Προσφυγικά Σαλονίκης. Την ορφάνια του μικρού Θεμιστοκλή απαλύνουν ξένα, ευλογημένα χέρια, όμως αγκάθι απομένει μέσα του η άγνωστη καταγωγή του.
Εμφύλιος, Σκρα. Τα μελλούμενα απ' τα χείλη μιας γυναίκας τον οδηγούν στην Τήνο, στον μεγάλο έρωτα και στον μεγάλο πόνο.
Ο Θεμιστοκλής, με τον νεογέννητο γιο του, Άλκη, ψάχνει τρόπο και τόπο να στεγάσει τη δυστυχία τους. Θα τους υποδεχτεί η ταραγμένη Αθήνα του '50 κι αργότερα μια παράξενη επαρχιακή κωμόπολη, η Επίκληρος. Από το σπίτι της φιλόξενης Μικρασιάτισσας Λένας θα βρεθούν σ' εκείνο της μελαγχολικής Ελένης, και από την άδολη προσφορά θα οδηγηθούν στον τόπο όπου ένας ιδιότυπος ρατσισμός θα τους πληγώσει, δημιουργώντας δυνατές φιλίες και αβυσσαλέα μίση.
Καθώς τα χρόνια κυλούν, ο Θεμιστοκλής και ο συγκλονιστικός Άλκης, η Ελένη, η Ερατώ και η Θάλεια θα βρεθούν μπλεγμένοι στο γαϊτανάκι του πόνου, του έρωτα και του μίσους, και θα βιώσουν τα όρια της προσφοράς και της θυσίας. Άνθρωποι χτυπημένοι από τη μοίρα και τη ζωή αφήνουν τ' αχνάρια τους σε μια Ελλάδα που πληγώνεται και πληγώνει, αναζητώντας ταυτότητα και ευτυχία.
Η Σόφη Θεοδωρίδου γεννήθηκε και μεγάλωσε σ' ένα μικρό χωριό της Αλμωπίας, μιας μικρής επαρχίας του Νομού Πέλλας. Σπούδασε νηπιαγωγός στη Θεσσαλονίκη κι εγκαταστάθηκε κατόπιν στην περιοχή καταγωγής της, όπου διαμένει μέχρι σήμερα με την οικογένειά της. Αγαπημένες της ασχολίες είναι το διάβασμα, η ζωγραφική και εδώ και λίγο καιρό το γράψιμο. Είναι παντρεμένη και έχει δυο γιους.
Η βαθμολογία είναι 4,5 Πρόκειται για ένα ακόμα βιβλίο της αγαπημένης μου συγγραφέας, το οποίο για ακόμα μία φορά δεν με απογοήτευσε. Στο βιβλίο οι πρωταγωνιστές είναι άντρες, κάτι το οποίο ήταν ευχάριστη αλλαγή, όπου ο κεντρικός χαρακτήρας ήταν ένα ορφανό παιδί. Πολλές φορές κατά την διάρκεια της ιστορίας μοιάζει να αναζητάει την ταυτότητα του. Το βιβλίο ουσιαστικά είναι η πορεία ζωής ενός πατέρα και ενός γιου και πως αυτή εξελίχθηκε στα χρόνια της δικτατορίας. Ένα έργο γεμάτο συναίσθημα αλλά και δύο άντρες, ο ορισμός της λεβεντιάς. Το βιβλίο ήταν γεμάτο δράση με ωραία ροή, χωρίς περιττές περιγραφές και κουραστικές επαναλήψεις. Ακόμα περιέχει πολλά ιστορικά στοιχεία, τα οποία δίνουν μια υπέροχη αίσθηση στην πλοκή. Το μόνο αρνητικό (αν μπορεί να το πει κανείς έτσι) είναι ότι όλο το σύμπαν του βιβλίου τα έχει βάλει με τους πρωταγωνιστές και αυτό εμένα προσωπικά σαν αναγνώστη ήταν κάτι που με άγχωσε. Είναι ένα εκπληκτικό βιβλίο, το οποίο θα συνιστούσα σε όλους.
Πολύ καλή η γραφή της κ. Θεοδωρίδου, αλλά με κούρασε η τόσο μεγάλη αναφορά στα πολιτικά δρώμενα της εποχής. Ήταν εις βάρος της πορείας των γεγονότων στις ζωές των ηρώων. Το άφησα και το ξανάρχισα πολλές φορές. Θα ήθελα να είχε μια πιο γρήγορη πλοκή.
Νομίζω το έχετε καταλάβει πως είμαι λάτρης των ιστορικών μυθιστορημάτων, μερικά όμως ρε παιδί μου όσο και να το ζορίσουμε καλά είναι να μην τραβάν τόσο. Το όλο στόρυ δεν μπορώ να πω ότι είναι κακό αλλά τραβάει πολύ. Δεν είναι απαραίτητο νομίζω όλα τα βιβλία να είναι πάνω από 500-550 σελίδες, κάποια ίσως είναι καλύτερο να τελειώνουν στις 300-350 ας πούμε. Με άφησε με την εντύπωση το συγκεκριμένο βιβλίο πως έγινε μεγάλη προσπάθεια για κάλυψη περισσότερων σελίδων. Σίγουρα αν ήταν η ίδια ιστορία σε συντομότερο βιβλίο θα ήταν διαφορετική πιθανότατα η άποψη μου. Θα παραβλέψω την αναφορά για τους νεκρούς φοιτητές μέσα στο Πολυτεχνείο , πατημένους από το τανκ, καθαρά και μόνο γιατί ήταν πολύ σύντομη και όχι γιατί την δέχομαι. Τόσες δεκαετίες της σύγχρονης ιστορίας της Ελλάδας και αντί να με αφήσουν με τον στόμα ανοιχτό μετρούσα κατακτήσεις που πέσαν στο κρεβάτι του Άλκη όταν ήταν φαντάρος. Με κούρασε λοιπόν η τόσο αργή πλοκή με επαναλαμβανόμενες αναφορές σε ανούσιες περιγραφές των ηρώων.
Για την ακρίβεια 2.5 αστέρια. Είναι το τέταρτο βιβλίο της Θεοδωρίδου που διαβάζω και μάλλον το τελευταίο. Τα βιβλία της βγάζουν πάντα μια στενοχώρια που, εμένα προσωπικά, με καταθλίπτει όσο τα διαβάζω. Ειδικά τώρα για το συγκεκριμένο, μου κάνει εντύπωση που πήρε μια τόσο χαζή ιδέα και την έκανε τη βάση της για βιβλίο. Το μόνο καλό στοιχείο του βιβλίου ηταν τα ιστορικά γεγονότα. Γενικά νιώθω πως η συγγραφέας στενοχωριεται αν πρέπει να δώσει στους αναγνώστες της λίγη χαρά και αισιοδοξία.
Το βιβλίο αναδεικνύει θέματα όπως η αναζήτηση της ταυτότητας, η δύναμη της αγάπης και της οικογένειας, και οι προκλήσεις που αντιμετωπίζουν οι άνθρωποι σε δύσκολες εποχές. Η ιστορία επικεντρώνεται στον Θεμιστοκλή, ένα ορφανό παιδί που μεγαλώνει στη Θεσσαλονίκη. Παρά την αγάπη και τη φροντίδα που λαμβάνει από ξένα χέρια, η άγνωστη καταγωγή του παραμένει ένα αγκάθι στην καρδιά του.
Συγκλονιστικό βιβλίο, υπέροχη γραφή και φυσικά η αναφορά στα ιστορικά και πολιτικά γεγονότα που είναι το χαρακτηριστικό της Σοφης Θεοδωρίδου και προσωπικά αγαπώ. Ένα από τα καλύτερα βιβλία της συγγραφέως (μαζί με τη νύφη που φορούσε μαύρα και την αμαρτία της ομορφιάς)
Έχοντας διαβάσει όλα τα βιβλία της κ. Θεοδωρίδου (πλην του Πες μου αν με θυμάσαι) έχω να πω ότι αυτό ήταν που άγγιξε την ψυχή μου περισσότερο απ’ όλα. Ανθρώπινοι, ρεαλιστικοί χαρακτήρες, με τις αδυναμίες τους, που πέφτουν και ξαναπέφτουν και ξανασηκώνονται, που ανυσηχούν, ερευνούν και δεν εφησυχάζουν.. Ο Άλκης και η προσωπικότητα που ανέπτυξε με σημάδεψε. Το τέλος κάτι παραπάνω από ανατριχιαστικό, η επιτομή της πατρικής αγάπης και θυσίας, από έναν άνθρωπο που έχασε τον έρωτα της ζωής του πριν καλά καλά τον ζήσει και αναγκάστηκε να μεγαλώσει ένα μωρό μόνος του. Πολλά τα ιστορικά στοιχεία αλλά δεν τα βρήκα κουραστικά. Αναδεικνύουν τις γνώσεις και το επίπεδο της συγγραφέως και δένονται πολύ ωραία με την πλοκή.. Δεν είναι ένα ‘’γρήγορο’’ βιβλίο αλλά είναι σίγουρα πέρα για πέρα διδακτικό και συναισθηματικό.
This entire review has been hidden because of spoilers.
Ένα μυθιστόρημα που σε κερδίζει από τις πρώτες σελίδες του και που η υπόθεση εξελίσσεται με μεγάλη ταχύτητα.Γεμάτο από μνήμες και πολλά συναισθήματα(πόνος,αδικία,αγανάκτηση αλλά και έρωτας,χαρές και άλλα)και ένα ταξείδι μέσα από τα αχνάρια του πολύ όμορφο και γλυκό.Οι ήρωες πατέρας και γιός με μια αγάπη που κρύβει τόση δύναμη και που η ζωή του ενός συμπληρώνει την ζωή του άλλου και ο τρόπος αντιμετώπισης των δυσκολιών τους ήρεμος και θαυμάσιος.Συγχαρητήρια στην κυρία Θεοδωρίδου για τα ωραία και προσεγμένα βιβλία που μας παρουσιάζει.
Γι’ αυτό το βιβλίο δεν έχω να πω πολλά. Τι να πεις άλλωστε όταν τόσο η εξαιρετική χρήση του λόγου όσο και η ροή της ιστορίας, σε κάνουν κυριολεκτικά να μην αφήνεις το βιβλίο από τα χέρια σου; Αυτό που με ενθουσίασε περισσότερο και με έκανε να χαρακτηρίσω το βιβλίο ‘’αψεγάδιαστο’’, ήταν ότι το τέλος ήταν αυτό που επιθυμούσα, λες και η κυρία Θεοδωρίδου δούλευε μέσα στο μυαλό μου μέχρι το τέλος! Συγχαρητήρια στη συγγραφέα και ένα τεράστιο μπράβο για την εμπειρία της, που φανερώνεται στο έπακρο μέσα από αυτό το αριστούργημα!