Romy, een jonge weduwe, gaat op vrijdagochtend langs bij haar buurvrouw, Irma Schnetz. De oude balletdanseres zit stil in haar stoel, zelfs als Romy `de stofzuiger laat zingen' wordt ze niet wakker. Romy ontdekt dat Irma niet meer leeft en heeft het stellige idee dat er iets in de woning is veranderd. En waar is poes Freddie?
Ze vermoedt dat Irma het slachtoffer is van een roofoverval, en tot haar schrik is de eerste aan wie ze denkt haar eigen zoon, Cristian. Pas 's avonds durft ze de hulp in te roepen van Harro, de huismeester. Hij laat niet merken andere gedachten te hebben over Irma's dood, maar zijn ridderlijke houding is niet geheel onbaatzuchtig.
Liefde heeft geen hersens is een krachtige roman over vele facetten van liefde.
Vanaf de eerste pagina wacht je in anticipatie op wat komen gaat. Het is klein leed allemaal, maar herkenbaar en wat weemoedig. Mooi voorbeeld van “in de beperking”. Ook zonder vervulling geeft het voldoening.
Ik vond het een mooi boek, met bijzondere personages. Een klein maar bont gezelschap van mensen die familie danwel vrienden zijn, met gevoelens en verwachtingen voor en over elkaar - onuitgesproken, en daarmee wellicht niet altijd terecht. De hoofdstukken zijn in ik-vorm geschreven, waarbij twee personen aan het woord komen, Romy en Harro. Intrigerend.
Titel wordt duidelijk door het hele boek heen op verschillende manieren, leuk gedaan. Veel interpretatie voor jou als lezer mogelijk over wat er nu gaande is met de verschillende karakters en wat er ooit is gebehrd
Dit is een vrij dun boekje over de zoektocht naar liefde, geluk en aanvaarding. Er wordt heel veel gesuggereerd en aan de interpretatie van de lezer overgelaten. Deze stijl vereist slow-reading en laat de eenzaamheid van de personages helemaal tot zijn recht komen. Bovendien zorgt het suggestieve voor een goede spanningsboog, ik bleef doorlezen om toch meer te weten te komen. Ik vond het dan ook jammer dat de personages tot het einde weinig werden uitgediept. Het is alsof je door een venster naar het leven van je buren kijkt en zo veel te weten komt zonder echt te kunnen begrijpen. De schrijfstijl is knap, het verhaal droevig mooi, maar voor mij bleef het verhaal te vaag om helemaal in op te gaan.
Het boek is onderhoudend, goed geschreven - een spanning is van het begin tot het eind met een droge humor, zodat het boek vlot wil gelezen worden. Volgens mij is het geen echte literaire werk, omdat het niet in de diepte gaat. De personages, die in het boek een rol spelen zijn uit het alledagsleven. Wat doen mensen rare dingen voor de liefde en gaat het ueberhaupt om echte liefde- in ieder geval heeft deze liefde geen hersens.