Чета я - поне 35 години след първия път :) - за да си "подостря" перото и да изпиша фино останалите детайли от детската книга, която преведох. Великолепен подбор от приказки, великолепен слог, жалко само че ми е под ръка електронно и не виждам илюстрациите на Любен Зидаров, които помня от детското си стъписване пред тях.
"— Княз Иване, мой мили съпруже! Защо ме не послуша, ами пусна тоя проклет Кошчей — да ни раздели завинаги? Добре ти казвах аз, като знаех жалостивото ти сърце, да не влизаш в подземната стая. Що да правим сега?"