Η Πηνελόπη Δέλτα εκδίδει τη "Ζωή του Χριστού", σε δύο τόμους, το 1925 - ένα βιβλίο που αφιερώνει στην εξαιρετικά θρησκευόμενη μητέρα της, την καταπίεση της οποίας είχε υποστεί στην παιδική της ηλικία. Η διήγηση της μένει πιστή στα Ευαγγέλια ως προς τα γεγονότα που εξιστορεί (άλλωστε φροντίζει να παραπέμπει στον Ευαγγελιστή από τον οποίο αντλεί την εκάστοτε πληροφορία). Η συγγραφέας, με το γνώριμο τρυφερό ύφος της και με την αφηγηματική της χάρη, μας προσφέρει εντέλει μια απολαυστική μυθιστορηματική βιογραφία του Ιησού.
Στον πρώτο τόμο, η Δέλτα αφηγείται τη γέννηση, τη βάπτιση, τη ζωή, τη διδασκαλία και τα θαύματα του Χριστού, δημιουργώντας ολοζώντανους χαρακτήρες και διανθίζοντας τη μελωδική γλώσσα της με γλαφυρούς διaλόγους, ενώ παράλληλα προσφέρει πλούσιες ιστορικές και λαογραφικές πληροφορίες για την εποχή κατά την οποία έδρασε ο "ήρωας" της.
Η Πηνελόπη Δέλτα (English: Penelope Delta) υπήρξε μία από τις σημαντικότερες μορφές της νεοελληνικής λογοτεχνίας και κορυφαία συγγραφέας παιδικών και ιστορικών μυθιστορημάτων. Κόρη του εθνικού ευεργέτη Εμμανουήλ Μπενάκη και της Βιργινίας Χωρέμη, γεννήθηκε στην Αλεξάνδρεια και μεγάλωσε σε περιβάλλον πλούτου, παιδείας και έντονης κοινωνικής δράσης. Το 1895 παντρεύτηκε τον Στέφανο Δέλτα και απέκτησε τρεις κόρες. Η γνωριμία της με τον Ίωνα Δραγούμη το 1905 υπήρξε καθοριστική, γεννώντας έναν βαθύ, πνευματικό δεσμό που επηρέασε ολόκληρη τη ζωή και το έργο της. Το πρώτο της μυθιστόρημα, Για την Πατρίδα (1909), σηματοδότησε την είσοδό της στα γράμματα, ενώ ακολούθησαν τα Τον καιρό του Βουλγαροκτόνου και Παραμύθι χωρίς όνομα (1911), εμπνευσμένα από την ελληνική ιστορία και τα ιδανικά του έθνους. Μετά την εγκατάσταση της οικογένειας στην Αθήνα, η Δέλτα ανέπτυξε έντονη κοινωνική και φιλανθρωπική δράση, συνεργαζόμενη με τον Ελληνικό Ερυθρό Σταυρό και συμβάλλοντας ουσιαστικά στην περίθαλψη των προσφύγων της Μικρασιατικής Καταστροφής. Παράλληλα, αφιερώθηκε ολοκληρωτικά στη συγγραφή. Δημιούργησε μερικά από τα πιο αγαπημένα έργα της ελληνικής παιδικής λογοτεχνίας, όπως Τρελαντώνης (1932), Μάγκας (1935) και Στα μυστικά του Βάλτου (1937), που σφράγισαν γενιές αναγνωστών. Στα τελευταία χρόνια της ζωής της έγραψε την αυτοβιογραφική τριλογία Ρωμιοπούλες, ένα έργο ώριμο και στοχαστικό για τη θέση της γυναίκας και την πορεία του ελληνισμού. Η Πηνελόπη Δέλτα έζησε με πάθος, βαθιά ευαισθησία και ακλόνητη πίστη στις αξίες της πατρίδας και της ηθικής. Η ζωή της σημαδεύτηκε από προσωπικούς πόνους και αρρώστια, όμως το έργο της παραμένει αιώνιο σύμβολο ανθρωπιάς και εθνικής συνείδησης, χαραγμένο με τη λέξη που η ίδια επέλεξε για τον τάφο της: «ΣΙΩΠΗ».