Een seriemoordenaar teistert Ieper, de stad waar nog elke avond de doden van de Eerste Wereldoorlog worden herdacht. Binnen het team van de gerechtelijke politie dat de misdrijven moet ophelderen, weet alleen rechercheur Rondelez wie de dader is: hijzelf. Een noodlottige gebeurtenis heeft hem enkele jaren daarvoor veranderd. Hij is begonnen met moorden, maar kan hij ermee stoppen?
Bram Dehouck (1978) gaf met De minzame moordenaar (2009) zijn schrijverscarrière een bliksemstart. Hij won er in 2010 zowel de prestigieuze Gouden Strop als de Schaduwprijs voor het beste spanningsdebuut mee. Met Een zomer zonder slaap (2011) zette Dehouck zijn succes door en won ook De Gouden Strop 2012. Inmiddels zijn de filmrechten van deze thriller verkocht aan Shooting Star (dat eerder Sonny Boy verfilmde) en is een Duitse vertaling aanstaande. In het najaar van 2012 verscheen Dehoucks derde thriller, Hellekind.
Het verhaal gaat over een politieman die zelf een moordenaar is. Je leest vanuit zijn perspectief en in het hele boek word je geconfronteerd met zijn wraakgevoelens. Dit wordt soms afgewisseld met het gevoel van schuld. Ik zou het boek plaatsen onder een psychologische thriller. Het is best wel realistisch, je kruipt echt in de gedachten van de hoofdpersoon en gaat begrijpen waarom hij deze daden uitvoert. Echter, was er naar mijn idee wel een gebrek aan spanning in dit boek. Het boek is opgedeeld in 4 delen, en vooral het laatste deel trok mijn aandacht. Soms vond ik de andere personages zwak of overbodig in het verhaal. Het is een kort, en makkelijk te lezen verhaal. Zeker aan te raden, tenzij je opzoek bent naar meer spanning. Een interessant psychologisch literair werk van Bram Dehouck.
Het is eigenlijk maar een vrij kort verhaal maar toch staat er geen letter te weinig in. Een hele aparte verhaallijn met heerlijke Belgische uitdrukkingen. Het einde is is echter, ondanks dat het erg origineel en verrassend is, op zijn zachtst gezegd aangrijpend te noemen. Niet echt een feel good verhaal, maar meer een verhaal dat je de werkelijk als een spiegel voorhoudt. Hoe reageer je als er plotseling een politiebeambte voor je deur staat met de mededeling dat je vriendin, die nota bene een zwangerschapstest was gaan halen en ook nog eens jarig is die dag, nooit meer thuis zal komen omdat ze doodgereden is door een dronken automobilist? Iedereen kan er mooie verhalen over vertellen, maar als het werkelijk zo ver komt, en laten we hopen dat dat bij niemand het geval zal zijn, kan ik me goed voorstellen dat je er toch heel anders tegenover staat. Het is verleidelijk iets over het verhaal te verklappen, maar omdat het maar zo'n klein boekje is laat ik dat toch aan jezelf over om dit verder te lezen en te beoordelen. Een sterk staaltje van de hand van Bram Dehouck.
Al met al een boekje waarvan gezegd kan worden: hard, realistisch en mooi door zijn eenvoud.
Op de kaft van het boek staat 'literaire thriller' en dat klopt niet helemaal. Na enkele bladzijden wordt de identiteit van de seriemoordenaar al prijsgegeven. Het boek is eerder een psychologisch roman over wraak en onverwerkt verdriet (horen die niet vaak samen?). Het boek speelt zich af in en om Ieper en dat maakte het lezen voor mij dubbel interessant. Gezien wij een deel van de zomer doorbrengen in de Westhoek, herkende ik de dorpen, plaatsen en zelfs wegen waarover Dehouck schrijft. Dehouck schrijft ook over de stad Ieper als een stad met een gewrongen identiteit. Is al die aandacht voor de oorlogsslachtoffers geen verheerlijking van zinloze geweld? Anderzijds brengt zorgt dit wel voor geld in het laatje voor menig inwoner daar, de (veelal Britse) toeristen brengen immers een hele geldstroom teweeg. Het verhaal van het boek is origineel. Een fijn boek om lezen.
Ieper is een ambigue stad; enerzijds willen de Ieperlingen de vele jonge doden van de Grote Oorlog vergeten, anderzijds leven ze van het toerisme dat de herdenking met zich meebrengt. Philip Rondelez is ook ambigue, hij onderzoekt mee naar de zaak van de Ieperse moordenaar, waarbij drie mensen op een wrede manier zijn vermoord, terwijl hij zelf de moordenaar is. Wat dreef deze minzame man tot zulke vreselijke daden? Het verhaal neemt je mee in de traumatische denkwereld van een gebroken man. Mooi geschreven.
Thriller over een politieman die zelf de moordenaar is waarnaar men op zoek is. Hij straft mensen die te snel rijden omdat zijn vriendin doodgereden is door zo iemand. Uiteindelijk rijdt hij in zijn woede om de moordenaar van zijn vriendin te doden, zelf een kind dood. Hij sterft in het ongeval (lijkt het). Achtergrond is de stad Ieper met haar oorlogsverleden. Boekje uitgelezen op minder dan drie uur, leest dus heel gemakkelijk.
Graag meer van zulke verhalen meneer Dehouck! Spannend, triestig en heel lief. Een aanrader en niet alleen voor thrillerlezers! Maar ook voor mensen zoals Boudry, Hollebeke en consoorten. Misschien begrijpen ze het dan voordat het te laat is.
Roman die nogal aan de korte kant is en mogelijk daardoor ook de nodige diepgang mist. Verhaal over politieman die zelf aan het moorden slaat is wel origineel, maar er had dus meer in gezeten. Waarom deze titel de Gouden Strop wint is een raadsel.
Mooi boek over een moordenaar waarvoor je waarempel sympathie krijgt. Je hoopt bijna dat het voor hem nog goed afloopt, al gaat het op het einde wel goed fout. Inclusief lezenswaardige beschrijving van Ieper en zijn oorlogstoerisme, maar ik vraag me af of dit interessant is voor wie Ieper niet kent. Gedetailleerde beschrijving van de personages, waarbij mij herhaaldelijk de idee bekruipt dat ik niet graag familie zou zijn van de auteur. Op de cover wordt het boek aangekondigd als een thriller, wat een beetje overdreven is. Echt spannend wordt het enkel op het einde.
Verrassend en aangrijpend zijn de eerste woorden die me te binnen schieten. De motieven van deze seriemoordenaar komen bij mij zo gerechtvaardigd over dat ik bang zou worden tot wat ik in staat zou zijn, moest een dierbare op zo'n bruuske manier van mij weggenomen worden. De uiteindelijke uitvoering van zijn wraakgevoelens roepen gelukkig nog een "juiste" dosis walging op! Ik vind dit boek alleszins zeer vlot geschreven, realistisch, to the point met een specifieke schrijfstijl die me wel kan boeien. Benieuwd naar meer werk van Bram!
In Ieper, decor van de eerste wereldoorlog en van jaarlijkse herdenkingen, waart een seriemoordenaar. Op de derde pagina weet je al wie de dader is, het is een rechercheur die zijn eigen moorden onderzoekt. Wanneer een verdachte opgepakt wordt, begaat hij de fout om toch nog een moord te plegen waardoor duidelijk is dat de verdachte niet de dader is. Terwijl hij nog zo goed een spoor naar de verdachte gelegd had. Tussen het onderzoek door lees je meer over het motief van de man. Het zaadje is jaren ervoor geplant. Een dun boek, amper 130 pagina's dat in een dag uit is.
Het idee dat aan de basis van dit verhaal stond is te gek: Een rechercheur die zelf de moordenaar is waar zijn team naar op zoek is. De uitwerking had naar mijn idee wel iets beter gekund. Het is een zeer kort boek, waarin ook weinig plek is voor diepgang. Het verhaal is goed, maar had beter uitgewerkt kunnen worden. Niettemin een leuk boek om te lezen.
Vermakelijk spannend, niet voldoende bodem om volledig verzonken te raken in het verhaal, wat geforceerde poging tot verwekking van sympathie gevoel voor moordenaar. Waar istie?