en la construcción de la ficción. Esa ficción que siempre defendió Chesterton como “una necesidad” para nuestra existencia.
En la magistral última parte Nooteboom encadena las nociones de novela, mito y cuento de hadas y lo hace a través de las diferentes versiones de un mismo relato que realizan varios autores:
“Kundera y D’Ors escriben novelas. Platón habla de un mito contado por Aristófanes durante el banquete. Andersen escribe cuentos de hadas. Las novelas describen cómo es la vida porque narran aquello que puede ser. El mito da respuestas imposibles a preguntas sin solución. Sucede en ellos lo que nunca ha sucedido. Los mitos son ejemplos; las novelas, imágenes; los cuentos de hadas, mentiras amables que cuentan los hombres incapaces de resistir el mito malogrado de la vida. En los mitos, los seres humanos viven eternamente. En los cuentos, viven muchos años y son felices. En las novelas, al final de esos muchos años empieza la desdicha, y la mayoría de las veces incluso antes.
En los mitos, todo, de un modo u otro, queda resuelto. En las novelas nunca se resuelve nada, y en los cuentos la solución se aplaza, pero si alguna vez tiene lugar, es fuera del marco del cuento. Esa es la mentira.”
En efecto, la solución en los cuentos se aplaza u ocurre siempre fuera del marco del cuento, no hay lugar para la tristeza, ya que siempre nos quedamos con una más que satisfactoria lectura. Justo como sucede con este “novelón” de Nooteboom. Una joya imprescindible de narrativa contemporánea.
Textos de la traducción del neerlandés de Felip Lorda i Alaiz para esta edición de “En las montañas de Holanda.”
March 20, 2018
Het duurde vrij lang voordat In Nederland me te pakken kreeg. Het is een vrij wonderlijk boek, dat vooral leest als een postmodernistische roman waarin de waarheid onkenbaar is en de geheel der delen niet het deel vormt. Waarin met 'Er was eens..' een sprookje geïntroduceerd wordt, maar dat verder helemaal niet is: alleen de positieve uitkomst van het einde ligt vast. Je wordt ook als lezer gevraagd om het boek voor je vast te houden; het boek dat overigens geschreven wordt in het verhaal zélf. Er 'vallen' (letterlijk) elementen van het ene verhaal in het andere, zoals de scherf in het oog van de protagonist - die komt gevallen uit een sprookje van Andersen. Andere schrijvers, dichters (ikzelf heb Rutger Kopland met 'een lege plek, om in te blijven' kunnen ontdekken) zijn niet ver weg: alles in het boek is, ja dat is postmodernistisch, een kopie van dat wat al geschreven is. Uniek zijn is onmogelijk.
Toch: er zit wel iets optimistisch in de postmodernistische gedachte, en dat is het streven om iets van een werkelijkheid of waarheid te vinden. Dat optimisme zie je bij Nooteboom ook wel, ondanks de belabberde stand van Nederland die hij in de roman overigens beschrijft. De schrijver zit, aan het einde, namelijk - en dat is niet cynisch - gelukkig te wezen over het schrijven of beter: het geschrevene. Alles komt goed!
Toch: er zit wel iets optimistisch in de postmodernistische gedachte, en dat is het streven om iets van een werkelijkheid of waarheid te vinden. Dat optimisme zie je bij Nooteboom ook wel, ondanks de belabberde stand van Nederland die hij in de roman overigens beschrijft. De schrijver zit, aan het einde, namelijk - en dat is niet cynisch - gelukkig te wezen over het schrijven of beter: het geschrevene. Alles komt goed!
November 1, 2022
This short novel is a remarkable feat, in that it's a novel mixed with elements of a fairy tale and a myth.
Storytelling is excellent, and the tale is wonderfully structured and executed by the author.
The story is narrated by a man called, Alfonso Tiburón (meaning Shark) de Mendoza, from the province of Aragon, and he's making his story in an old classroom of his in Zaragoza.
It's a story about Kai and Lucia, inseparable in body, mind and soul, who are living are working in the rich and sophisticated North of the Netherlands, before being sent and afterwards separated in the poor and depraved South and making their adventures in a much bigger imaginary Netherlands than it is right now.
What is to follow is a wonderful kind of novel with hints of fairy tale and myth, that will make this whole tale a tale one of a thoughtful joy, wonder and revelation.
Highly recommended, for this is an outstanding short novel with many high notes, it's also a novel that is also published in English as "In the Dutch Mountains" and in German as "In den niederländischen Bergen" and several other languages, and because of these great elements I would like to call it: "A Very Likeable Fairy Tale Like Novel"!
Storytelling is excellent, and the tale is wonderfully structured and executed by the author.
The story is narrated by a man called, Alfonso Tiburón (meaning Shark) de Mendoza, from the province of Aragon, and he's making his story in an old classroom of his in Zaragoza.
It's a story about Kai and Lucia, inseparable in body, mind and soul, who are living are working in the rich and sophisticated North of the Netherlands, before being sent and afterwards separated in the poor and depraved South and making their adventures in a much bigger imaginary Netherlands than it is right now.
What is to follow is a wonderful kind of novel with hints of fairy tale and myth, that will make this whole tale a tale one of a thoughtful joy, wonder and revelation.
Highly recommended, for this is an outstanding short novel with many high notes, it's also a novel that is also published in English as "In the Dutch Mountains" and in German as "In den niederländischen Bergen" and several other languages, and because of these great elements I would like to call it: "A Very Likeable Fairy Tale Like Novel"!
July 12, 2022
In deze sprookjesachtige roman beslaat Nederland een veel groter gebied dan in de werkelijkheid; het is via een lange corridor vanuit Limburg verbonden met een gebied dat ongeveer overeenkomt met voormalig Oostenrijk-Hongarije, hier 'Zuid-Nederland'. Het ruwe landschap maakt deze zuiderlingen mysterieuzer en achtelijker dan hun nuchtere noordelijke landgenoten.
Het verhaal doet me denken aan jeugdboeken die ik vroeger wel eens las, maar dan vanuit een volwassen perspectief. Nooteboom combineert hier roman, mythe en sprookje, met een altijd aanwezige verteller en een soms metafysisch aandoende taal. Ondanks het feit dat het boek en het concept me erg intrigeerde, had ik toch meer verwacht van dit Zuid-Nederlandse avontuur.
Het verhaal doet me denken aan jeugdboeken die ik vroeger wel eens las, maar dan vanuit een volwassen perspectief. Nooteboom combineert hier roman, mythe en sprookje, met een altijd aanwezige verteller en een soms metafysisch aandoende taal. Ondanks het feit dat het boek en het concept me erg intrigeerde, had ik toch meer verwacht van dit Zuid-Nederlandse avontuur.
July 4, 2017
Bello libro sobre el oficio de la escritura, el oficio de contar historias y sobre el difícil proceso de selección que realiza todo cuenta historias. Qué se cuenta y cómo se cuenta es, al final de cuentas, casi tan importante como lo que se ha dejado de contar y lo que se ha contado de manera diferente.
Primer acercamiento al holandés eterno candidato a nobel. Su obra plantea que se rompan las fronteras entre escritor y lector, su obra plantea que el proceso de escritura se convierta, usando de manera errónea un concepto de Elias, en un continuum en Devenir.
Recomendado a lectores que disfruten literatura Posmoderna.
Primer acercamiento al holandés eterno candidato a nobel. Su obra plantea que se rompan las fronteras entre escritor y lector, su obra plantea que el proceso de escritura se convierta, usando de manera errónea un concepto de Elias, en un continuum en Devenir.
Recomendado a lectores que disfruten literatura Posmoderna.
March 1, 2023
Clearly a short story as an excuse to waffle on about how clever the author is OR an author waffling on about how erudite he is that occasionally accidentally becomes a short story. Either way it’s like spend a couple of hours with an author who is in love with his own skills, and thinks he can hide that with a bit of narrative hoo ha. Some people might find this endlessly charming, but it annoys me in the same way raconteurs annoy me: in the end it boils down to someone who loves the sound of their own voice, while I want to ensure nobody ever has to hear it wanging on ever again
Nice book cover though
Nice book cover though
March 4, 2025
Dit boek heeft een sprookjesachtige sfeer en een aangename schrijfstijl. Het idee van een avontuurlijke reis door een magisch Nederland is origineel en spreekt tot de verbeelding.
Toch vond ik het verhaal af en toe lastig te volgen. De personages blijven wat op afstand en sommige passages voelen wat onsamenhangend. Als je houdt van filosofische en symbolische verhalen, is dit boek zeker de moeite waard, maar voor mij had het meer diepgang in de personages mogen hebben.
Toch vond ik het verhaal af en toe lastig te volgen. De personages blijven wat op afstand en sommige passages voelen wat onsamenhangend. Als je houdt van filosofische en symbolische verhalen, is dit boek zeker de moeite waard, maar voor mij had het meer diepgang in de personages mogen hebben.
May 30, 2024
What did i just read?! Rather bizarre story (fairy tale) and - something i don't encounter too often - complex sentences that really required closed reading. The underlying idea of The Netherlands as a country that stretches all over Europe with a (cultural) division between the North and South was nice (and reminded me a bit of the movie bienvenue chez les ch'tis).
Displaying 1 - 30 of 61 reviews