Να προσέχεις το βλέμμα περισσότερο από τα λόγια, της έλεγε. Μην κρίνεις από τις πράξεις καθεαυτές. Κοίτα την κρυφή πρόθεση, εκεί είναι η καθαρότητα ή όχι της καρδιάς. Ένας εγωπαθής διαλέγει και ρόλο αγίου, μοιράζει περιουσίες στην ελεημοσύνη. Όμως σκοπός του δεν είναι το έλεος, είναι ο αυτοθαυμασμός, ένας θρίαμβος στους γύρω.
Μην εμπιστεύεσαι τα συναισθήματά σου, ούτε αγαπώ, ούτε δεν αγαπώ μη λες εύκολα. Δε συμπονάς όσο νομίζεις. Συμπονούμε και από ταύτιση, όχι από ανθρωπιά. Είναι ο φόβος μη συμβεί και σε μας το ίδιο κακό και προληπτικά το προβάρουμε. Πάντα εγώ! Ο πλησίον μένει απόμακρη γη. Η ουτοπία του άλλου!
Η ψυχή είναι πανίσχυρη. Μην κολλάς στην ψυχανάλυση, προορίζεται για τις πληγές, μετά χρειάζεσαι την πνευματική περιπέτεια, μόνη σου. Όπως πας σε ορθοπεδικό αν σπάσεις ένα πόδι. Θα δέσει το κάταγμα, δε θα σου μάθει να βαδίζεις, ούτε το δρόμο, ούτε βέβαια τον προορισμό. Η ευθύνη σου είναι αμεταβίβαστη. Ετοιμάσου να με εγκαταλείψεις πριν παραλύσεις στο ντιβάνι μου!
Η Μάρω Βαμβουνάκη (English: Maro Vamvounaki) γεννήθηκε στα Χανιά όπου έζησε τα παιδικά της χρόνια. Από εννέα χρονών ήρθε με την οικογένειά της στην Αθήνα. Σπούδασε νομικά και ψυχολογία. Από το 1972 και για έντεκα χρόνια έζησε στη Ρόδο, όπου εργάστηκε ως συμβολαιογράφος. Σήμερα ζει στην Αθήνα.
Η Βαμβουνάκη αποτελεί εγγύηση για μένα. Είναι το τέταρτο βιβλίο της που διαβάζω και θεωρώ πως δε θα σταματήσω εδώ!... Όμορφος τρόπος γραφής, χρήση εύστοχων παραδειγμάτων και προσέγγιση των διάφορων ψυχολογικών θεμάτων με τον δικό της ιδιαίτερο τρόπο.
Ας πούμε ότι ένας άνθρωπος που δεν είναι κολλημένος με τη θρησκεία καλύτερα θα ήταν να μην το διαβάσει. Υπήρξαν στιγμές που το βιβλίο έδινε τροφή για σκέψη, και ίσως γι αυτό δεν το βρήκα απαίσιο. Αλλά ειλικρινά, ένιωσα εξαπατημένος διαβάζοντάς το, αφού κανείς και τίποτα δεν με είχε προειδοποιήσει ότι πρακτικά μιλάμε για ένα εκκλησιαστικής φύσεως βιβλίο που σίγουρα αφορά πολλούς ανθρώπους (αλλά όχι εμένα).
Η ιστορία ενός άντρα παγιδευμένου σε ένα τελματωμένο γάμο είναι το πρόσχημα πίσω από αυτό το βιβλίο ψυχολογίας της Βαμβουνάκη που για ακόμη μια φορά μοιράζετε με τον αναγνώστη προσωπικές εμπειρίες, συλλογισμούς και αναλύσεις που κάνουν το κείμενο να μοιάζει ψυχοθεραπεία με τον μοναδικό τρόπο γραφής της. Όποιος έχει ξαναδιαβάσει παρόμοια βιβλία της Βαμβουνάκη ξέρει ακριβώς με τι έρχεται αντιμέτωπος και τι να περιμένει από αυτό το βιβλίο, μια εντριφή στις αθρώπινες σχέσεις, τα συναισθήματα και τα προβλήματα που αντιμετωπίζει. Σίγουρα αυτό το βιβλίο δεν είναι από τα αγαπημένα μου, γιατί με κούρασε λίγο η έλλειψη μιας γραμμικής αφήγησης με συνοχή και τα θέματα που καταπιάστηκε δεν ήταν τόσο ενδιαφέροντα για μένα όσο άλλα βιβλία της από την ίδια κατηγορία, όπως το Φάντασμα μιας αξόδευτης αγάπης αλλά παρ'όλα αυτά μια ενδιαφέρουσα ανάγνωση.
“Λέγεται πως το αντίθετο της αγάπης είναι η αδιαφορία. Η αδιαφορία όμως είναι νεκρή, τελειωμένη” Γενικά αυτό το βιβλίο αποτέλεσε μια σκληρή γροθιά στο στομάχι γιατί ήταν υπερβολικά αληθινό σε βαθμό που έπρεπε και ο αναγνώστης να επανέλθει στην πραγματικότητα παρά στην ονειροπόληση που μπορεί να ζει. Δεν με άγγιξε παρά πολύ ο επίλογος πως η μόνη απάντηση είναι η θρησκεία και ο θεός.
Έχοντας διαβλασει ήδη το "Ο παλιάτσος και η Άνιμα" και "Το φάντασμα της αξόδευτης αγάπης" δε θα μπορούσα να περιμένω τίποτα λιγότερο από αυτό το βιβλίο όπου συνάντησα τη γνώριμη πέννα της Μάρως Βαμβουνάκη. Γυμνώνει τη ψυχή με τις αλήθειες της οι οποίες τις περισσότερες φορές είναι σκληρές, γιατί κάθε φορά που τις συναντούσα ένιωθα ότι με... έπιανε στα πράσα! Τα αφηγηματικά τμήματα ήταν εκείνα που με κούρασαν λιγάκι.
[...]Η απλότητα και η ειλικρινής αυτοκριτική προηγούνται κάθε θεραπείας.[...]
[...]Ο άνθρωπος για να είναι φυσικός, δηλαδή ψυχικά και σωματικά υγιής, για να είναι ισορροπημένος, θαρραλέος και ευτυχής, πρέπει να είναι ο εαυτός του. Το μόνο πρέπει που πρέπει να ακολουθήσει μια αγωγή είναι η απαλλαγή από τα πρέπει που τον εμποδίζουν να συναντηθεί με το φυσικό του είναι. Στο βαθμό που κάποιος παρεκκλίνει απ΄τον αυθεντικό του εαυτό, αρχίζουν και οι νευρώσεις του.[...]
[...]Κάθε ασθένεια είναι κατά βάθος ψυχασθένεια. (Φρόιντ)[...]
[...]Το θέλω είναι κάτι, μετράει όμως απ΄τη στιγμή που αποφασίζεις στα σοβαρά το τι κάνεις, γι΄αυτό το κάτι.[...]
[...]Να γίνει αντάξιος! Αντάξιος! Να μια λέξη βαριά όσο η μοίρα, πιο βαριά και από τη μοίρα, γιατί, στην ουσία, τη μοίρα το χρέος την περιφρονεί.[...]
[...]Είναι κόλαση να παριστάνεις το ζεύγος για άλλους λόγους εκτός από της αγάπης τους λόγους.[...]
[...]Μονάχα οι πολύ κουτοί και κάποιες κατηγορίες ψυχωτικών δε φοβούνται.[...]
[...]Στον έρωτα, όπως και στο θάνατο, όλοι πηγαίνουμε φτωχοί και άοπλοι, με ένα σώμα και μια ψυχούλα.[...]
[...]Ο άνθρωπος είναι ευτυχισμένος μόνο όταν αγαπά κι όχι- όπως νομίζει – όταν αγαπιέται.[...]