Στο Όσοι ζωντανοί ο Ίων Δραγούμης εκφράζει τις προσωπικές του απόψεις για την εξωτερική πολιτική της Ελλάδας εμπνεόμενος από το ιδανικό της αναγέννησης του έθνους.
Ο Ίων (Ιωάννης) Δραγούμης ήταν Έλληνας διπλωμάτης, πολιτικός και λογοτέχνης. Υπήρξε βασικός οργανωτής των ελληνικών κοινοτήτων κατά τον Μακεδονικό αγώνα (1904-1908). Πρωταγωνίστησε στο γλωσσικό κίνημα του δημοτικισμού, ενώ με το συγγραφικό του έργο άσκησε σημαντική επιρροή στη διαμόρφωση του ελληνικού εθνικισμού των αρχών του εικοστού αιώνα.
φασιστοειδείς κακογραμμένες ασυναρτησίες, οι οποίες υποτίθεται είναι αυτοβιογραφικές. Έμπλεο πλημμελώς αφομοιωμένου Νίτσε, όπως και πολλών άλλων ελλήνων της εποχής. Παραδόξως όμως δεν ήταν ιδιαίτερα εθνικιστικό. Κρίμα, θα περίμενε κανείς να διαβάσει περισσότερα για τις ιδεολογικές συγκρούσεις της εποχής, και στις οποίες αναφέρεται ο Δραγούμης στις πρώτες σελίδες, που είναι και το πιο καλογραμμένο κομμάτι του βιβλίου
Ενα αστέρι γιατί δεν μπορώ να βάλω λιγότερα. Ξεκινάει περίπου ως πολιτικό μυθιστόρημα, καταλήγει ως περίπου μανιφέστο, όπου πληροφορούμαστε μεταξύ άλλων (εκτός από διάφορες ο,τι ναναι σκέψεις σχετικά με το «αίμα» φυλων και τις επιμειξίες με άλλα «αίματα») για το γεγονός ότι υπάρχουν μερικοί άνθρωποι που αφενός νομοθετούν για εμάς τους πληβείους, αφετέρου είναι καλύτεροι, «ψηλότεροι» κλπ από τους άλλους. Κρίμα γιατί θα ήταν ενδιαφέρον ως πολιτικό μυθιστόρημα για την εποχή του.
Διαβάζεται ευχάριστα. Πολλές φορές, όμως, ο συγγραφέας είναι δυσνόητος. Ακόμα περισσότερες πεφει σε αντιφασεις, με την μια σελιδα να συγκρουεται με την κυριολεκτικα αμεσως προηγούμενή της
3,5 προσωπικές απόψεις του συγγραφέα για το πολιτικό status της εποχής του και η συμμετοχή του. Στοχασμοί και σκέψεις, ιδέες και ιδανικά κατανοητά όχι απαραίτητα αποδεκτά.
Τον Ιανουάριο του 2010 σε ένα αγώνα δρόμου 21χιλιομέτρων στο χωριό Περβόλια της Επαρχίας Λάρνακος, είχα την μεγάλη τιμή να χαιρετίσω δια χειραψίας τον Γιάννη Κούρο. Ανταλλάξαμε δύο τρείς κουβέντες, μου είπε ότι προσπαθούσε να φτιάξει ένα μουσείο το οποίο θα είχε ως κεντρική ιδέα την ζωή του ως υπέρ-μαραθωνοδρόμο. Δεν γνωρίζω αν τελικώς κατάφερε την υλοποίηση του αλλά αν κάποιος θέλει πραγματικά το τι εστί το φαινόμενο Γιάννης Κούρος, τότε πρέπει οπωσδήποτε να αναγνώσει το βιβλίο του «Το εξαήμερο του αιώνα» Περιγράφει με άριστη χρήση της Ελληνικής γλώσσης τον συναισθηματικό του κόσμο και ταυτόχρονα τη φυσική του κατάσταση στην οποία διακατεχόταν κατά τη διάρκεια του εξαήμερου αγώνα δρόμου που συμμετείχε στην Νέα Υόρκη. Αυτό που διαπίστωσα είναι ότι ο Γιάννης Κούρος είναι ένας γνήσιος πατριώτης με απέραντο φιλότιμο και αγάπη για την Ελλάδα και η όλη του διαδρομή δείχνει αυτό ακριβώς. Το αποκορύφωμα για μένα ήταν η ατελείωτη αγάπη του Γιάννη Κούρου για την ποίηση και η διαπίστωση μου ότι ο Γιάννης Κούρος είναι πρώτα ποιητής και μετά δρομέας. Η εμπειρία που είχε ο Γιάννης Κούρος σε αυτό το εξαήμερο μου έδωσε όλα τα απαραίτητα ψυχοσωματικά εφόδια για να συνεχίσω το τρέξιμο, απάντησε σε όλους μου τις ερωτήσεις και μου έδωσε να καταλάβω ότι οι δικαιολογίες είναι φτώχια και χάσιμο χρόνου. Μου έδωσε το κουράγιο να συνεχίσω την δική μου απεξάρτηση πορεία, ελεύθερος ανεξάρτητος και αυτόνομος χωρίς φόβο και μεταμέλειες.
Πολύ καλό. Ο Δραγούμης γράφει για την Ελλάδα, τον Ελληνισμό και τα προβλήματα που αντιμετωπίζει στην εποχή του. Πολλά από αυτά για τα οποία γράφει ο συγγραφέας για τότε, ισχύουν και σήμερα. Πολλές στιγμές σκέφτηκα τι θα γινόταν αν διαθέταμε και σήμερα πολιτικούς με τέτοιο τρόπο σκέψης και τόση αγάπη για την Πατρίδα.