The Impossible Will Take a Little While: A Citizen's Guide to Hope in a Time of Fear

by Paul Rogat Loeb

What keeps us going when times get tough? How do we keep on working for a more humane world, no matter how hard it sometimes seems? In a time when our involvement has never been needed more, this anthology of political hope will help readers with the essential work of healing our communities, our nation, our planet—despite all odds.

In THE IMPOSSIBLE WILL TAKE A LITTLE WHILE, a phrase borrowed from Billie Holliday, the editor of Soul of a Citizen brings together fifty stories and essays that range across nations, eras, wars, and political movements.
Danusha Goska, an Indiana activist with a paralyzing physical disability, writes about overcoming political immobilization, drawing on her history with the Peace Corps and Mother Teresa. Vaclav Havel, the former president of the Czech Republic, finds value in seemingly doomed or futile actions taken by oppressed peoples.
Rosemarie Freeney Harding recalls the music that sustained the civil rights movement, and Paxus Calta-Star recounts the powerful vignette of an 18-year-old who launched the overthrow of Bulgaria’s dictatorship.

Many of the essays are new, others classic works that continue to inspire. Together, these writers explore a path of heartfelt community involvement that leads beyond despair to compassion and hope. The voices collected in THE IMPOSSIBLE WILL TAKE A LITTLE WHILE will help keep us all working for a better world despite the obstacles.


pt. 1. Seeds of the possible. From "The cure at Troy" / Seamus Heaney
A slender thread / Diane Ackerman
Ordinary resurrections / Jonathan Kozol
Standing up for children / Marian Wright Edelman
You are brilliant and the earth is hiring / Paul Hawken
Political paralysis / Danusha Veronica Goska
pt. 2. Dark before the dawn. From "September 1, 1939" / W.H. Auden
The optimism of uncertainty / Howard Zinn
On being different / Dan Savage
The dark years / Nelson Mandela
An orientation of the heart / Václav Havel
Reluctant activists / Mary Pipher
pt. 3. Everyday grace. "The peace of wild things" / Wendell Berry
Gate A-4 / Naomi Shihab Nye
Mountain music / Scott Russell Sanders
The Sukkah of Shalom / Arthur Waskow
Getting our gaze back / Rose Marie Berger
Fragile and hidden / Henri Nouwen
There is a season / Parker Palmer
pt. 4. Rebellious imagination. "Celebration of the human voice" / Eduardo Galeano
"Last night as I was sleeping" / Antonio Machada
Childhood and poetry / Pablo Neruda
To love the marigold / Susan Griffin
Walking with the wind / John Lewis
Rough translation / Toni Mirosevich
Jesus and Alinsky / Walter Wink
Stories from the cha cha cha / Vern Huffman
Do not go gentle / Sherman Alexie
Despair is a lie we tell ourselves / Tony Kushner
pt. 5. Courage is contagious. "To be of use" / Marge Piercy
The transformation of silence / Audre Lorde
The small work in the great work / Victoria Safford
We are all Khaled Said / Wael Ghonim
Arab revolutions / Stephen Zunes
Not deterred / Paxus Calta
In what do I place my trust? / Rosalie Bertell
Faith works / Jim Wallis
The progressive story of America / Bill Moyers
pt. 6. The global stage. "Imagine the angels of bread" / Martín Espada
Kids, trees, and climate change / Mark Hertsgaard
Curitiba / Bill McKibben with a postscript by Paul Rogat Loeb
Come September / Arundhati Roy
The black hole / Ariel Dorfman
Behemoth in a bathrobe / Carla Seaquist
pt. 7. Radical dignity. "How have you spent your life?" / Jalaluddin Rumi
Letter from Birmingham Jail / Martin Luther King, Jr
The real Rosa Parks / Paul Rogat Loeb
Prisoners of hope / Cornel West
Road to redemption / Billy Wayne Sinclair
Resisting terror / Peter Ackerman and Jack DuVall
Composing a life story / Mary Catherine Bateson
pt. 8. Beyond hope. "Origami emotion" / Elizabeth Barrette
From "The New York poem" / Sam Hamill
Staying the course / Mary-Wynne Ashford
The elm dance / Joanna Macy
Is there hope on climate change? / David Roberts
The inevitability trap / K.C. Golden
Hoping against hope / Nadezhda Mandelstam
You have to pick your team / Sonya Vetra Tinsley, as told to Paul Rogat Loeb
From Hope to hopelessness / Margaret Wheatley
pt. 9. Only justice can stop a curse. "Still I rise" / Maya Angelou
Only justice can stop a curse / Alice Walker
The clan of one-breasted women / Terry Tempest Williams
Next year in Mas'Ha / Starhawk
The gruntwork of peace / Amos Oz
No future without forgiveness / Desmond Tutu

Genres: Nonfiction, Politics, Essays, Social Justice, Activism, Self Help, Social Change

496 pages, Paperback

First published August 1, 2004

About the author

Paul Rogat Loeb is an American social and political activist, who has strongly fought for issues including social justice, humanitarianism, environmentalism, and civic involvement in American democracy. Loeb is a frequent public speaker and has written five books and numerous newspaper editorials.

Reviews

[Salamon]

خانم آزاده کامیار از بین تعداد ۵۵ جستار از کتاب The Impossible Will Take a Little While که توسط Paul Loeb جمع‌آوری شده با این توضیح در مقدمه که "... در حال حاضر امکان انتشار تمام این جستارها وجود نداشت...' تعداد ۱۳ جستار رو انتخاب و ترجمه کرده.

     وجه مشترک تمام این جستارها تجربه‌ی مبارزه علیه حکومت‌های استبدادی در نقاط مختلف جهان با تمرکز بر روی امید و ناامیدی در مسیر مبارزات است. نویسندگان بیشتر این جستارها افراد شناخته‌شده از جمله مارتین لوتر کینگ، نلسون ماندلا، واسلاو هاول، آریل دورفمن، نادژدا ماندلشتام و ... هستند.

     چیزی که به‌روشنی از خوندن این جستارها عاید خواننده میشه تجربه‌ی دست‌اول و حس آدم‌هاییه که از اقیانوس‌های تاریکی گذشتند تا سرانجام به نوعی روشنایی دست پیدا کردند. به‌ نظرم، هر ستمدیده‌ای شیفته‌ی این چکیده‌های خِرَد و نور از دل ظلمت میشه. کلماتی که خیلی بیشتر از صرفاً حرف هستند.

     چنان‌که دوستان دیگه‌ای همینجا اشاره کرده‌اند، گرچه این گزیده کوتاه و روان هست نمی‌توان به سرعت خواند و پیش رفت. دلیلش هم اینه که بعد از خواندن هر جستار ظاهراً در اکثر افراد این نیاز ظاهر میشه که با اون محتوا خلوت کنند و به معناش بیندیشند.

     در پایان نیازی به پافشاری نیست تا ارزش این کتاب برای هر خواننده‌ی ایرانی مشخص بشه و فقط این رو میگم که می‌شود اینجا جواب‌هایی برای بعضی سؤال‌‌ها یافت؛ چه مقبول باشند چه نباشند این جواب‌ها، حتماً فضایی برای اندیشیدن و گفت‌وگو فراهم می‌کنند.

پ.ن: کتاب رو هم دیدم که جناب مهرآیین معرفی کرده بودند و از اینکه حوصله و فرصت پیدا کردن و خوندنش رو داشتم خوشحالم و سپاسگزار از ایشون برای پیشنهادات ارزشمندشون.



بریده‌هایی از کتاب

__________________________________________________________________


     "به متخصصان امر می‌سپارم که بگویند《از بالا》، یعنی از آنچه در سپهر قدرت رخ می‌دهد، می‌توانیم چه انتظاری داشته باشیم. من هرگز امیدم را به آن بالا گره نزده‌ام. همیشه کنجکاو و کنجکاوتر بوده‌ام که ببینم در《پایین》چه می‌گذرد، از《پایین》می‌شود چه انتظاری داشت، آنجا دستاوردمان چه خواهد بود و از چه می‌شود دفاع کرد. هر قدرتی در واقع اعمال قدرت بر کسی است و همیشه قدرت به طریقی به وضعیت ذهنی و رفتار کسانی که بر آن‌ها حاکم است واکنش نشان می‌دهد، واکنشی که بیشتر ندانسته و سهوی است تا آگاهانه و عمدی. همیشه می‌توان در رفتار قدرت، بازتابی از آنچه در آن《پایین》جاری است به دست آورد. هیچ‌کس نمی‌تواند در خلاء حکومت کند. اعمال قدرت حاصل هزاران کش‌واکش بین جهان قدرتمندان و جهان بی‌قدرتان است، بیشتر به این دلیل که این جهان‌ها هرگز مرز مشخصی ندارند: هر کسی در هر دو جهان بخش کوچکی برای خود دارد."

سمت‌وسوی دل (واسلاو هاول)


     "صدای آدمی را نمی‌توان خاموش کرد. صدا حقیقتی است. صدا زاده‌ی نیاز آدمی به گفتن است. دهان را که ببندند، دست‌ها به سخن درمی‌آیند. یا چشم‌ها یا روزنه‌های پوست یا هرچه. زیرا تک‌تک ما حرفی برای گفتن داریم، حرفی که سزاست دیگران بستایند یا ببخشایند."

در ستایش صدای آدمی (ادواردو گالیانو)


     "به آن مردان و زنان از لحظه‌ی تولد گفته بودند حد و مرزهایی هست که نمی‌توانند از آن بگذرند و چیزهایی که نمی‌توانند بپرسند. گفته بودند ناکامی‌شان در زندگی حقشان است. گفته بودند این حقیقت آشکار که نمی‌توانند از فقر رها شوند ثابت می‌کند سزاوار این وضعیت‌اند. ذاتشان حقیر، بی‌کفایت، خوار، بی‌ارزش و کاهل است. در سراسر زندگی چنان با آن‌ها رفتار کرده بودند انگار زیادی و ناقص‌اند. در سراسر زندگی یادشان داده بودند سرشان را پایین بیندازند و نگاهشان را به زمین بدوزند تا جان به در ببرند. هشدارشان داده بودند که اطاعت کنند و لاغیر. آیین فرمانبرداری را بر بندبند بدنشان حک کرده بودند. یادشان داده بودند تنها راه خلاصی از نکبت و تیره‌روزی تک و تنها پیش رفتن است. هرکس باید با چنگ و دندان راهش را به بالا باز کند، به جایی که اگر بخت یار یا به قدر کفایت بی‌رحم باشد، می‌تواند به استثمارگر برادران خود تبدیل شود."

سیاه‌چاله (آریل دورفمن)


"...آن سیاه‌چاله که ما را در خود فرومی‌بلعید، با بازگویی سرسختانه و نوستالژیک گذشته و اعتبار بخشیدن به آن ناپدید نمی‌شد، زیرا آن گذشته مسئول آینده‌ای بود که اکنون زندگی‌اش می‌کردیم و تا زمانی که این مسئولیت را، مسئولیتمان در قبال این فاجعه را، به رسمیت نمی‌شناختیم، هیچ‌چیز تغییر نمی‌کرد. می‌توانستیم تقصیر را به گردن سیا، آمریکا، طبقه‌ی حاکم و ارتش بیندازیم، اما آن‌ها هرگز بر ما چیره نمی‌شدند اگر می‌توانستیم اکثریت مردم شیلی را پشت اصلاحات جمع کنیم. هرچند حالا دیگر گذشته‌ها گذشته..."

سیاه‌چاله (آریل دروفمن)


     "صادقانه بگویم، هرگز در هیچ جنبش عمل‌گرایی شرکت نداشته‌ام که مطابق با جدول زمانی کسانی که به ناروا در رنج و عذاب نیستند،《به‌موقع》بوده باشد. سال‌های سال این جمله را شنیده‌ام که《صبر کنید!》این جمله برای هر سیاه‌پوستی به‌شدت آشناست.《صبر کنید》برای ما یعنی《هرگز》. ما هم باید به حرف قانونگذار برجسته‌ی دیروز برسیم که گفت《به تأخیر انداختن بیش از حد عدالت انکار عدالت است.》"

"... ما مردمان این نسل باید توبه کنیم، نه فقط برای رفتار و گفتار تند و گزنده‌ی مردمان شرور، بلکه برای سکوت هولناک مردمان خیرخواه..."

نامه‌ای از زندان بیرمنگام (مارتین لوتر کینگ)


     "واسلاو هاول گفته کسانی که تسلیم حکومت دیکتاتوری می‌شوند《دروغی را زندگی می‌کنند》و آن‌هنگام که می‌کوشند《حقیقت را زندگی کنند، بمبی را در جامعه منفجر می‌کنند که قدرت سیاسی آن بی‌حساب است.》انجام این کار شهامت می‌خواهد، به‌خصوص وقتی دیکتاتور به زور سرنیزه حکومت می‌کند."

ایستادگی در برابر هراس (پیتر آکرمن و جک دووال)


"... ورود به قلمروی نبودن باعث شده بود حسی به مرگ نداشته باشم. در برابر سرنوشت حتی هراس هم رنگ می‌بازد. هراس سوسویی از امید، شوق زندگی و ابراز وجود در خود دارد. احساسی عمیقاً اروپایی است و پرورده‌ی عزت‌نفس، حسی که می‌گوید تو ارزشمندی، حق و حقوق، نیازها و آرزوهایی داری. آدمی به آنچه به او تعلق دارد می‌چسبد و می‌ترسد مبادا از دستش بدهد. هراس و امید به یکدیگر پیوند خورده‌اند. امید که از دست برود، هراس هم از بین می‌رود، دیگر چیزی نیست که بخواهی از آن بترسی."

"... این شیوه‌ی آدمی است برای آنکه ردی از خود باقی بگذارد، به آدم‌ها بگوید چگونه زیسته و جان داده است. او با فریادهایش مدعی حق زندگی‌اش می‌شود، به جهان بیرون پیام می‌فرستد، کمک می‌طلبد و از آن‌ها می‌خواهد مقاومت کنند. آن زمان که هیچ‌چیز باقی نمانده باشد، باید که فریاد کشید. سکوت به واقع جرمی است علیه انسانیت."

امید علیه امید (نادژدا ماندلشتام)


"《به آفریقای جنوبی نگاه کنید. آن‌ها کابوسی به نام آپارتاید داشتند. آن کابوس تمام شد. کابوس شما هم تمام خواهد شد. آنان مشکلی حل‌ناشدنی داشتند. حالا دارند حلش می‌کنند. دیگر هیچ‌کس هیج مشکلی را در هیچ‌کجای دنیا حل‌ناشدنی نمی‌پندارد. برای شما هم امیدی هست.》"

بدون بخشایش آینده‌ای در کار نخواهد بود (دزموند توتو)

[sAmAnE]

امید پیشگویی نیست، موضع گیری روح است، سمت و سوی دل است. امید از جهانی که آدمی در همان دم تجربه می‌کند، فراتر می‌رود و آن سوی افق‌های این جهان لنگر می‌افکند.
چند جستار درباره‌ امیدواری بخصوص در شرایط سخت از نویسندگان و کتاب‌های مختلف

[Alireza]

کتاب موجز و مفیدی هستش در باب امید.
شاید در نگاه اول هرکدوم از جستارها رو به تنهایی بخونید به نظرتون شعارزده و ایده‌آل‌گرا بیاد ولی وقتی نویسنده هر کدوم از اون جستارها رو ببینید متوجه میشید که نه اصلا شعار نبوده و عین حقیقت هستش. قطعا تجربیات و رهنمون‌های افرادی مثل نلسون ماندلا، واتسلاو هاول، پابلو نرودا، مارتین لوتر کینگ خیلی به کار ما در شرایط فعلی میاد.
این کتاب به نظر من به دو دسته روایت تقسیم میشه یکی امید، مقاومت مدنی و تلاش برای تغییر و رسیدن به رویاها در روزهای سیاه دیکتاتوری یا نژادپرستی و دوم خویشتن‌داری، بخشش و همدلی در روزهای پیروزی. شاید برای حال ما روایت‌های بخش اول ملموس‌تر باشه و میشه باهاشون همذات‌پنداری کرد ولی به نظرم دسته دوم هم میتونه برای فردای آرزوها خیلی آموزنده باشه.
روایت‌ها بریده‌های کوتاهی از کتاب‌ها، مصاحبه‌ها و یا مقالات افراد مختلفی هست که در جای جای دنیا به نوعی امید به تغییرات دارند. شاید بعضی روایت‌ها کوتاه باشه ولی به نظر من اگر به اون شخص یا روایت علاقه‌مند بشید میتونید درباره اون موضوع یک مسیر مطالعاتی جدید باز کنید و ازش لذت ببرید!
خوندنش رو برای این روزها پیشنهاد میدم.

[لیلی]

این رو بعد از روزها پراکنده یا تکراری خوندن دست گرفتم و بعد از مقدمه‌ی مترجم درحالی‌که نفسم حبس شده بود گذاشتمش کنار، احساس کردم کتاب موردعلاقه‌ی جدیدم رو پیدا کرده‌م، و برای اون روز کافی بوده و لازم دارم همین‌قدر ذره‌ذره بخونمش. و تا تونستم طولش دادم. شبی تقریبا یک جستار می‌خوندم، و از یه جایی به بعد که دیگه داشت سختم می‌شد و لذت بردنم بیش از اونی بود که بعد از یک جستار 2-3صفحه‌ای بتونم متوقف شم و بذارمش برای فردا، فقط خودم رو با این یادآوری امیدوار می‌کردم که حجم اصلی کتاب تقریبا سه برابر این مقداره، بلکه‌ هم بیشتر، و این مقدار رو تونسته‌ن براش مجوز ترجمه بگیرن فقط. و می‌شه بعدش برم سراغ بقیه‌ش. در یک کلام بخوام بگم معرکه ست. ایده بی‌نظیره اصلا، حتی پیش از شروع خود جستارها. ایده‌ی اینکه آدم‌ها در سیاه‌ترین دوران‌ها و سخت‌ترین شرایط، که معمولا به نوعی از دیکتاتوری می‌رسه ریشه‌ش، چطور دووم آورده‌ن و ادامه داده‌ن و چه چیزی روزنه‌ی امیدی بوده براشون که باعث ادامه دادن می‌شده، و دونستن شرایط آدم‌های مختلفی که در ظاهر فرسنگ‌ها از ما دورن اما در نهایت نوع ناامیدی و تاب آوردنشون به رغمش بهمون شبیهه، چقدر می‌تونه کمک کنه ما هم هنوز دلیلی برای ادامه دادن پیدا کنیم. و برای این کار جمع‌آورنده رفته سراغ یک عالم کتاب مجموعه‌جستار و زندگی‌نامه‌ و خودزندگینامه و خطابه و همه‌چیز، و بخش‌های باورنکردنی‌ای ازشون کشیده بیرون. اسامی آشنا توش خیلی زیاده، از نلسون ماندلا و مارتین لوتر کینگ گرفته (که من مطمئن بودم قراره اینها دیگه لااقل شعاری و کلیشه باشه و نبودن،هر دو جستار از دوران‌های زندانشون انتخاب شده بود و دوتا از جستارهای موردعلاقه‌م شدن اصلا، وقتی مثلا ماندلا از ارتباط ویژه‌ش با زندان‌بان‌هاش می‌گفت و بعد بحث رو به این می‌رسوند که بعد از آزادی از اون زندانه که برای اولین بار درگیر این می‌شه که می‌خواد برای آزادی‌ای بجنگه که ستم‌دیده و ستمگر، زندانی و زندان‌بان هر دو بهره‌ای داشته باشن ازش) تا واسلاو هاول یا دورفمن که من درواقع کتاب رو پیش از هر چیز به‌خاطر اسم این یک نفر خریده بودم ولی در عمل دیدم حتی معرکه بودن همیشگی دورفمن وقتی این بار به سراغ نقد خودشون رفته و نه مثل اکثر مواقع به سراغ نقد کردن پینوشه‌ایست‌ها، وقتی از دوقطبی‌ای حرف می‌زنه که در جامعه‌شون به وجود اومده و این بار به این توجه که خودش و دوستانش چقدر در این وضعیت مقصرن، فارغ از نهاد حکومت و همه ی طرفدارانش، فقط بخشی از معرکه بودن کل منسجمیه که کتاب رو تشکیل داده، و تا حتی نام‌های کاملا ناشناس و غریبه‌ای مثل وائل غنیم که جستار معرکه‌ای داره با نام «ما همه خالد سعیدیم»، درباره بهار عربی و گروه فیسبوکی کوچکی که یک روز یک‌نفره و ناشناس شروعش می‌کنه چون می‌بینه نمی‌تونه فقط بشینه و کشته شدن یک بی‌گناه رو تاب بیاره و هیچ کار نکنه، و بعد تبدیل به چه حرکت عظیمی می‌شه. یا پیتر آکرمن و جک دووال که رفته‌ن سراغ مادران ناپدیدشدگان آرژانتین، دادخواهی آرام و کم‌جمعیتی که توسط این مادرها که فرزندانشون ازشون گرفته شده شروع می‌شه و بعدها تبدیل به اتفاق بزرگی می‌شه. یا تک‌تک جستارهای دیگه، که بعضا حتی یک یا دو صفحه بودن اما همون‌ها هم کافی بود برای اینکه بفهمی تنها نیستی، که حرکات فردی و بی‌حاصل و کوچکت ممکنه نتیجه‌ای فرای تصورت داشته باشن، و که این ترکیب یاس و امید بالاخره به جایی می‌رسه، اگر نه امروز و فردا اما حتما پس‌فردا یا روز بعد از اون.

[Nafiseh]

«در مرکز خریدها حراج نیم فصل برقرار است.همه چیز چوب حراج خورده،اقیانوس،رود،نفت،بانک ژن،زنبور،،گل،کودکی ،کارخانه های آلومینیوم سازی،شرکت های تلفن،خرد،طبيعت،حقوق مدني،زيست بوم،هوا،تمام ٤٦٠٠ سال تكامل،همه اش با هم بسته بندي و مهروموم شده،برچسب خورده،ارزش گذاري شده در قفسه ها در دسترس است(اما پس گرفته نميشود)،عدالت هم،همان طور كه گفتم در حراج است.هر چه پولت بيشتر حقت بيشتر.»
سپتامبر بیا
آرونداتی روی

نفرت آدمی از چیزها آدم ها را به سکوت وا میدارد
قوس و قزح کلمات را از چشم ها می اندازد
بدی ها را
و خوبی ها را…و خوبی ها را.و خوبی ها را.

[Mohanna]

کتاب سرگذشت یاسم و امید جستارهایی از واتسلاف هاول و آریل دورفمن گرفته تا نلسون ماندلا و لوتر کینگه.
چیزی که من در بعضی از این جستارها باهاش مشکل داشتم این بود که گاه به شکل غیرواقع‌بینانه‌ای خوش‌بینانه بود. اما یکی از افرادی که باهاش این کتاب رو خوندم بهم گفت می‌تونه به خاطر این باشه که اون افراد که این‌ها رو نوشتن خواستن امیدبخش باشن برای افرادی که تو چنین شرایطی زندگی می کنن. تا حدی قانع شدم اما به عنوان کسیکه همچنان داره تو این کشور زندگی می‌کنه هرچند که جمله‌ی " آنقدر راه می‌رویم تا از پای بیفتیم " قشنگ و آرمانیه اما این روزها نمی‌دونم چقدر می‌شه بهش عمل کرد. خوندن چنین جستارهایی گاهی به آدم کمک می‌کنه که چطور افراد دیگه از چنین وضعیت‌ها و دوره‌های تاریخی که گاه اصلا کوتاه مدت نبوده و یه مبارزه‌ی مستمر بوده، جون سالم به در بردند
اما گاهی با خودت می‌گی اما به چه قیمتی؟ و به تمام آدم‌هایی که نتونستن دووم بیارن یا قربانی چنین شرایطی شدن فکر می‌کنم.
یه بخشی از کتاب که مادرها دست به مبارزه می‌زنن و غم انگیز و توامان دلنشین بود:
معلوم است که به ما می‌گفتند دیوانه. نیروهایی تا دندان مسلح چطور می‌توانستند اعتراف کنند که گروهی زن مسن آن‌ها رو نگران و مضطرب کرده اند؟ هرطور نگاه ‌کنید ما دیوانه بودیم. وقتی همه از ترس و وحشت جا زده بودند، ما گریان و نالان در خانه نماندیم. به خیابان‌ها رفتیم تا با آن‌ها رودررو شویم. بله دیوانه بودیم، اما این تنها راه بود برای آنکه عقلمان را از دست ندهیم.

[Nastaran]

کتاب شامل ۱۳ جستاره که از کتاب اصلی انتخاب شدن چون ظاهرا همه‌ی جستارهاش قابل چاپ در ایران نبودن متاسفانه.
خیلی لذت بردم از خوندن‌شون به جز اون جستار آخر که دید مذهبی‌ش پررنگ بود که از یه اسقف انتظار می‌رفت البته :)
نوشته‌ی هاول "سمت و سوی دل" خیلی زیاد برام قابل‌درک بود و در کل همه‌شون برای شرایط ما ملموس و جذاب بودن.
یه قسمتی از جستار "ایستادگی در برابر هراس" سانسور شده که مترجم تو پیج اینستاش گذاشته و می‌تونید بخونید.

[Hanieh]

ای پروردگار انسان! از درگاهت مسئلت دارم چنین عاقبتی نصیب دشمنانم نمایی:
باشد که باد جنوب جسمشان بسوزاند و تباه سازد... باد شمال خون به رگشان منجمد کند و دست و پایشان فلج سازد... باد غرب نفسشان بگیرد و مو از سرشان برکند و ناخن‌هایشان بشکند و استخوان‌هایشان خرد کند. باد شرق ذهنشان بپریشد و سو از چشمانشان بگیرد و نطفه‌شان بخشکاند تا دیگر از این بیش نشوند.
از تو می‌خواهم پدران و مادرانشان از هفت نسل آن‌طرف‌تر هم در پیشگاه متعالی تو شفاعتشان نکنند. به درگاهت دعا می‌کنم اولادشان کودن و افلیج شوند. دعا می‌کنم سقف از سر خانه‌شان کنده شود و باران و طوفان و آذرخش پنهان‌ترین کنج‌های خانه‌شان در هم بکوبد و بنیانش برکند و سیل ویرانش کند.

[Leyla]

۹ فروردین ۱۴۰۵

خبر خوب اینه که ما تنها نیستیم
خبر بد اینه که ما تنها نیستیم
این کتاب، مجموعه‌ جستاری از نویسنده‌ها و کنش‌گرانی مثل نلسون ماندلا، مارتین لوتر کینگ، آریل دورفمن، واتسلاو هاول، و دیگر شخصیت‌های تأثیرگذار تاریخه. این جستارهای گلچین شده برپایه‌ی تجربه‌ی زیسته‌ی اونها در شرایط سیاسی اجتماعی سخت و مبارزاتی که علیه ظلم و تبعیض در کشورشون انجام دادن هست.
خوندن این جستارها از طرفی بهم قوت قلب میداد و از طرفی به شدت قلبم رو سنگین کرد. وقتی میبینی رنج در جاهای مختلف جهان شبیه به هم تکرار میشه، آدم احساس ناتوانی و فرسودگی میکنه. این فکر که چرخه‌ی خشونت و جنگ و استبداد هرگز متوقف نمیشه و حالا صرفا فقط قرعه به نام ما افتاده.
اما خب نکتهٔ دیگری هم در این جستارها بود: اینکه همون‌طور که خشونت تکرار میشه مقاومت، تلاش و از همه مهمتر امید انسان‌ها برای ساختن جهانی تازه هم مدام تکرار میشه و حالا نوبت به ما رسیده که این چراغ رو روشن نگه داریم.

من برای درک بهتر جستارها، یه توضیح کلی درباره‌ی هر نویسنده و بستر تاریخی_سیاسی‌ای که تجربه کرده و این جستارو توش نوشته برای خودم نوشتم که یه خلاصه‌ی کوتاهی ازش رو اینجا هم میزارم.

۱. سال‌های سیاه: نلسون ماندلا
این جستار به دوران مبارزات ماندلا علیه آپارتاید و برابری نژادی در آفریقای جنوبی و سال‌هایی که در زندان گذروند، می‌پردازه.

۲. سمت‌وسوی دل: واسلاو هاول ⭐️
واسلاو هاول، نمایشنامه‌نویس، مخالف رژیم کمونیستی چکسلواکی سابق و اولین رئیس‌جمهور این کشور بعد از انقلاب مخملی بود.

۳. در ستایش صدای آدمی: ادواردو گالیانو
نویسنده و روزنامه‌نگار اهل اروگوئه که سعی میکرد در دوران دیکتاتوری نظامی صدای مردم آمریکای لاتین باشه.

۴. کودکی و شعر: پابلو نرودا
شاعر شیلیایی و برنده‌ی نوبل ادبیات که احتمالا هممون از کتاب فارسی مدرسه میشناسیمش با شعر "هوا را از من بگیر خنده‌ات را نه"
نردوا در دورانی که شیلی درگیر نابرابری طبقاتی و جنبش های اعتراضی کارگری بود زندگی میکرد. بعد از به قدرت رسیدن آلنده امید به اصلاحات داشت و دو هفته بعد از کودتای نظامی آگوستو پینوشه به طرز مرموزی فوت کرد.

۵. ناامیدی دروغی است که به خودمان میگوییم: تونی کوشنر
نمایش‌نامه‌نویس برجستهٔ آمریکایی که در کارهاش به مسائل اجتماعی، سیاسی، اخلاقی و مذهبی در جامعهٔ آمریکا می‌پردازه و تمرکزش روی شیوع بیماری ایدز و مشکلات اجتماعی که برای بیمارها به وجود میاورد، بوده.

۶. ما همه خالد سعیدیم: وائل غنیم
این جستار مربوط به بحبوحه‌ی بهار عربی در مصر هست.
خالد سعید، جوان مصری ۲۸ ساله‌ای بود که توسط دو مامور پلیس در اسکندریه مورد ضرب و شتم وحشیانه قرار گرفت و کشته شد. وائل غنیم با راه‌اندازی و مدیریت صفحه‌ی فیس‌بوکی به اسم "ما همه خالد سعیدیم" نقش کلیدی در انقلاب مصر ایفا کرد.

۷. سپتامبر بیا: آرونداتی روی ⭐️
آرونداتی روی، نویسنده و فعال اجتماعی هندی هست که نقدهای تند و روشنگرانه‌ای درباره سیاست، نابرابری، و ظلم داره. این جستار بیشتر نقد سیاست‌های مداخله‌‌گرایانه‌ی آمریکا در کشورهای دیگس.

۸. سیاه‌چاله: آریل دورفمن ⭐️
آریل دورفمن هم مشابه پابلو نرودا در شیلی زندگی میکرد، به آلنده امید بسته بود و با کودتای نظامی پینوشه با کمک آمریکا تمام امیدهاش بر باد رفت. برخلاف نرودا که دوران تاریک پینوشه رو ندید، دورفمن در این زمان زندگی کرد و تبعید شد و در نهایت کتابی درمورد روند محاکمه‌ی پینوشه در دادگاه نوشت.

۹. نامه‌ای از زندان بیرمنگام: مارتین لوتر کینگ ⭐️
مارتین لوترکینگ یکی از تاثیرگذارترین چهره‌ها در جنبش برابری نژادی بوده و در جریان این اعتراضات دستگیر و به زندان بیرمنگام منتقل میشه.
این جستار درواقع نامه‌ای هست که کینگ در پاسخ به انتقادات تعدادی از کشیشان سفیدپوست میانه‌رو نوشت که اعتقاد داشتن این اعتراضات غیرعاقلانه و در زمان نامناسب هست.

۱۰. ایستادگی در برابر هراس: پیتر آکرمن و جک دووال ⭐️
این جستار مربوط به دوره‌ی "جنگ کثیف" در آرژانتین و شهر بوئنوس‌آیرس هست که یکی از تاریک‌ترین و دردناک‌ترین دوره‌های استبداد محسوب میشه.
تمرکز جستار روی مادرانی هست که برای فرزندانی که در جریان "ناپدیدسازی" سرنوشت نامعلومی داشتند مبارزه میکردند.

۱۱. امید علیه امید: از نادژدا ماندلشتام
این جستار بخشی از کتاب امید علیه امید هست که توسط همسر شاعری که به خاطر سرودن شعری علیه استالین به اردوگاه گولاگ تبعید شد و جان باخت، نوشته شده.

۱۲. فقط عدالت میتواند راه بر نفرین ببندد: آلیس واکر
یکی از فعالان جنبش حقوق مدنی آمریکا و از کنشگرهای تبعیض نژادی و جنسیتی

۱۳. بدون بخشایش آینده ای در کار نخواهد بود: دزموند توتو
اسقف اعظم و فعال ضد آپارتاید، برندهٔ جایزهٔ صلح نوبل، و نماد بخشش در آفریقای جنوبی.
فلسفه‌ی توتو برای بازسازی جوامع بعد از درگیری شدید، روی این نام جستار بنا شده که معتقد بود انتقام چرخه‌ی خشونت رو تغذیه میکنه و اگر بخشایش رخ نده، گذشته به عنوان یک بدهی حل نشده و یک زخم باز باقی میمونه.

[Roya]

در طول خوندنش به تنها چیزی که فکر می‌کردم، مسیری بود که ما اومدیم. راه شجاعانه و شکوهمندانه‌ای که هزینه‌ی زیادی داشت ولی همچنان امید دارم که نتیجه خواهد داد.
کتاب شامل مجموعه‌ای از جستارها با موضوع مقاومت و امید و مبارزه‌ست. امیدی بیشتر در جهت کنشگری سیاسی و اجتماعی. نویسندگان که همگی مبارزان ملت و راه خود بودند، از مسیری که رفتند و امیدها و شکست‌ها و همچنان ادامه دادن‌هایشان نوشتند تا شاید نوری برای راه دیگران باشند.
به نظرم اگر روزی از ما و مسیر طولانی که اومدیم نوشته بشه، دیگه هیچ ترسی در جهان وجود نخواهد داشت و جوانان ما الگوی شجاعت در جهان خواهند شد.
به امیدِ امیدها و روزهای خوب.

[Martin]

This was one of my textbooks in college that not only stretched my mind, but gave me something enjoyable to read over and over again for years to come. It's a collection of works by so many of the people who have inspired me with their words, actions, and thoughts. Anywhere that you can find Maya Angelou, Howard Zinn, Alice Walker, Desmond Tutu, Tony Kushner, Pablo Neruda, Nelson Mandela, and Jonathan Kozol among others all hanging out in a around 400 pages is a place I want to be. Hope you all find a place on your bookshelf for this one!

[Kaveh Rezaie]

مقدمه مترجم کتاب بهترین معرفی است:

«پل روگات لوب، کنشگرای آمریکایی بیش از چهل سال از عمرش را صرف پژوهش کرده و دربارهٔ مسئولیت شهروندی تمام شهروندان زمین و اهمیت توانمندسازی افراد نوشته، دربارهٔ اینکه چرا برخی عمرشان را صرف تعهدی اجتماعی می‌کنند و برخی از مسئولیت شهروندی خود گریزان‌اند. او کوشیده این کتاب آنتولوژی‌ای باشد درباب امید سیاسی، به همین دلیل به سراغ جستارهایی به قلم نویسندگانی نام‌آشنا رفته که هریک از نگاه خود به زبانی شیوا تجربه‌شان از بخش بسیار کوچکی از تاریخ انسان‌بودن را برایمان روایت می‌کنند، روایت‌هایی حقیقی از امید و ناامیدی، شهامت و هراس و صدالبته مقاومت؛ هرآنچه در زمانهٔ بیم، در تاریکنای زمهریر یأس قلبمان را روشن می‌کند و یادمان می‌آورد چه بسیار آدمیانی که در طول این تاریخ پر از نقطه‌های سیاه و سفید و سرخ و خاکستری مثل ما رنج بسیار به جان کشیده‌اند اما پا پس نکشیده‌اند در پاسداری از آزادی و برابری تمامی انسان‌ها از هر نژاد و قوم و مذهبی که هستند، در مراقبت از شأن انسان و احقاق حق طبیعت، گیاه و آب و خاک و هرآنچه جان دارد و جان شیرینش خوش است.

در زمانهٔ اخبار بد، در روزهای پر از چه‌کنم‌چه‌کنم، در روزگاری که راست کژ و کژ راست می‌نماید، در ایامی که بسیار دلت می‌خواهد بتوانی بگویی اصلاً به من چه، اصلاً چرا من، این جستارها برای ما شبیه چراغی هستند که در ظلمات، در آن دوردست‌ها روشن است و به یادمان می‌آورد در زمانه‌ای که شباهنگام به کشتن چراغ می‌آیند، هنوز هست کسی که به خود زحمت برافروختن چراغ بدهد و تا وقتی او هست ما هم باید باشیم، محکم و استوار باشیم.»

فهرست جستارها:

سال‌های سیاه از نلسون ماندلا

سمت‌وسوی دل از واتسلاو هاول

در ستایش صدای آدمی از ادواردو گالیانو

کودکی و شعر از پابلو نرودا

ناامیدی دروغی است که به خودمان می‌گوییم از تونی کوشنر

ما همه خالد سعیدیم از وائل غنیم

سپتامبر بیا از آرونداتی روی

سیاه‌چاله از آریل دورفمن

نامه‌ای از زندان بیرمنگام از مارتین لوتر کینگ

ایستادگی در برابر هراس از پیتر آکرمن و جک دووال

امید علیه امید از نادژدا ماندلشتام

فقط عدالت می‌تواند راه بر نفرین بربندد از آلیس واکر

بدون بخشایش آینده‌ای در کار نخواهد بود از دزموند توتو

[Sattar Shayesteh Far]

بهترین کتاب دو سال گذشته ، بعد از سرکوب و اعدام های (کشور غربستان)که گذشت حال هیچ کدام از ما به حال قبل برنگشت ، حس مشترک بین ملیون ها نفر این کتاب انگار ، تسکین دهنده و راه گشا و در آخر راه حل بود که از دور باطل جامعه کوتاه مدت خارج بشیم ، مجموع ۱۳ برش از کتاب هایی درباره انقلاب ، آزادی و آینده پیش رو ، دوباره میخونمش

[Sara]

از متن کتاب:
جنگ داد مردگان را نمی‌ستاند. جنگ فقط یعنی سنگدلانه حرمت خاطره آنان را زیر پا گذاردن.

[KC]

It took a lot of time to finish this, so that I could have time to digest the essays before starting another. Powerful essays with life and world changing potential, truly prophetic.

[Marjan]

جمله‌ی ( پاهایم خسته اند ، اما روحم در آرامش است ) از جستار نامه ایی از زندان بیرمنگام رو با خودم از کتاب به یادگار برمیدارم.

[Danika at The Lesbrary]

This is closer to a 4.5. Even though this was written during the Bush administration, it feels like the most relevant thing I could be reading right now. I want to buy my own copy and read an essay a day. Each essay is only a few pages (usually around 3-5 pages), so even though the topics can be extremely heavy, it never feels like a slog.

If you're wondering how you can possibly have hope right now, this is the book for you. If you feel like even talking about hope is almost obscene right now, you need to read this. It covers a huge spectrum of perspectives and contexts. It defines hope as not cheery optimism, but the rugged, persevering force that inspires you to act even if failure seems guaranteed.

I highly, highly recommend this to any activism in a post-Trump elect world. It has a few dated references, but those are rare. As with any anthology, some of these hit closer to home than others, but the quality of writing was consistently high, and all of the excerpts are reworked so that they seem complete in themselves.

[Holly]

بخوانیدش. بارها و بارها.

[Avin]

کتاب خوبی بود و از خوندنش لذت بردم.
هرچند نقدهای زیادی بهش وارد هست، مثلا میشه به انسجام نداشتن جستارها اشاره کنیم که پیدا کردن ارتباط بینشون گاهاً سخت می‌شد.
ولی در کل سعی کرده بود حول مفاهیم آزادی و امید و... بچرخه، و خیلی جاها ما می‌تونستیم باهاش همذات‌پنداری کنیم.
من بعد از خوندن جستارهای "ما همه خالد سعیدیم" و "امید علیه امید" کتاب رو گذاشتم کنار تا قلبم یکم آروم بشه از یادآوری اون همه غم.
واقعاً این‌جور کتاب‌ها همیشه برای آدم تلنگری می‌شن که یادش بیاد توی چه وضعیتی داره زندگی می‌کنه. و هرچند خوندنشون دردناک و غم‌انگیزه، اما چاره‌ای جز این نداریم. مگر همین کلمات به دادمون برسن و بهمون بفهمونن تنها نیستیم و شاید روزی آزاد بشیم!

«آن زمان که هیچ چیز باقی نمانده باشد باید فریاد کشید. سکوت به واقع جرمی‌ است علیه انسانیت.»

[Armin Hashemi]

من سرگذشت یاسم و امید قطعه‌هایی از کتاب‌های مختلف است که در دوران حکومت‌های دیکتاتوری و آپارتاید نوشته شده‌اند. کتاب به خوبی جلوه احساسات و اهداف نویسندگان را نشان می‌دهد که هرکدام متناسب با فضای همان‌ کشور و و دوره است.

[Narges goodarzi]

انگار همون حرف هایی بود که به شنیدنش نیاز داشتم در روزهای پر یاس و ترس دی ۱۴۰۲ ...
کابوس ما هم تمام خواهد شد،برای ما هم امیدی هست...

[°•.Melina°•.]

چه ظالمانه لمس کردم خط به خطشو..

[Rowshan Parsi]

از کل این کتاب جستار «سپتامبر بیا» رو برمی‌دارم. یکی از بهترین جستارهاییه که خوندم. سبک مورد علاقه‌م همینه. یک موضوع رو برداری و اینطوری به زمان‌های متفاوتی ببریش تا در نهایت حرف از یه چیز بزنی. حرف اصلی این جستار هم استعمار آمریکاست و وضعیتی که برای جهان درست کرده. متن به شدت جدی و به شدت انسانیه. به معضلات بزرگی کوتاه و دقیق می‌پردازه. هر چند جستارهای دیگه مثل متن لوترکینگ و دورفمن هم خوب بودن ولی بعد از سپتامبر بیا جستار آلیس واکر عزیز برام درخشان و امیدبخش بود. این جستار در دفاع از هر چیزی که الان لازمه ازش حرف بزنیم نوشته شده. دفاع از فرودست، محیط زیست و زندگی.

[Sedighe Vazehi]

بعد از نزدیک پنج ماه موفق شدم یک کتاب بزرگسال را از ابتدا تا انتها در کمتر از یک هفته بخوانم.
این کتاب رو به پیشنهاد دوستم پ شروع کردم. در روزهایی که تازه آتش بس شده بود گفت که در دوازده روز جنگ این را خوانده و الحق که چه پیشنهاد درستی برای این روزهای ما بود.
این کتاب درواقع منتخبی از نوشته‌های سیاستمداران و متفکران مختلف در آثارشان است.
آریل دورفمن، واسلاو هاول، مارتین لوترکینگ و... هرکدام سهمی در این کتاب دارند.
مطالعه و تعمق در دیدگاهشان به سیاستمداری و آنچه در سرزمینشان در حال رخ دادن است، در فهم و تغییر وضع امروز ما می‌تواند مؤثر باشد.

[Abiola]

This book was recommended to me by one of my favorite professors after we had one of those "everything is just awful" conversations. Years later, I still find myself returning to this book when I'm down or having a bad week. This book is able to inspire hope and for that I'm grateful to these authors.

[Parnian]

جستار موردعلاقه‌م «ایستادگی در برابر هراس» بود. روسری‌های سفید و دادخواهی مادران.

[Ethan Casey]

I spent this summer building a patio, something I had never done before. I had to imagine it, then haul out a lot of dirt, then build a retaining wall and haul in crushed rock and sand. I couldn't have done it without my friend Pete, who has experience and tools that I lack. The surface is 2,000 reclaimed bricks: assorted antique pieces of Seattle history (some  from the original harbor steps dating to the 1880s).

I could get run over by a bus tomorrow, or an earthquake like the one that just hit California could destroy my house, or rampaging condo developers could devour my quaint neighborhood. And anyway, ISIS is overrunning Iraq and Syria and police in armored vehicles have been terrorizing residents of Ferguson, Missouri, and I'm told radiation from the 2011 nuclear disaster in Japan has reached the West Coast of North America, which is where I live. So why bother building a patio? My answer is that, regardless of all the bad things happening around the world, my wife and I and our friends and relatives will enjoy it for years to come and, I hope, eventually pass it on intact to others to enjoy. Like establishing a garden or writing a book, building a patio in an uncertain world is an exercise in enlisting the passage of time to advantage: an act of faith.

"Faith" is a widely and glibly abused word, but the sense in which I use it here should ring true to anyone, religious or not, who lives in our world as it is and wants to do what he or she can to make it better. If you're going to bother getting out of bed in the morning and doing anything at all, you have to believe that life is worth living and that human beings are meaningfully connected through time as well as across space. Needless to say, that can be easier said than done. As Paul Farmer has said, depression is a rational response to the state of the world.

But over 30 years, Farmer and his Haitian and international co-workers have achieved remarkable things in a certain very poor region of rural Haiti, as I've seen with my own eyes. They couldn't have done any of it if they hadn't started doing it 30 years ago. Farmer and Haiti aren't featured in Paul Loeb's wonderfully encouraging revised collection The Impossible Will Take a Little While, but they could well have been. And that's part of the book's beauty: Loeb could have conveyed essentially the same message with an entirely different selection of specific material.

The Impossible Will Take a Little While is a judicious selection of writings, grouped thematically and with section introductions by Loeb, by contributors involved in public activism past and present, from South Africa (a compelling excerpt from Nelson Mandela's autobiography and Desmond Tutu's "No Future without Forgiveness") to Chile ("The Black Hole" by Ariel Dorfman) to Nebraska (Mary Pipher's "Reluctant Activists" on the remarkable story of how broad-based local citizen opposition arose to the Keystone XL pipeline).

Also included are poems and reflections on the personal costs as well as enrichments of political action. Loeb is clearly a very literate and humane person, and the book's greatest value is that it addresses, implicitly and at times explicitly, the question of why we should bother in the first place. As Loeb writes in the introduction to the section titled "Beyond Hope,"

Sometimes we achieve the impossible sooner than we expect. Knowing that can stiffen our resolve. But relying on quick victories can also tempt us to place too much emphasis on outcomes; it can cause us to become unduly impatient, brittle, with our will easily broken by setbacks. A deeper, more farseeing hope, by contrast, combines realism with resilience, acknowledging suffering and despair without giving in to them. … By letting go of impatient hope we can persist no matter how hard it gets.

Loeb quotes his friend Abe Osheroff, who fought in the Spanish Civil War and was still politically active when he died at age 92: "When I was younger, I acted because I hoped to achieve a certain something. Now I'm path-oriented. I act to get in contact with the best part of who I am. I do the work whether we win or lose." Loeb rightly emphasizes that it's both permissible and necessary for us to live with paradox: "If we let go of consequences altogether, we can delude ourselves into thinking that critical life-and-death outcomes don't matter. Yet if we base our commitment solely on whether we'll prevail, we run the risk of giving up before the full promise of history is fulfilled."

The Impossible was first published ten years ago, and the new edition is a substantial revision, with a number of additions and substitutions to cover more recent events, such as "We Are All Khaled Said" by the Egyptian activist Wael Ghonim. For some reason to do with rights or whatever, Loeb wasn't able to include Rebecca Solnit's powerful essay "Acts of Hope: Challenging Empire on the World Stage," written in the wake of the 2003 U.S. invasion of Iraq, but he points out that you can read it on the Internet. As a Wisconsinite, I wish that he had included something on the historic citizen occupation of the state capitol building in Madison in early 2011, but you can (and should) watch the excellent documentary film  We Are Wisconsin .

Activism by its nature is about current events, but - another paradox - we can't act effectively in the present without knowing and understanding history. Hence, post-Ferguson, the exquisite timeliness of Loeb's pre-Ferguson inclusion of Martin Luther King's classic "Letter from Birmingham Jail": "I must confess that over the last few years I have almost reached the regrettable conclusion that the Negro's great stumbling block in the stride toward freedom is not the White Citizen's Counciler or the Ku Klux Klanner, but the white moderate who is more devoted to 'order' than to justice."

Loeb juxtaposes King's piece with "The Real Rosa Parks," a memorable excerpt from his own book Soul of a Citizen , because he wants to bring home a crucial point: "She didn't single-handedly give birth to the civil rights efforts, but she was part of an existing movement for change, at a time when success was far from certain. … For only when we act despite all our uncertainties and doubts do we have the chance to shape history."

[Yaamin]

در عین حال که امید بخش هست، بغض میکنم برای اونهایی که رسیدن امیدشون رو ندیدن و میشکنم.
در کل توصیه اش میکنم برای این روزهای بلاتکلیفی...

[Parisa]

این کتابو در میانه روزهای سیاه قطعی اینترنت و اتفاقات دی ۱۴۰۴ خوندم. لحظات زیادی کتاب برام غیرواقع‌بینانه و زیادی خوش‌بینانه بود، چرا که حس می‌کردم ما سرگذشت یاسیم و نه امید. ولی از خوندن بعضی از جستارهاش عمیقا اذت بردم و در راسشون ایستادگی در برابر هراس. امیدوارم به زودی امکان ترجمه باقی جستارهای کتاب اصلی هم فراهم بشه🕊️

[C.E. G]

I requested this book a day or two after the 2016 presidential election in the US, hoping it would point me toward activists to read or listen to more in depth. It's not quite as impactful a collection as I remember from the first time I read it 8+ years ago, but there are still some essays that helped shape my orientation to current/future resistance. It definitely highlights how much internal work activists need to do in order to be brave.

-------------------------
First read in February 2008: 5 stars.