کتاب از دو بخش تشکیل میشود: بخش نخست حاوی چهار مقاله از چهار فیگور مهم متعلق به سنت مارکسیسم اتونومیستی است، که در ابتدای مقالهی هر یک، توضیحی کوتاه در موردشان خواهد آمد و بخش دوم، که ضمیمه کتاب محسوب میشود، در بردارنده دو مقالهی جمعی از زندانیان 1979 اتونومی، شرح بازجویی آنتونیو نگری در آن سال و نامهی سرگشادهی ژیل دلوز به قضات پرونده وی است. آخرین نوشته کتاب نیز مقالهای تحقیقی در مورد شکلگیری و سیر سنت چپ ایتالیا است که موخرهای بر این پروژه محسوب میشود.
مارکسیسم اتونومیستی (که آغازش از ایتالیای دههی ۶۰ بود)، بدنبال رهایی مردم از قید و بند ساختارهای سیاسی است؛ تا خودشان مستقیما تصمیماتشان را فارغ از احزاب و دولتها اتخاذ کنند. انقلاب را کارگران باید راه بیاندازند. باید در زندگی روزمرهشان با سرمایهداری مقابله و از رفتن به سر کار امتناع و کمکاری کنند. مثلا ماریو ترونتی میگوید پرولتاریا وقتی میتواند انقلاب کند که امتناع کند؛ از اینکه مطالباتش را پیش سرمایهداری مطرح کند و بعد نقش واسطه را بیابد و سرمایه هم این مطالبات را بکند لازمهی بقایش و قدرتمندتر به کارش ادامه دهد. در بخش دوم کتاب است که حرف حساب اتونومیستها مشخص میشود؛ جایی که در بیانیهها و دادگاهها مواضعشان را دقیقتر مشخص میکنند. همچنین کتابْ یک موخرهی خوب به قلم مترجمان دارد که پیشنهاد میکنم بجای خواندن کل کتاب، لااقل این بخشِ کوتاه را بخوانید، اگر که میخواهید با تاریخچهی مختصر نظریات مارکسیستی در ایتالیا آشنا شوید. و نمیشود از کمونیسم ایتالیایی سخن گفت و یاد فیلم فوقالعادهی برادران تاویانی نیافتاد؛ «سنمیکله یک خروس داشت».