What do you think?
Rate this book
Amazone met het blauwe voorhoofd
Amazone met het blauwe voorhoofd is een opmerkelijke roman, waarin een jonge vrouw in rapsodische ik-vorm haar drang naar vrijheid uitschrijft. Op ontroerende wijze weet zij tegenstellingen op te roepen, enerzijds haar vechten tegen alle conventies van een burgerlijk leven, anderzijds het heimwee naar de landelijke jeugdjaren en het bij uitstek traditionele, maar warme milieu.
125 pages, Paperback
First published January 1, 1971
10 people want to read
About the author
Monika van Paemel
26 books4 followersBarones Monique (Monika) Maria van Paemel is een Vlaamse schrijfster.
Monika van Paemel in de Nederlandstalige Wikipedia
Monika van Paemel in de Digitale Bibliotheek voor de Nederlandse Letteren
Monika van Paemel bij "Schrijversgewijs"
Baroness Monique (Monika) Maria van Paemel is a Flemish writer.
Monika van Paemel in the English Wikipedia
Monika van Paemel in de Nederlandstalige Wikipedia
Monika van Paemel in de Digitale Bibliotheek voor de Nederlandse Letteren
Monika van Paemel bij "Schrijversgewijs"
Baroness Monique (Monika) Maria van Paemel is a Flemish writer.
Monika van Paemel in the English Wikipedia
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 3 of 3 reviews
December 3, 2021
Beautifully written... Not an easy novel though.
October 17, 2023
Gelezen. Het debuut van Monika van Paemel uit 1971, dat met de prijs voor het Beste literaire debuut werd bekroond.
Van haar had ik al de PRACHTIGE, melancholische roman 'Marguerite' gelezen: een requiem voor haar stugge en onuitstaanbaar tirannieke grootmoeder, die door door de toen heersende conventies in haar vrijheid beknot werd. Haar kleindochter zoekt naar een manier om haar vrouw-zijn wel ten volle te beleven.
'Amazone' lag al een hele tijd op me te wachten en wat ben ik blij dat ik hem eindelijk gelezen heb. Van Paemel heeft een erg bijzondere en eigen schrijfstijl waaraan ik altijd even moet wennen, maar die me al snel het verhaal intrekt. Associatief, fragmentarisch, impressionistisch, gevoelig, poëtisch. Zo kan ik haar stijl het best omschrijven.
Van Paemel schrijft intelligent en erg gevoelig proza, waarin de vergankelijkheid van zuiverheid (in de natuur en in de mens) en het zoeken naar de betekenis van vrouw-zijn en de complexiteit van identiteit centraal staan. Ze heeft een heel eigen (altijd als die van haar herkenbare) stem... Om de paar bladzijden nam ik mijn balpen erbij om mooie zinnen en interessante bespiegelingen te onderlijnen.
Heel knap hoe Van Paemel het boek opbouwt en hoe ze de taal openbreekt. Het leest als een brief aan een vroegere geliefde, die ze op directe wijze aanspreekt, maar af en toe speelt ze met het perspectief: ze verwijst naar zichzelf met 'ik', maar later - wanneer de hoofdfiguur ouder is en terugblikt - met 'zij' en 'dat meisje'. Ergens in het boek spreekt ze ook direct de lezer aan. Heel bijzonder. Het steekt zo knap ineen dat ik niet kan geloven dat dit een debuut is!
Tijdens het lezen van 'Amazone' en 'Marguerite' moest ik vaak denken aan de roman 'Karen' (over de tante van Edvard Munch) van Lucienne Stassaert, waarbij ik ook telkens overvallen werd door een onbestemd soort weemoed.
'Ik kan je teder, woest, innig, hartstochtelijk beminnen. Maar ik zal nooit aan je voeten knielen. Ik kan niet dienen. Ik zal eerder sterven van heimwee en verdriet naar jou dan om je te bedelen. Ik wil je merrie zijn en omdat ik je liefheb verlangen dat je mij zou berijden, maar ik zal niet dulden dat je me zadelt.'
Echt: prachtig.
Van haar had ik al de PRACHTIGE, melancholische roman 'Marguerite' gelezen: een requiem voor haar stugge en onuitstaanbaar tirannieke grootmoeder, die door door de toen heersende conventies in haar vrijheid beknot werd. Haar kleindochter zoekt naar een manier om haar vrouw-zijn wel ten volle te beleven.
'Amazone' lag al een hele tijd op me te wachten en wat ben ik blij dat ik hem eindelijk gelezen heb. Van Paemel heeft een erg bijzondere en eigen schrijfstijl waaraan ik altijd even moet wennen, maar die me al snel het verhaal intrekt. Associatief, fragmentarisch, impressionistisch, gevoelig, poëtisch. Zo kan ik haar stijl het best omschrijven.
Van Paemel schrijft intelligent en erg gevoelig proza, waarin de vergankelijkheid van zuiverheid (in de natuur en in de mens) en het zoeken naar de betekenis van vrouw-zijn en de complexiteit van identiteit centraal staan. Ze heeft een heel eigen (altijd als die van haar herkenbare) stem... Om de paar bladzijden nam ik mijn balpen erbij om mooie zinnen en interessante bespiegelingen te onderlijnen.
Heel knap hoe Van Paemel het boek opbouwt en hoe ze de taal openbreekt. Het leest als een brief aan een vroegere geliefde, die ze op directe wijze aanspreekt, maar af en toe speelt ze met het perspectief: ze verwijst naar zichzelf met 'ik', maar later - wanneer de hoofdfiguur ouder is en terugblikt - met 'zij' en 'dat meisje'. Ergens in het boek spreekt ze ook direct de lezer aan. Heel bijzonder. Het steekt zo knap ineen dat ik niet kan geloven dat dit een debuut is!
Tijdens het lezen van 'Amazone' en 'Marguerite' moest ik vaak denken aan de roman 'Karen' (over de tante van Edvard Munch) van Lucienne Stassaert, waarbij ik ook telkens overvallen werd door een onbestemd soort weemoed.
'Ik kan je teder, woest, innig, hartstochtelijk beminnen. Maar ik zal nooit aan je voeten knielen. Ik kan niet dienen. Ik zal eerder sterven van heimwee en verdriet naar jou dan om je te bedelen. Ik wil je merrie zijn en omdat ik je liefheb verlangen dat je mij zou berijden, maar ik zal niet dulden dat je me zadelt.'
Echt: prachtig.
June 14, 2017
Mooi geschreven boek over de drang naar vrijheid van een jonge vrouw in een beknellend milieu, om te kiezen voor je eigen weg, wars van maatschappelijke verwachtingen en rolpatronen, ingaand tegen de fatsoenlijke burgerij.
Displaying 1 - 3 of 3 reviews