یک مجله متشخص که به خوانندههایش احترام میگذارد. همین که شروع کردم به خواندن فهمیدم از آن دست نشریاتی نیست که هر کسی برود سمتش و خوشش بیاید. انتخاب و گزینش مطالب با سلیقهای خاص انجام شده. البته قطع مجله و جنس کاغذ کمی خواندنش را دشوار میکند. اما بیایید فکر کنیم که انتخاب قطع و جنس کاغذ هم در راستای غیر عام بودن محتواست.
یک گفتگو با مجتبا سیادتی هم دارد که خیلی از فرم مصاحبهاش خوشم آمد. در واقع خواننده فقط پاسخها را میخواند و از روی پاسخها میفهمد چه سؤالی پرسیده شده. مثل یک داستان در قالب مونولوگ است که خوانندهاش را وادار به کشف و جستجو میکند. بودن در یک سوی گفتگو. حظ بردم. در مجموع.