Ένα αξιόλογο αστυνομικό μυθιστόρημα, μια βυζαντινή ιστορία μυστηρίου ενταγμένη σε ιστορικό πλαίσιο, που όμως από μόνο του δεν μπορεί σε καμιά περίπτωση να του προσδώσει παράλληλα και τον όρο ιστορικό μυθιστόρημα.
Βρισκόμαστε στην Καισάρεια-θέμα Χαρσιανού- του 9ου αιώνα. Εποχή ιδιαίτερα ταραγμένη, καθώς χαρακτηρίζεται από τις συνεχείς επιδρομές των Αράβων στα σύνορα του βυζαντινού κράτους και από τις αλεπάλληλες ανακωχές που προσπαθούν μάταια να στεριώσουν μια εύθραυστη ειρήνη ανάμεσα στο κράτος των Ρωμαίων και εκείνο των Αγαρηνών. Το ιστορικό πλαίσιο ξεκινά και σταματά ακριβώς στις πληροφορίες αυτές, όπως και στην παρουσία στο βιβλίο πραγματικών ιστορικών προσώπων που όμως απλά εξυπηρετούν την μυθοπλασία και τίποτα παραπάνω. Έτσι ακόμη και εκείνοι που δεν απολαμβάνουν τόσο το ιστορικό μυθιστόρημα δεν θα κουραστούν και θα διαβάσουν με ευκολία και μεγάλο ενδιαφέρον το βιβλίο. Παρά τη διαπίστωση αυτή, ο Αγαπητός καταφέρνει να περάσει με μεγάλη επιτυχία το κλίμα της εποχής, την καθημερινότητα των ανθρώπων της Καισάρειας, μιας πόλης που τη συνθέτει ένα πολυπληθές και πολυπολιτισμικό ανθρώπινο μωσαϊκό. Χάρη στην εκτενή περιγραφή της πόλης, των ασχολιών των κατοίκων, της προσήλωσής τους στα θρησκευτικά τους καθήκοντα σκιαγραφείται με επιτυχία το υπόβαθρο, η ατμόσφαιρα και ένα δείγμα από ό,τι λαμβάνει χώρα στα ακριτικά σύνορα της μεγάλης Αυτοκρατορίας.
Υπάρχει ένα γλωσσάρι στο τέλος του βιβλίου που βοηθά τον αναγνώστη αξιοποιώντας το, να ξεκαθαρίσει κάποιους σημαντικούς όρους, αλλά το πολύ βασικό είναι πως δε γίνεται κουραστικό με ατελείωτες σελίδες και επισημάνσεις που να τον αναγκάζουν να γυρνά μπρος- πίσω διακόπτοντας έτσι τη ροή του διαβάσματος. Υπάρχουν όλα εκείνα που βοηθούν να κατανοήσει το διοικητικό, δικαστικό σύστημα της εποχής και επιπλέον να διαπιστώσει πως οι πολυπληθείς αυτές διοικητικές υπηρεσίες συνέβαλαν τα μέγιστα στην οργάνωση του κράτους και του στρατού. Αυτό φυσικά δε σημαίνει πως πίσω ακόμα και από εκείνα που φαινομενικά δείχνουν να λειτουργούν σύμφωνα με το γράμμα του νόμου δεν υπάρχουν άνθρωποι που δε διστάζουν να παρανομήσουν ή ακόμα και να προδώσουν το κράτος και ό,τι μπορεί να συνεπάγεται την εύρυθμη λειτουργία του, προς ίδιον όφελος.
Ο πρωτοσπαθάριος Λέοντας ηγείται της πρεσβείας που αποστέλλει ο βασιλέας Θεόφιλος, προκειμένου να διαπραγματευτεί μια ακόμα ειρήνη με τους Αγαρηνούς, καθώς οι πολλαπλές επιδρομές των Αράβων που συνεχίζονται, έχουν αποσταθεροποιήσει το κράτος των Βυζαντινών . Η τελευταία του στάση πριν συναντηθεί με τον Αμερουμνή της Βαγδάτης, είναι η Καισάρεια που πολύ σύντομα θα ανακαλύψει πως ο στρατηγός Νικηφόρος Άνθραξ έχει χάσει τον έλεγχο της διοίκησης του θέματός του εξαιτίας προσωπικών λόγων . Δίκτυα εκπόρνευσης και σωματεμπορίας γυναικών στα σκλαβοπάζαρα της Ανατολής και στα πορνεία της πόλης, απαγωγές, άσκηση μαγείας και εξαπάτηση αφελών που πιστεύουν σε προφητείες, δίκτυα κατασκόπων που έχουν ως στόχο την διατάραξη της ειρήνης είναι λίγα μόνο μπροστά σε όσα συμβαίνουν κάτω από τη μύτη της διοίκησης. Άνθρωποι πέραν πάσης υποψίας βουτηγμένοι στη διαφθορά προβαίνουν σε αποτρόπαιες πράξεις που ξεπερνούν κάθε φαντασία. Στην κορυφή του παγόβουνου έρχεται να προστεθεί η εξαφάνιση τριών κοριτσιών και η δολοφονία άλλων δυο σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα.
Ανατροπές υπάρχουν άφθονες τις οποίες στο σύνολό τους δεν περιμένει ο αναγνώστης, καθώς ο Αγαπητός έχει προετοιμάσει καλά το έδαφος και τίποτα δεν προϊδεάζει για την εμφάνισή τους!
Στο πλαίσιο εξιχνίασης την σκοτεινής αυτής υπόθεσης έχουμε την ευκαιρία να παρακολουθήσουμε και πως λειτουργούσε το σύστημα απονομής δικαιοσύνης κατά τον 9ο αιώνα στο βυζαντινό κράτος και να πάρουμε μια ιδέα μόνο για τις βαρύτατες ποινές που εξυπηρετούσαν και εφαρμόζονταν στο πλαίσιο αυτό. Ενδεικτικά, γίνεται συχνή αναφορά στην αποκοπή μελών, στο ραβδισμό, αλλά και στον ανασκολοπισμό ως μέσα τιμωρίας, συμμόρφωσης και παραδειγματισμού.
Είναι πράγματι άξιος θαυμασμού ο τρόπος που κατάφερε ο Αγαπητός να ανασυνθέσει μια υπόθεση μυστηρίου σε μια εποχή που δεν έχει επιλεχθεί από το σύνολο των συγγραφέων, καθώς δεν υπάρχουν ικανοποιητικές αναφορές σε αυτή, γεγονός που δυσχεραίνει την έρευνα για τη συγγραφή ενός βιβλίου. Η αξιοποίηση των πηγών και οι γνώσεις του ως βυζαντινολόγου σαφώς βοήθησαν το έργο του, αλλά ο τρόπος γραφής και σύνθεσης των γεγονότων και της σφιχτοδεμένης πλοκής είναι εκείνα που χαρίζουν αληθοφάνεια και στέφουν με επιτυχία το ανάγνωσμα.