Πνίξον, κύριε, τον λαόν σου

by Giobbe Covatta

Di lui si sa poco. Quello che è certo è che fuma sigari Coiba che Fidel Castro gli regala ogni anno a Natale. Da alcune rare foto risulta essere un bell'uomo, tipo Leonardo di Caprio, ma con l'espressione più intelligente. D'altra parte, come lui stesso ha dichiarato: "Mi sono fatto da solo. Perché avrei dovuto farmi male?". Dal punto di vista caratteriale è un po' instabile e irascibile, ma va capito: Marzullo ha una trasmissione tutta sua da anni, Fede è il direttore di un telegiornale, e lui non è mai apparso neanche in una trasmissione della De Filippi. Da tempo si è ritirato a vita privata per assoluta incompatibilità di carattere con i suoi rappresentanti. Chi è? Ma il Padre Eterno, il protagonista del libro di Giobbe (Covatta).

Genres: Humor, Fiction, Italian Literature, Italy

179 pages, Paperback

First published January 1, 1999

About the author

Giobbe Covatta (Real name Gianni Maria Covatta) is an Italian author, actor and comedian. He is a member of the Italian Green Party.

Reviews

[Vicky Ziliaskopoulou]

Όχι. Καθόλου. Ίσως αν έμενα στην Ιταλία να μη μου φαινόταν τόσο χάλια, αλλά τώρα ο μόνος λόγος που το τελείωσα είναι επειδή ήταν πολύ μικρό και βαριόμουν να σηκωθώ από τον καναπέ.

[Effie Saxioni]

Διαβάζοντάς το αρκετά χρόνια μετά την κυκλοφορία του και δεδομένου ότι είμαι μιας κάποιας ηλικίας, ανακάλυψα από πού προέρχεται το μεγαλύτερο μέρος των πρώτων και πιο δημοφιλών επιθεωρήσεών του Σεφερλή. Μιλάω για αντιγραφή έως ολοκληρωτική λογοκλοπή. Δεν ξέρω αν ρωτήθηκε ποτέ ο ηθοποιός από πού αντλεί έμπνευση και αν απάντησε (ποτέ) ότι ξεσηκώνει ολόκληρους διαλόγους από σατιρικά βιβλία που διάβασε, όμως η διαίσθησή μου δεν είναι πολύ θετική.
Το βιβλίο είναι χαριτωμένο και έξυπνο.
3.5/5 ⭐

[BuzzBuzz]

Non posso dargli quattro stelline per una mancanza personale. Non so molto di politica, e so ancora meno dei fatti avvenuti nel 1999. Posso solamente dire che conoscevo, almeno per nome, tutti i politici citati. E non penso sia un bene, in dieci anni un qualche ricambio ci dovrebbe essere. Per il resto ci sono diverse parti godibili, al di fuori della satira politica. Carino.

[Antonis]

Ο Θεός επισκέπτεται τον Ροζάριο, έναν κακομοίρη Ιταλό, του αναγγέλλει ότι θα κάνει νέο κατακλυσμό σε επτά μέρες και ότι τον έχει επιλέξει να φτιάξει μια νέα Κιβωτό. Κατά τη διάρκεια αυτών των επτά ημερών μένει κοντά του και έτσι δίνεται η ευκαιρία στον Ροζάριο, δηλαδή στον συγγραφέα, να επιδοθεί σε μια σειρά από κωμικές παρλάτες που θυμίζουν νούμερο επιθεώρησης η stand-up comedy, στις οποίες σατιρίζει, συχνά με σουρεαλιστικό χιούμορ γεμάτο λογοπαίγνια, τη θρησκεία, την κοινωνία, την ιταλική πολιτική σκηνή και πολλά άλλα. Πολύ αστείο και εύστοχο σε πολλά σημεία, αμήχανο σε κάποια, ίσως δυσκολέψει το σύγχρονο ελληνικό αναγνωστικό κοινό λόγω των πολλών αναφορών του σε πρόσωπα και πράγματα της ιταλικής πραγματικότητας στα τέλη του 20ου αιώνα. Αξίζουν πολλά συγχαρητήρια στη μεταφράστρια, η οποία πραγματικά πρέπει να πάσχισε πολύ να μεταφέρει επιτυχημένα στα ελληνικά τα περισσότερα από τα λογοπαίγνια του βιβλίου και τα κατάφερε τις περισσότερες φορές με ευφάνταστες εμπνεύσεις.

[Jimmakos Gavagias]

"Να τραγουδάει σαν αηδόνι,
να κινείται σαν γάτα,
να είναι απαλή σαν λούτρινο αρκουδάκι,
τρυφερή σαν κοτοπουλάκι και
αχαλίνωτη σαν γουρουνίτσα..."

χαχαχαχαχ

Κωμικός διάλογος ανάμεσα σε ένα μικρομεσαίο αποτυχημένο σαραντάρη και το θεό με φόντο έναν νέο κατακλυσμό και τις 7 μέρες της δημιουργίας.
Είχε και καλές στιγμές αλλά γενικά ήταν λίγο τετριμμένο...
Αν έχεις γνώση της Ιταλικής κοινωνίας ίσως αρέσει περισσότερο.
Για το κινητό που το διάβασα καλό ήταν.

"Εγώ είμαι γενετικά ανεπίδεκτος ευτυχίας"

[Clueless]

Το ίδιο άτομο που μου δάνεισε το "Φάδερ Ημών", μου έφερε και αυτό. Το ίδιο στυλ μου φάνηκε, αυτό όμως με Ιταλικές αναφορές. Όπου αρκετά από τα αστεία του δεν πρέπει να προσγειώθηκαν καλά στο μυαλό μου. Ωραίο χιούμορ όμως, κάπου νομίζω έπρεπε να περάσει λίγος ακόμα καιρός από το Φάδερ και μετά να διάβαζα αυτό. Και να ήξερα για Ιταλική επικαιρότητα.

[Antonio Meridda]

Divertente, ma tra tutti è il libro che meno ho apprezzato di Covatta, che pure ritengo davvero bravo.
I temi trattati sono comici ma gestiti in modo meno leggero del solito.

[Elena Tichitoli]

Si ride con le lacrime agli occhi

[Rossella Scala]

A tratti volgare, un po' sessista... Di tanto in tanto fa sorridere. L'idea era buona, il contenuto discutibile.

[Antonella Imperiali]

Indubbiamente datato.
Sicuramente ha risvegliato più di un ricordo, suscitando qua e là un sorriso.


🗣 Parola del mese (mag/23): Dio

[Des Orf]

Θα μπορούσε να είναι καλύτερο. Έχει όμως καλές στιγμές...