What do you think?
Rate this book
De analyticus
`De analyticus is geen vrolijk mens. Analyseren is een ingewikkelde, ernstige bezigheid die weliswaar met een glimlach mag worden begeleid, maar niet te veel en te vaak. In België heet hij analist, in Nederland noemen ze elkaar liever analyticus. Ik ben voor de titel `analyticus. Analist doet aan een laboratorium denken, bij de analyticus zie je al meer een opgewonden meneer in de openlucht met een net naar vlinders meppen, een aangename bezigheid die verder niemand kwaad doet. Zo omschrijft Jan Mulder de mannen die we allemaal kennen van tv en die meer verstand van voetballen hebben dan wij. Of niet natuurlijk.
Op wervende wijze weet Mulder de lezer mee te nemen in zijn stukken en laat je genieten van de sportwereld en ontmoetingen met spelers. Of hij nu over het damesvoetbalteam, dat met 142-0 verloor, of over de mannelijke omhelzingen na een doelpunt, schrijft, of over de dichter Louis van Gaat, steevast maakt hij zijn hoogstpersoonlijke passie voelbaar.
Jan Mulder (1945) is ex-voetballer, columnist, schrijver en televisiepersoonlijkheid.
Eerder verschenen bij Thomas De vuurspuwer van Ootmarsum, Overwinningen & Nederlagen, Spelers & Speelsters, Opkomst & Ondergang en Strafschopgebieden & Reserves.
Op wervende wijze weet Mulder de lezer mee te nemen in zijn stukken en laat je genieten van de sportwereld en ontmoetingen met spelers. Of hij nu over het damesvoetbalteam, dat met 142-0 verloor, of over de mannelijke omhelzingen na een doelpunt, schrijft, of over de dichter Louis van Gaat, steevast maakt hij zijn hoogstpersoonlijke passie voelbaar.
Jan Mulder (1945) is ex-voetballer, columnist, schrijver en televisiepersoonlijkheid.
Eerder verschenen bij Thomas De vuurspuwer van Ootmarsum, Overwinningen & Nederlagen, Spelers & Speelsters, Opkomst & Ondergang en Strafschopgebieden & Reserves.
399 pages, Paperback
First published January 1, 2009
1 person is currently reading
7 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 of 1 review
July 2, 2021
Jan Mulder! Hoe heerlijk. Zijn naam alleen al tovert een glimlach op ons gezicht. En dan die foto, op de cover van dit boek. Mijn echtgenote heeft Mulder nog 'gekend' toen hij voetballer was bij Anderlecht (zij is van Brussel). Toen hij gestopt is met voetballen en analyticus werd, volgden we hem ook. Hij lag ons goed. Zijn ernst, zijn meningen, zijn humor en warmte waarderen wij, alle voetbalnamen en -gebruiken van die tijd kennen wij, en ook alles wat erop gevolgd is, tot nu.
Daardoor is dit een boek waar we ontzettend van genoten hebben. We werden weer ondergedompeld in die voetbaltijden, en in de woorden van Mulder. Ik las, en vertelde toen de column nog eens aan mijn echtgenote, die luisterde, lachte, fulmineerde of herinneringen ophaalde.
Deze bundel columns lezen
Deze bundel columns dateert van 2009 en herneemt columns uit allerlei kranten en tijdschriften. Het zijn er heel veel. Hoewel het ontzettend leuk was om weer ondergedompeld te worden in zijn woorden, zijn mooie taalgebruik, in de voetbalwereld van lang geleden tot 2009, zijn het véél columns. Tussendoor heb ik het boek toegedaan voor iets anders, om niet oververzadigd te raken. Toen ik daarna het boek hernam kon ik er weer niet afblijven.
Het leest nochtans niet altijd zo makkelijk. De beschrijvingen die Mulder geeft, kunnen weleens best ingewikkeld zijn om te volgen. Net zoals een analyse doen van een match (bijna!) even inspannend is als een match spelen, zo vraagt het meer energie om zo’n analyse te lezen dan een gezellig romannetje. Maar dan heb je wel genoten van voetbal, taal, en je hebt gelachen.
Veel bijgeleerd
Terwijl ik ze las, ontwikkelde zich bij mij een beter inzicht in het voetbalspel, dat ik nooit gespeeld heb. Hoe neem je zo of zo een bal, wat doet een rechtsback of een linksvoor precies, hoe zit het met een spits en zijn assistent. Ik werd niet alleen ondergedompeld in de wereld die ik op het scherm zie als ik voetbal kijk, maar ook in de wereld daar achter. Mulder stelt de vragen die we allemaal stellen: wat zeggen trainers in de kleedkamers? Hoe denkt een trainer? Hij vertelt de gekste anekdotes. Hij is goed gedocumenteerd, haalt bizarre, grappige, gekke uitspraken van mensen aan, of gebeurtenissen. Vaak schiet je gewoon in de lach bij een column, alleen door wat hij vertelt. Tel daar de Jan Mulder-humor bij op, met zijn ironie, zijn ernst en zijn liefde voor het voetbal, en dit is een heel leuk boek.
Negatieve evolutie in voetbal en… maatschappij
Mulder laat de wantoestanden in het voetbal niet onbesproken, vaak met veel gevoel voor humor. Met al de ergernissen, het verdriet van Mulder over de evolutie van het voetbal, zijn we het eens. Het wereldje met al het geld, de steenrijke opkopers van leuke clubs, de fraude, de omkoopschandalen. De voetballers die vroeger nooit aan een truitje trokken, maar nu bij wijze van spreken beter kunnen armworstelen dan judoka’s en gewelddadiger worden dan boxers. De schitterende voetballers die door hun trainer niet worden losgelaten achter de bal aan, maar die hun positie op het veld moeten behouden, die daardoor verstarren, creativiteit verliezen. En al de tactiek die ook van de analyticus en van de kijker een machine maakt die in algoritmes denkt over posities, ruitjes en kommetjes, in plaats van geboeid een onvoorspelbare, spannende match te bespreken/bewonderen…
Bij het lezen van zijn stukjes zie je zo Jan Mulder voor je die tijdens een analyse de armen heft en over al die spelposities uitroept: ‘Maar… dat is toch geen voetbal! Laat die kerels rennen!’
De supporters die apengeluiden maken en racistisch zijn, (ik vermeld daarbij, anno 2021, EK:) de UEFA die weigert om de kleuren van de Allianz Arena in München de kleuren van de LGTB-vlag te laten aannemen wanneer Hongarije komt spelen, omdat Orban (die een antihomowet in zijn land heeft laten stemmen) dat niet wil. Het racisme, overal, het uitschelden, het geweld, terwijl vroeger, ja vroeger…
Jan Mulder:
Dat was toen het ergste.
Ik wil daaraan toevoegen: spelers die getraind worden om belangrijke spelers van de tegenpartij te blesseren, zodat die van het veld moeten. En al die betaalzenders, en die reclamezenders waar mijn echtgenote en ik sowieso niet naar kijken. En het EK voetbal, met zoveel poules dat spelers uitgeput en geblesseerd raken, en de kijker oververzadigd (want ja, er zijn nog andere dingen in het leven). En spelers die naar extreemrechtse landen gaan, of naar Qatar...
Daardoor zijn deze columns wel leuk maar soms ook triest. Je beseft dat voetbal representatief is voor de maatschappij, die alsmaar meer om geld is beginnen draaien, en alsmaar gewelddadiger en discriminerender is geworden. En dat algoritmes overal zitten, tegenwoordig, niet alleen in het bepalen waar spelers moeten staan op het veld.
Het probleem ligt niet bij het voetbal, maar bij de mens, het zieke menselijke brein, en is zichtbaar in de hele maatschappij en over de hele planeet.
Tot slot
Terwijl ik in het boek bezig was, noemde mijn vrouw mij 'het Mulderinnetje'.
Het was heel leuk lezen en kijken naar u op TV, mijnheer de voetballer-analyticus.
uw toegenegen Mulderinnetje
Daardoor is dit een boek waar we ontzettend van genoten hebben. We werden weer ondergedompeld in die voetbaltijden, en in de woorden van Mulder. Ik las, en vertelde toen de column nog eens aan mijn echtgenote, die luisterde, lachte, fulmineerde of herinneringen ophaalde.
Deze bundel columns lezen
Deze bundel columns dateert van 2009 en herneemt columns uit allerlei kranten en tijdschriften. Het zijn er heel veel. Hoewel het ontzettend leuk was om weer ondergedompeld te worden in zijn woorden, zijn mooie taalgebruik, in de voetbalwereld van lang geleden tot 2009, zijn het véél columns. Tussendoor heb ik het boek toegedaan voor iets anders, om niet oververzadigd te raken. Toen ik daarna het boek hernam kon ik er weer niet afblijven.
Het leest nochtans niet altijd zo makkelijk. De beschrijvingen die Mulder geeft, kunnen weleens best ingewikkeld zijn om te volgen. Net zoals een analyse doen van een match (bijna!) even inspannend is als een match spelen, zo vraagt het meer energie om zo’n analyse te lezen dan een gezellig romannetje. Maar dan heb je wel genoten van voetbal, taal, en je hebt gelachen.
Veel bijgeleerd
Terwijl ik ze las, ontwikkelde zich bij mij een beter inzicht in het voetbalspel, dat ik nooit gespeeld heb. Hoe neem je zo of zo een bal, wat doet een rechtsback of een linksvoor precies, hoe zit het met een spits en zijn assistent. Ik werd niet alleen ondergedompeld in de wereld die ik op het scherm zie als ik voetbal kijk, maar ook in de wereld daar achter. Mulder stelt de vragen die we allemaal stellen: wat zeggen trainers in de kleedkamers? Hoe denkt een trainer? Hij vertelt de gekste anekdotes. Hij is goed gedocumenteerd, haalt bizarre, grappige, gekke uitspraken van mensen aan, of gebeurtenissen. Vaak schiet je gewoon in de lach bij een column, alleen door wat hij vertelt. Tel daar de Jan Mulder-humor bij op, met zijn ironie, zijn ernst en zijn liefde voor het voetbal, en dit is een heel leuk boek.
Negatieve evolutie in voetbal en… maatschappij
Mulder laat de wantoestanden in het voetbal niet onbesproken, vaak met veel gevoel voor humor. Met al de ergernissen, het verdriet van Mulder over de evolutie van het voetbal, zijn we het eens. Het wereldje met al het geld, de steenrijke opkopers van leuke clubs, de fraude, de omkoopschandalen. De voetballers die vroeger nooit aan een truitje trokken, maar nu bij wijze van spreken beter kunnen armworstelen dan judoka’s en gewelddadiger worden dan boxers. De schitterende voetballers die door hun trainer niet worden losgelaten achter de bal aan, maar die hun positie op het veld moeten behouden, die daardoor verstarren, creativiteit verliezen. En al de tactiek die ook van de analyticus en van de kijker een machine maakt die in algoritmes denkt over posities, ruitjes en kommetjes, in plaats van geboeid een onvoorspelbare, spannende match te bespreken/bewonderen…
Bij het lezen van zijn stukjes zie je zo Jan Mulder voor je die tijdens een analyse de armen heft en over al die spelposities uitroept: ‘Maar… dat is toch geen voetbal! Laat die kerels rennen!’
De supporters die apengeluiden maken en racistisch zijn, (ik vermeld daarbij, anno 2021, EK:) de UEFA die weigert om de kleuren van de Allianz Arena in München de kleuren van de LGTB-vlag te laten aannemen wanneer Hongarije komt spelen, omdat Orban (die een antihomowet in zijn land heeft laten stemmen) dat niet wil. Het racisme, overal, het uitschelden, het geweld, terwijl vroeger, ja vroeger…
Jan Mulder:
"In diezelfde periode riep een vuile Waal van Standard ‘fromage’ tegen mij. Ik antwoordde op een verschrikkelijke manier, namelijk met ‘bozzem’, wat schoorsteenmantel in het Gronings betekent (wist hij dus niet, maar schrok wel heel erg)"
Dat was toen het ergste.
Ik wil daaraan toevoegen: spelers die getraind worden om belangrijke spelers van de tegenpartij te blesseren, zodat die van het veld moeten. En al die betaalzenders, en die reclamezenders waar mijn echtgenote en ik sowieso niet naar kijken. En het EK voetbal, met zoveel poules dat spelers uitgeput en geblesseerd raken, en de kijker oververzadigd (want ja, er zijn nog andere dingen in het leven). En spelers die naar extreemrechtse landen gaan, of naar Qatar...
Daardoor zijn deze columns wel leuk maar soms ook triest. Je beseft dat voetbal representatief is voor de maatschappij, die alsmaar meer om geld is beginnen draaien, en alsmaar gewelddadiger en discriminerender is geworden. En dat algoritmes overal zitten, tegenwoordig, niet alleen in het bepalen waar spelers moeten staan op het veld.
Het probleem ligt niet bij het voetbal, maar bij de mens, het zieke menselijke brein, en is zichtbaar in de hele maatschappij en over de hele planeet.
Tot slot
Terwijl ik in het boek bezig was, noemde mijn vrouw mij 'het Mulderinnetje'.
Het was heel leuk lezen en kijken naar u op TV, mijnheer de voetballer-analyticus.
uw toegenegen Mulderinnetje
Displaying 1 of 1 review