Citaat : Eigenlijk zorgen verpleegkundigen voor het leven. Maar af en toe verliezen ze de strijd, of is er zelfs geen strijd mogelijk. De doodstrijd hoort bij het beroep... Neen, de dood is niet altijd mooi. Soms doet hij pijn , soms stinkt hij vreselijk. En vaak is hij gewoon oneerlijk. Review : Vandaag is verplegen een beroep, maar dat geldt nog niet zo lang. De Britse Florence Nightingale is door haar inzet voor gezondheidszorg, onderwijs en inkomenszekerheid voor iedereen een belangrijke grondlegger van de moderne verzorgingsstaat geworden. Nightingale had een holistische visie: een ziekte of misdaad is altijd ook een symptoom van een tekort in de maatschappij. 'De ziekste mensen wonen altijd in de slechtste huizen.' Ze slaagde erin om een opleidingsschool voor verpleegsters bij het st. Thomasziekenhuis in Londen te krijgen. De Nightingale opleidingsschool was een groot succes en de verpleegsters waren over heel de wereld gewenst. Haar verpleegsters kregen een degelijke opleiding en een beroepsstatus wat toen revolutionair was in de zorgende sector.
In Vlaanderen was voor de eerste verpleegsters in navolging van de zusters uit de kloosterorden, ‘belangeloze toewijding’ het sleutelwoord. De opleiding was streng en met veel praktijk, tot diep in de nacht en ’s morgens weer vroeg op en naar de klas. Een harde leerschool die moeiteloos overvloeide in een zwaar werkritme: Verpleegsters klopten onafgebroken lange uren en liepen zich de ziel uit het lijf, terwijl ze eindeloos verbandgaas oprolden en glazen spuiten steriliseerden, dit alles in de schaduw van hooghartige dokters of bazige hoofdverpleegsters en een vrij karig loon.
Mieke De Jaegher, journalist en hoofdredacteur van HRMagazine, tekende hun verhalen op en schreef een boek met een korte historische schets en daaraan getuigenissen gekoppeld die eveneens een stuk geschiedenis bieden die ook een blik bieden op de evolutie in verschillende disciplines. We duiken terug in de tijd dat verpleegsters moesten stoppen met werken wanneer ze trouwden en dat mannelijke verplegers op de werkvloer een rariteit waren. Toen de doden afleggen nog tot het gewone takenpakket behoorde en luisteren en tijd nemen nog deel uitmaakte van de kern van het beroep.
Een boek vol nostalgie, maar desondanks ook met een hard kantje. Meer dan 40 verpleegkundigen en vroedvrouwen, vrouwen en mannen, van 50 tot 95 jaar oud getuigen in het boek Dag Zuster over hun beroep. Ze brengen de verpleeg- en vroedkunde van de jaren 1940 – 1980 tot leven. Dood en geboorte, vreugde en verdriet keren telkens terug in dit boek dat verpleegkundigen en gezicht en stem geeft. Heel aangrijpend is het verhaal van de jongemannen die in WO II mochten gaan studeren als verpleegkundige (het aantal mannelijke studenten was nochtans zeer beperkt) om zo te ontsnappen aan de verplichte tewerkstelling in Duitsland.
Mieke De Jaegher heeft van Dag Zuster een heel mooi en toegankelijk boek gemaakt en daardoor het beroep van verpleegkundige ook dichter bij de doorsneelezer gebracht.
Als vroedvrouw graag gelezen! Sommige verhalen had ik al gehoord van vroegere collega's die al ruim 30 jaar in het vak stonden. Enorm wat voor evolutie de verpleeg- en vroedkunde heeft doorgemaakt en onvoorstelbaar voor mij bij momenten (bij veel momenten) :-). Leest zeer vlot, op een paar dagen had ik het boek uit.
Het was een zeer interessant boek om te lezen. Het geeft een heel mooi inzicht in het beroep van verpleegkundigen van vroeger tot nu. De verhalen zijn leuk en interessant om te lezen, vaak aangrijpend en confronterend, maar ook ontroerend en bij momenten grappig. Zo is het ook best confronterend om te lezen hoe primitief de omstandigheden waarin verpleegkundigen vroeger werkten eigenlijk waren, en vroeger is dan niet eens zo lang geleden. Het boek is geschreven met veel respect voor het beroep en is een echte aanrader voor iedereen net omdat het prachtig schetst wat het beroep van verpleegkundige inhoudt en hoe verpleegkundigen er zelf mee omgaan.