เงาแห่งฝน

by อนุสรณ์ ติปยานนท์

ผมจุดบุหรี่ดอกไม้แดงที่ฮูเบอร์หอบหิ้วมาจากปากซ่อง แต่ก็ปล่อยให้มันเผาไหม้ตัวเองอย่างเดียวดาย ผมไม่ชอบบุหรี่ หรือถึงขั้นรังเกียจมันด้วยซ้ำ ในขณะที่ฮูเบอร์เพื่อนสนิทของผมยึดถือมันดังอวัยวะประจำตัวชิ้นหนึ่ง และเขาคงจัดการมันอย่างหมดสิ้นได้ไม่ยาก หากไม่ตกอยู่ในภาวะอัมพาตเช่นนี้ ผมเหม่อมองออกไปนอกหน้าต่าง พายุฝนสงบลงแล้วอย่างสิ้นเชิง เหลือไว้เพียงแต่ร่องรอยของหยดน้ำบางเบา ที่เกาะอยู่ปลายชายคา

47 pages

First published January 1, 2011

About the author

อนุสรณ์ ติปยานนท์ เป็นนักเขียน นักแปลผู้น่าจับตามองในยุคปัจจุบัน โดยเขามีผลงานรวมเรื่องสั้นเข้ารอบสุดท้ายรางวัลซีไรท์ถึง 2 สมัย ได้แก่ รวมเรื่องสั้น เคหวัตถุ (พ.ศ. 2551) และนิมิตต์วิกาล (พ.ศ. 2554)

อนุสรณ์เข้าเรียนที่คณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยศิลปากร (พ.ศ. 2526) ไปพร้อมๆกับ เข้าเรียนที่ คณะพาณิชยศาสตร์และการบัญชี มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ และตัดสินใจไม่ศึกษาต่อที่ คณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยศิลปากร แต่ยังคงตัดสินใจเรียนต่อเฉพาะที่ คณะพาณิชยศาสตร์และการบัญชี มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ จนจบการศึกษาระดับปริญญาตรี

เมืองเย็นเป็นผลงานเขียนเล่มแรกของเขา ผลงานที่สร้างชื่อให้กับอนุสรณ์ส่วนใหญ่เป็นงานเขียนทั้งสิ้น อาทิ เมืองเย็น (บทกวี พ.ศ. 2534), ลอนดอนกับความลับในรอยจูบ (นวนิยาย พ.ศ. 2547),H2O-ปรากฏการณ์แตกตัวของน้ำบนแผ่นกระดาษ (รวมเรื่องสั้น พ.ศ. 2548),Soul Stimulate-ใจออกเริงร่ายไม่หยุดหย่อน (ความเรียงและเรื่องสั้น พ.ศ. 2548), 8 1/2 ริกเตอร์ การตามหาหัวใจที่สาบสูญ (นวนิยาย พ.ศ. 2549),เคหวัตถุ (Household Objects) และล่าสุดกับนิมิตต์วิกาล (รวมเรื่องสั้น พ.ศ. 2554).

เขาได้ให้สัมภาษณ์กับสื่อหลายฉบับว่า เริ่มต้นจับปากกาด้วยการเป็นนักแปล แต่แล้ววันหนึ่ง เมื่อเพื่อนสนิทของเขาจากไปในเหตุการณ์ 11 กันยายน อนุสรณ์ก็เลยมีความคิดอยากเขียนหนังสือเล่มเล็กๆ สักเล่มหนึ่งเพื่อรำลึกถึงเพื่อน แต่พอเขียนขึ้นมันกลับเพิ่มจำนวนยาวขึ้น

Reviews

[Charine · Rating 4 out of 5]

"ในทุกความขัดแย้ง เรามักจบลงด้วยการลืม หรือการพยายามทำให้ลืม"

[Chaipat Choo · Rating 5 out of 5]

ดีงามแบบไม่ต้องสาธยาย

[Surachai Boonyasiri · Rating 3 out of 5]

ปกสวยมาก ภาษานุ่ม เป็นเรื่องลึกลับอิงประวัติศาสตร์ที่ตรงไปตรงมา ตรงแบบเถรตรง ไม่รู้ว่าเช่นนี้ข้อดีหรือข้อเสีย แต่ point ของเรื่อง เข้าใจว่า ก็ไม่ได้อยากจะหักมุมกระตุกจิตคนอ่านขนาดนั้นอยู่แล้ว เลยอ่านง่ายสบายดี เล่มบางๆ ไม่กี่นาทีจบ แต่อาจจะเพราะเคยอ่านมาก่อนแล้ว อ่านซ้ำเลยไปเร็ว

งาน fiction ไทยที่แตะหรือกอดเพื่อนบ้านไว้นี่มีน้อยนัก น้อยเท่าความรู้จักและความสนใจเกี่ยวกับเพื่อนบ้านเรา ชอบอีกอย่างคือชอบที่เภรียงอุปมาสภาพประเทศใต้อาณานิคมอย่างแจ่มแจ้งชัดเจนด้วย เออ ทุกอย่างมันตรงๆ ไปหมดเลยจริงๆ

[GoGo · Rating 4 out of 5]

“มนุษย์ไม่จำเป็นต้องเสวยสุขในทุกๆสิ่งที่กระทำ มีคนจำนวนไม่น้อยที่ปลูกต้นไม้ไม่คิดจะอาศัยร่มเงาจากมัน!!

[m.marz · Rating 4 out of 5]

ความลึกลับยังเป็นเสน่ห์​ในงานเขียนของอาจารย์​ต้นเหมือนเคยเลย

[Chartree Jew · Rating 5 out of 5]

เป็นเรื่่องสั้นเรื่องหนึ่งจากหนังสือ H2O อ่านอีกครั้งก็ยังสนุกน่าติดตามเหมือนอ่านครั้งแรก

[a nutcase]

ถึงแม้จะชอบ ลอนดอนกับความลับในรอยจูบ มากกว่า (คงเพราะเรื่องยาวกว่า ทำให้มีโอกาสได้ผูกพันกับตัวเอกมากกว่า) แต่รู้สึกว่า เงาแห่งฝน ละมุนกว่า ... และยังคงลึกลับเหมือนเดิม