Το ημερόλογιο αναμονής της μοίρας γράφεται απο την σπατάλη της ζωής και μετράει πάντα ημέρες, μήνες, έτη, σε μια χρονική κατάταξη όπου επιτρέπεται σε ένα άγνωστο πεπρωμένο, σε μια κακιά μοίρα που σώνει μυστικά και αθέατα τα θηράματα της απο μια χειρότερη μοίρα, να καταδικάζουν υπάρξεις στον σπαραγμό της άγνωστης, παντοτινά χαμένης εμπειρίας.
Μια μεγαλειώδη κατάντια αδράνειας και απάθειας, μια ενοχή κατανόησης, μια ανοχή άβουλης αντίδρασης, μια βουτιά, ένα βήμα, ενα άγγιγμα, μια ψυχική παγωνιά, που διαχωρίζει,
υποδηλώνει σκληρά και ανελέητα ότι δεν πρόκειται να συμβεί απολύτως τίποτα.
Τα τέρατα και τα θηρία του απόλυτου κενού
κυριαρχούν επί των υποκειμένων τους αν
αποδειχθεί η αποδοχή πως ο φόβος τού να μην αγαπήσεις δεν σε διακατέχει, δεν σε απομονώνει,
δεν σε πανικοβάλλει, ούτε σε καταδικάζει σε αιώνια κατάχρηση της λαμπερής κενότητας σου.
Μια χαώδη απερισκεψία σε κάνει να ισχυρίζεσαι πως δεν φοβάσαι, διότι απλά δεν γνωρίζεις τί είναι φόβος.
Και τότε αλίμονο.
Όσο κι αν διατείνεσαι πως φοβάσαι περισσότερο την άγνοια του φόβου παρά την γνώση του, προσπαθώντας να αρνηθείς κάθε προσωπική εμπειρία, απρόβλεπτου περιστατικού, ή αναμενόμενης εσωτερικής οδύνης, έρχεται αργά ή γρήγορα η στιγμή που το θηρίο της ζωής σου, αυτό, που κρυβόταν καιρό και με περισσή υπομονή στην ζούγκλα της κοινωνικής σου αυταπάτης ορμάει πάνω σου.
Μα τί δυστυχία,
δεν σε αποτελειώνει,
δεν σε σκοτώνει,
δεν σε θανατώνει για να λυτρωθείς,
απλώς σε σπρώχνει στο κενό της ύπαρξης σου, αφήνοντας σε να κοιτάξεις πίσω συνειδητά για να δεις πως πέταξες ολόκληρη ζωή αναμένοντας να ζήσεις,
να καταλάβεις πως θυσίασες πολλή αγάπη που σου χαρίστηκε απλόχερα και τώρα είναι αργά, σκοτεινά, κρύα, μοναχικά και κενά.
Πως κοστιζει πολύ να εχεις αγαπηθεί με αυτοθυσία και αμέριστη υπομονή και πονάει περισσότερο κάπου πίσω απο την ψυχή, μόλις καταλαβαίνεις πως έμαθες να μην φοβάσαι το θηρίο,
έμαθες να βλέπεις, να ακούς, να αγαπάς αληθινά,
μα τώρα πια, δεν υπάρχει τίποτα για να αγαπήσεις
.
Δεν υπάρχεις, δεν ζεις, δεν αισθάνεσαι, απλώς θυμάσαι, αναπολείς, παραμένεις όμηρος του θηρίου σε μια πραγματικότητα που έχτισες πάνω στο κενό της μοναξιάς σου.
Ο (Τζων Μάρτσερ) ο μήνας Μάρτιος του ημερολογίου της ιστορίας μας και η (Μαίη Μπάρτραμ) ο μήνας Μάιος της ζωης, συμβολίζουν τους βασικούς ήρωες της ανεπανάληπτης αφήγησης του μύστη της τέχνης,
Χένρι Τζέιμς.
Συναντιούνται ένα καλοκαίρι πλυμμηρισμένο με υποσχέσεις, ζωτικότητα και έρωτα.
Απο εκείνη την συνάντηση μεσολαβούν πολλές περιστροφές της γης γύρω απο τον εαυτό της.
Το ημερολόγιο αναμονής της μοίρας γράφεται
αδιάλειπτα προσμετρώντας και ηλιακά έτη.
Έγιναν πολλές περιστροφές της γης
γύρω απο τον ήλιο για να καταλάβει ο Μάρτιος
πως στις πλήρεις εναλλαγές ημέρας-νύχτας καιροφυλακτεί μια εποχή με θηρία και σεληνιακούς κύκλους φυσικής αισθητής παρακμής.
Ήταν ο Μάρτιος, ασταθής, ζοφερός, χιονισμένος, νυχτερινός και παγωμένος. Ήθελε την Άνοιξη για να ζωντανέψει, να ανθίσει, να ερωτευτεί, να υπάρξει και πάλι στην ζωή.
Ο Μάιος συνοδεύεται απο την πλήρη ευδαιμονία της προετοιμασίας του καλοκαιριού, της ζεστασιάς, της αγάπης, της συντροφιάς, της ηδονής που καρποφορεί σε καρδιές και σώματα,
της πανοργασμικής απόλαυσης όλων των υπάρξεων.
Και αυτών που αντηχούν θριάμβους και αυτών που σιωπούν και υπομένουν την αποκάλυψη των μυστικών της μοίρας.
Αρχικά η συντροφιά του Μάρτη με τον Μάιο ζωντανεύει με τα χάδια της άνοιξης και σκορπάει ελπίδες και οράματα στην ευωδιαστή γη ψυχών και σωμάτων.
Ωστόσο, το όραμα γίνεται όλο και περισσότερο ιδιότητα του τυφλωμένου απο τον χειμώνα Μάρτη και η ψυχρότητα του καταφέρνει να ξεπεράσει την γλυκιά αγκαλιά του Μαΐου.
Δεν δέχεται να μπει η άνοιξη μέσα του
και καταφέρνει να γεμίσει με χιόνι την καρδιά του Μαη που του έχει δώσει παράδεισους αγάπης και αφοσίωσης.
Έτσι ο Μάρτιος, καταφέρνει με την παγωνιά του και την εγωιστική του παραδοξότητα να φέρει μέσα στον Μάιο την παγωνιά
και μια ψυχρότητα που θα σκότωνε και τους πιο λαμπρούς τροπικούς αγάπης.
Τον Απρίλιο ο Μάιος πεθαίνει.
Δεν αντέχει το χιόνι και την μοναξιά, την ερημιά και την αδιαφορία του χειμώνα.
Ο Μάρτιος διαχωρίζεται για πάντα απο την άνοιξη της ζωής και αρχίζει να καταλαβαίνει πώς είναι το βασίλειο του πάγου και των θηρίων που τον περικυκλώνουν.
Το φθινόπωρο είναι η εποχή του θανάτου που
προετοιμάζει την αναγέννηση μόνο για αυτούς που την καρτερούν.
Τα φυτά πεθαίνουν, ο ουρανός πολλές φορές κλαίει μαλωμένος απο τα βαριά σύννεφα, τα δέντρα παγώνουν και τα φύλλα δέχονται να πεθάνουν πατημένα και παρασυρμένα.
Είναι το τέλος της γενναιοδωρίας και της ζωντάνιας του καλοκαιριού.
Ειναι η στιγμή που ο Μάρτιος επισκέπτεται τον τάφο του Μάη και τελειώνουν οι διακρίσεις και τα μυστικά.
Η στιγμή που διαπιστώνει πως το θηρίο έτρεξε καταπάνω του αληθινά και του στέρησε κάθε ευκαιρία ζωής και αγάπης.
Καημένε Μάρτιε.
Ό.τι δεν έζησες, ήταν όλη σου η ζωή.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ 💥💥💥💥💥💥💥
⭐️⭐️⭐️⭐️⭐️⭐️⭐️⭐️⭐️⭐️✍🏻
Καλή ανάγνωση.
Πολλούς ασπασμούς.