Черная обезьяна

by Zakhar Prilepin, Захар Прилепин

Fantazija i klasičan ruski roman se sreću i rukuju.

Genres: Russia, Contemporary, Fiction

288 pages, Hardcover

First published January 1, 2011

About the author

Yevgenii Nikolaevich Prilepin (Russian: Евге́ний Никола́евич Приле́пин, writing as Zahar Prilepin (Russian: Захар Прилепин), and sometimes using another pseudonym, Evgeny Lavlinsky (Russian: Евгений Лавлинский), this one mostly for journalistic publications, is a Russian writer, and a member of Russia's unregistered National Bolshevik Party since 1996.

http://en.wikipedia.org/wiki/Zakhar_P...

Reviews

[arsen hakobian. · Rating 4 out of 5]

Ռիվյուները կարդալով հասկացա, որ սարսափ, զզվելի, լկտիության աստիճանի հասնող, նյարդերից թույլ մարդկանց համար չնախատեսված գիրք ա։ իրականում մի փոքր չեմ համաձայնի, որովհետև էդ աստիճանի հակասական ու ցավոտ չէր ամեն ինչ ներկայացված։ գլխավոր կերպարը լավն էր, խառն էր, զգացմունքային էր ու, այո, տեղ-տեղ նողկալի։ սա մի քիչ կվախենամ որևէ մեկին խորհուրդ տալ, որովհետև ամեն մեկը չի էլի։ իրա վախենալու աբլոժկեն տեսակով հավեսն էր, բայց վերնագրի վրա մի քիչ կասկածում եմ, թե ինչի հենց սև կապիկը ( կամ էլ չեմ հիշում)
եսիմ, չգիտեմ ինչ ասել ։Դ

[Tonya Sh · Rating 4 out of 5]

Это не чтение в обычном понимании этого слова. Это переживание цепи эмоций, кошмаров, истерик. Не замечаешь, как летят страницы, не совсем понимаешь, куда попал, но хватаешься за нить повествования - и переживаешь интенсивнейшие из эмоций.
Новый какой-то Прилепин мне тут открылся. Санькя казался жестким - а это в тысячу раз жестче. Несколько раз ловила себя на грани истерики, но бросить, остановиться не могла.
Уже который раз вижу это в Прилепинских книгах - даже в самой черной, пропащей безнадеге откуда-то - что-то, от чего хочется жить, что-то, что заставляет восхищаться радостями бытия.
Что-то, что дает силы, но не озлобленность.
Какая-то родниковая чистота под всей этой грязью.
Пульс все еще не пришел в норму.... Это я называю литературой.

[Ani Hakobyan]

Մարդու մեջ մի տեղ կա, որ դժողք է կոչվում: Հենց մեր ներսի էդ դժողքի մասին է Պրիլեպինի գիրքը: Ֆանտաստիկ համեմատություններ ու գրական լեզու: Ֆանտաստիկ ազդեցիկ ու սահմռկեցուցիչ: Նյարդերից թույլ մարդիկ չկարդան:

[Aleksandar Obradović · Rating 2 out of 5]

Knjigu sam više mučio nego čitao što mi se rijetko dešava, mada ni ona meni nije ostala dužna :-)

[Dragan · Rating 4 out of 5]

Jako dobro, iako je na momente zbrkano i konfuzno ipak dobar roman. Prilepin sjajno piše, definitvno pisac kojeg ću još čitati.

[Kamila Kataryńczuk · Rating 1 out of 5]

Nie wiem czym to chcialo byc ale nie wyszlo. To miala byc chyba taka mega fascynujaca psychologiczna ksiazka. Taka zagmatwana i w ogole, ale wyszla jakas historia ktora sie nie klei i ktora nie ma sensu i glebi. Totalnie mnie nie obchodzily wydarzenia w tej ksiazce, bo w sumie jako takich nie bylo XD. No nie wiem moze za glupia za to jestem ale z tego co widze to inni tez tak nisko ocenili wiec chyba po prostu slaba ksiazka.
Autor chcial przekazac wiecej niz mogl mam wrazenie. I jeszcze co mnie strasznie frustrowalo to brak rozdzialow. Jakby ksiazka sie zaczela i tak bez zadnych przerw ciagnela sie przez 260 stron. No porazka.
I ta dziwnosc tej ksiazki. Na poczatku bardzo intrygujaca pozniej bezuzyteczna i nie majaca sensu. No tak jak juz pisalam nie mialo to sensu i sie nie kleilo. Kazdy akapit jakby osobno pisany i jeszcze te historie opowiane przez jakis inne postacie bez kontekstu zadnego i niczego. Jeszcze byly jakies ogolnie losowe watki powrzucane tam cos bylo o jakims zolnierzu ktos kogos tam gonil nie wiadomo o co chodzi i to jakos ciagniete to bylo przez milion stron. No nie polecam.👎👎

[Aleksandar · Rating 3 out of 5]

Na prvi pogled ovo je priča o mladom ruskom novinaru koji od urednika dobija zadatak da napiše članak o tajanstvenom istraživanju koje se bavi proučavanjem posebno surove dece. Sa posebnom dozvolom on biva pušten u tajnu laboratoriju pod zemljom, strogo čuvanu i sa vrlo ograničenim prisustvom osoblja. Vođa projekta mu pokazuje prostorije i proučavane subjekte, decu između sedam i sedamnaest godina za koje se tvrdi da nemaju samilosti jer ne poznaju zlo. Njima je ubijanje isto što i glad. Oskudnih osećanja i ponašanja svedeni su na nekoliko reakcija. Kao takvi savršeni su vojnici za izvršavanje najkrvavijih zločina.

Nanjušivši dobru priču mladi novinar (inače pisac koji između pisanja knjiga prehranjuje porodicu baveći se novinarstvom) se upušta u zamršenu potragu za istinom i pokušava da u celinu poveže nekoliko paralelnih priča od koje bi osim članka bilo materijala i za novi roman.

To je put kojim zaplet ide pravolinijski do kraja knjige čije razrešenje s uzbuđenjem možemo pratiti i otkriti koliko smo bili u pravu pretpostavljajući šta će se dogoditi.

Međutim, ono što je mnogo zanimljivije je pripovest iza pripovesti. Mladi novinar ima ženu koju izbegava. Sina i ćerku čija imena ne pominje i s kojima pokušava da izgradi nekakav odnos, primoravajaći sebe da bude dobar otac. U retkim slučajevima kada se vrati kući odmah želi da pobegne jer oseća teskobu od koje će se ugušiti.

Odušak pronalazi u ljubavnici koju, naizgled slučajno, upoznaje u metrou. Prepušta se strasti i uzbuđenju koje mu donose susreti s njom. Na trenutak biva pošteđen razmišljanju o sopstvenom raspada.

Upoznaje i profesora koji se bavi proučavanjem maloletnih delikvenata i pokušava od njega da sazna da li takva deca imaju neki nedostatak, manjak hormona, defekt gena ili su svi zapravo takvi.

Vođen vešću da je u ruskom gradiću izvršeno zversko ubistvo stanara čitavog ulaza zgrade za koje su osumnjičeni maloletnici, legendu o napadu maloletnika na utvrđeni grad i priču o surovoj deci vojnicima u Africi zaokružuje u glavi u ono što misli da je istina.

Da li je to samo njegova uobrazilja, propaganda ili odraz savremenog društva ogrezlog u probleme odlučičete sami nakon što zaklopite korice knjige.

http://aleksandar-petrovic.com/2019/0...

[Hovhannes Grigoryan · Rating 3 out of 5]

- Այդ պահին իմ մեջ հասուն մարդը բնակվեց, այսինքն՝ սրիկան և ստախոսը:


- Ես հիշեցի իմ արարքները՝ մեկը մյուսից տգեղ, ստոր, զզվելի, կեղտոտ…ԵՒ մի վայրկյանում պարզ դարձավ, որ այն դեպքում, երբ մեզ չեն բռնացնում ու ճերմակ լույսի տակ մատնացույց չեն անում, մենք երբեք չենք զղջում: Սեփական նենգությունը գրկած քնում ենք:


Հեղինակն ընտրել էր հետաքրքիր և ստանդարտից դուրս թեմա։ Այնուամենայնիվ, կարծում եմ՝ պատմությունը կարելի էր ներկայացնել ավելի ամբողջական ու հստակ։ Կային պահեր, երբ ես կորցնում էի մտքի ընթացքը և անգամ մոռանում, թե որտեղ են տեղի ունենում դեպքերը և ում հետ։ Սակայն որոշ հատվածներում ճշմարտապես ներկայացված էր մարդու չար ու դաժան բնությունը։ Գրքի առանձնահատկություններից մեկն այն էր, որ որքան մոտենում ես վերջին էջերին, այնքան հարցականներն ու մութ պահերը բազմապատկվում էին։ Իսկ վերջում ես այդպես էլ չհասկացա՝ ամենն իրական էր, թե պարզապես գլխավոր հերոսի երևակայության խաղ։

[madziar · Rating 3 out of 5]

Rosyjski dziennikarz dostaje do opisania sprawę brutalnego morderstwa mieszkańców kamienicy, które popełnili małoletni. Podczas zbierania informacji odkrywa, że w pobliskim szpitalu psychiatrycznym bada się reguły zachowania dzieci dokonujących przestępstw, zorganizowanych we własne małe społeczności. Sprawą interesuje się także wysoko postawiony polityk, dawny znajomy dziennikarza.
Wątek agresywnych grup dzieci, w Moskwie, Afryce i średniowieczu, przeplata się z wydarzeniami z życia głównego bohatera - odkrywamy w nim człowieka zmęczonego siedmioletnim małżeństwem, ale z silnym instynktem rodzicielskim, zanurzonego w codziennej rutynie i próbach wytrwania się z takiego życia, chociażby przez romans bez przyszłości. Chociaż mamy głęboki wgląd w przeżycia bohatera, tak naprawdę nie wiemy nic o jego systemie wartości czy doświadczeniu życiowym. Ocenę autor pozostawia czytelnikowi, dlatego jest to świetna książka do interpretacji, skłaniająca do rozmowy po przeczytaniu.

[Mikhail Ignatev · Rating 3 out of 5]

Поначалу очень хорошо. Прилепин меня специально смешит - и мне специально смешно)) вставные истории-ужастики про лишённых чувства греха и потому бестрепетно убивающих и мучающих всех и вся ангелов-детей НЕ страшные. (Пожалуй, цепляет ровно одна фраза про учительницу из африканской деревни, которая, чтобы спасти свою жизнь, пыталась по приказу детей съесть собственные волосы, давилась-давилась, да так и не справилась. Но - это одна фраза, у вот у Мураками, знаете ли, в лучшие годы целая СЦЕНА в заводной птице, как кожу сдирают, - так до сих пор вздрагиваю!!) Зато - уморительно смешна и очень правдоподобна сцена про золотой дождь и Оксану в самом начале))))



в конце чушь какая-то, ни фига не понятно)) буду читать прилепина дальше, многообещающе!!

[Lisa Hayden Espenschade · Rating 3 out of 5]

3.5 stars. The Black Monkey really isn't a book to rate on a scale of terms that includes "liked it" or "really liked it"... it's a novel about social problems, particularly the collapse of families and societal norms, and includes some rather rough material. As does most of Prilepin's fiction: he's great at combining sweetness and tenderness with violence and harshness, often in everyday situations. Plus dark humor.

It's the everyday that worked best for me in The Black Monkey, too: a wayward, nameless father's relationships with his kids, his mistress, and himself.

(There's more about The Black Monkey on my blog, here.)

[Aga · Rating 1 out of 5]

I don't know if there is anything I could like in this book. When I saw The Black Monkey and read the plot I was very curious, so I bought it and unfortunately I'm very dissappointed.
First of all, I don't like the way how Prilepin is writing, it sounds very pretentious. I have a nagging feeling that if I met him I wouln't like him.
Secondly, he didn't make any connection between main plot and other short stories, I it was like reading a new book .
Finally, I'm not sure if I understood Prilepin's work, but I'm sure it's not worth it to read it again.

[Diletta · Rating 2 out of 5]

Mah. È stata una fatica sinceramente.

[Quiver · Rating 3 out of 5]

Zanimljivo, ali, za moj ukus, previse sanovito na nekim mestima.

[Julka kulka · Rating 1 out of 5]

Tragedia.