Zie ik je nog eens terug?

by Ed Franck

Opeens staat er een meisje in het speelgoedmuseum van de oude Nestor. Ze staat er doodstil, als een stenen beeld.
Nestor begint met haar te praten, maar ze zegt heel weinig terug. Hij heeft het gevoel dat haar iets dwarszit, en gebruikt het mooie oude speelgoed uit zijn museum om haar aan het praten te krijgen. En dat werkt, stukje bij beetje - al is wat ze zegt vaak raadselachtig.
Dan kruipt ze in een hoekje met een kapotte beer en begint hem gruwelijke verhalen te vertellen. Nu weet Nestor zeker dat ze iets heel ergs heeft meegemaakt.
Zal het hem lukken om erachter te komen wat er precies is gebeurd? Kan hij haar vertrouwen winnen en haar misschien een beetje helpen?

64 pages, Hardcover

First published January 1, 2003

About the author

Ed Franck (pseudoniem van Eddy Vrancken) is een Vlaamse jeugdauteur en dichter.

Ed Franck in de Nederlandstalige Wikipedia

Ed Franck in de Digitale Bibliotheek voor de Nederlandse Letteren


Ed Franck (aka Eddy Vrancken) is a Flemish youth author and poet.

Reviews

[Berit · Rating 4 out of 5]

Echt een práchtig kinderboek, met even mooie illustraties. Het is een droevig verhaal, maar ook troostrijk. Als volwassene heb je al snel een vermoeden van wat er misschien aan de hand is, maar ik ben benieuwd hoe kinderen dat ervaren, en of ze die troost ook voelen.

Heel erg knap zoals Ed Franck met weinig woorden en in korte scènes zowel het speelgoedmuseum als de emoties van Sara en de meneer schetst. Een boek als een gedicht.

[Sigrid · Rating 5 out of 5]

'Zie ik je nog eens terug?' is een aangrijpend boek dat gaat over het verlies van iemand die heel dicht bij je stond en die plots overlijdt. Het gaat om de verwerking van deze tragische gebeurtenis, de herinneringen aan de persoon die je kwijt geraakt bent en de schuldgevoelens die je kunnen teisteren. Doorheen het verhaal merk je dat Sara zich verplicht voelt van op korte tijd heel erg op te groeien ("Vroeger heette ik Saartje, nu ben ik Sara."; "Acht jaar oud is soms heel klein en soms heel groot."). En dat ze worstelt met het verlies van haar broertje ("Vroeger kroop hij tegen me aan in bed, maar dáár kan ik niet tegen hem aankruipen."). Ze voelt zich ook verantwoordelijk voor zijn dood ("Ik had nochtans heel de weg goed op hem gelet.") en is bang dat haar mama niet meer van haar houdt door wat er gebeurd is ("Houden mama's altijd van hun kinderen?"). Ze kijkt immers niet meer echt naar haar dochter en luistert niet naar wat ze vertelt. Mama lijkt slachtoffer te zijn van een depressie waarin ze de hele dag maar wat naar buiten kijken en heen en weer wiegt. Begrijpelijk voor volwassenen die weten wat rouwen inhoudt, maar in de ogen van een kind erg verwarrend. Nestor, de oude man die eenzaam boven zijn speelgoedmuseum woont, helpt deze kleine meid om haar gevoelens (eenzaamheid, verdriet, boosheid en angsten) onder woorden te brengen. Daarvoor moet ze hem leren te vertrouwen, hem vertellen wat er in haar hoofdje omgaat en wat ze heeft meegemaakt. Hij zet haar ertoe aan om dat te doen aan de hand van het speelgoed dat er in zijn museum staat. Door naar haar te luisteren en begrip voor haar op te brengen, begint Sara hem te vertrouwen en merkt ze dat haar gevoelens ook belangrijk zijn en dat er wel nog mensen zijn die echt naar haar luisteren. Op deze manier helpt Nestor haar haar verdriet te verwerken.

[Wendy · Rating 5 out of 5]

Mooi aangrijpend verhaal ...