What do you think?
Rate this book
Ακολουθώντας τη γραμμή της θάλασσας
Ο σκισμένος χάρτης κάποιου ονειροπόλου Ενετού χαρτογράφου του 18ου αιώνα θα οδηγήσει τη Βενέτα στο νησί που κρέμεται από μια κλωστή στη θάλασσα. Ο Χρόνος, νοσταλγώντας να ξαναζήσει μια γενναία ανθρώπινη ιστορία και να φέρει πάλι μιαν ανέλπιστη σωτηρία από τη θάλασσα, οδηγεί σήμερα την εγγονή της στην πρώτη κουκκίδα του χάρτη: στο σημείο όπου θα αποχαιρετήσει ένα όνειρο. Ήρθε και γι’ αυτήν η ώρα να ακολουθήσει τη γραμμή της θάλασσας.
Η νεαρή Βενετία αφήνει την Κεφαλονιά για ένα ταξίδι αποχαιρετισμού. Θα εγκαταλείψει το όνειρο να γίνει αρχαιολόγος και να συνεχίσει τις ανακαλύψεις του Ερρίκου Σλήμαν αναζητώντας τα ίχνη του στο πρώτο του ταξίδι στην Πελοπόννησο το 1868.
Ένα νεανικό όνειρο μπροστά σ’ ένα αξεπέραστο εμπόδιο και το χαμένο όνειρο μιας παντρεμένης γυναίκας για παντοτινή αγάπη. Μια κοπέλα καταδικασμένη να φτιάχνει μπομπονιέρες, ένας πατέρας με την εμμονή να δημιουργήσει το άλυτο σταυρόλεξο αυτού του κόσμου κι ένας παππούς που όλοι τον θεωρούν αστείο αλλά… Ακόμα, ένας ποιητής που απαγγέλλει την Κόλαση του Δάντη στο σιωπηλό αρχοντικό του. Στην άλλη άκρη της θάλασσας, μια γυναίκα που την κυνηγούν οι ερινύες μετράει τα όσα έχασε, έχοντας συντροφιά ένα φίδι.
Ένα ορμητικό και πολυπρόσωπο σύγχρονο μυθιστόρημα που πατάει με τρυφερότητα στο δρόμο της Ιστορίας, μεταφέροντας τον αναγνώστη από τη σκληρή σημερινή εποχή στο ρομαντισμό της Ελλάδας των χρόνων του Σλήμαν.
Η νεαρή Βενετία αφήνει την Κεφαλονιά για ένα ταξίδι αποχαιρετισμού. Θα εγκαταλείψει το όνειρο να γίνει αρχαιολόγος και να συνεχίσει τις ανακαλύψεις του Ερρίκου Σλήμαν αναζητώντας τα ίχνη του στο πρώτο του ταξίδι στην Πελοπόννησο το 1868.
Ένα νεανικό όνειρο μπροστά σ’ ένα αξεπέραστο εμπόδιο και το χαμένο όνειρο μιας παντρεμένης γυναίκας για παντοτινή αγάπη. Μια κοπέλα καταδικασμένη να φτιάχνει μπομπονιέρες, ένας πατέρας με την εμμονή να δημιουργήσει το άλυτο σταυρόλεξο αυτού του κόσμου κι ένας παππούς που όλοι τον θεωρούν αστείο αλλά… Ακόμα, ένας ποιητής που απαγγέλλει την Κόλαση του Δάντη στο σιωπηλό αρχοντικό του. Στην άλλη άκρη της θάλασσας, μια γυναίκα που την κυνηγούν οι ερινύες μετράει τα όσα έχασε, έχοντας συντροφιά ένα φίδι.
Ένα ορμητικό και πολυπρόσωπο σύγχρονο μυθιστόρημα που πατάει με τρυφερότητα στο δρόμο της Ιστορίας, μεταφέροντας τον αναγνώστη από τη σκληρή σημερινή εποχή στο ρομαντισμό της Ελλάδας των χρόνων του Σλήμαν.
536 pages, ebook
First published April 3, 2012
12 people want to read
About the author
Noelle Baxer
6 books4 followersΗ Νοέλ Μπάξερ γεννήθηκε στην Αθήνα από Βρετανό πατέρα και Ελληνίδα μητέρα. Τα παιδικά της χρόνια τα έζησε στην Καβάλα. Σπούδασε στην Ελλάδα (Ελληνική Φιλολογία στο Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων) και στην Αγγλία (μεταπτυχιακές σπουδές στην Αρχαιολογία). Εργάστηκε στη διαφήμιση και, μετά, ως υπεύθυνη επικοινωνίας και δημοσίων σχέσεων σε ελληνικές επιχειρήσεις. Αρθρογραφεί σε περιοδικά και εφημερίδες. Κείμενά της κοινωνικού προβληματισμού εμφανίζονται τακτικά στο Διαδίκτυο. Έχει εκδώσει μια συλλογή διηγημάτων με τίτλο Μια φορά και έναν καιρό σήμερα. Από τις Εκδόσεις ΨΥΧΟΓΙΟΣ κυκλοφορούν τα μυθιστορήματά της ΑΠΟ ΔΡΥ ΠΑΛΙΑ ΚΙ ΑΠΟ ΠΕΤΡΑ, ΤΗ ΝΥΧΤΑ ΠΟΥ ΓΥΡΙΣΕ Ο ΧΡΟΝΟΣ και ΑΚΟΛΟΥΘΩΝΤΑΣ ΤΗ ΓΡΑΜΜΗ ΤΗΣ ΘΑΛΑΣΣΑΣ.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 5 of 5 reviews
March 31, 2013
Η αλήθεια πρέπει να λέγεται ολόκληρη, παρά μισή. Μπορεί να πονάει, μπορεί να είναι ο πιο δύσκολος δρόμος, αλλά αν δεν την πεις στην ώρα της, μετά θα είναι ίσως πολύ αργά. Αλλά και να μην είναι πολύ αργά, σίγουρα θα έχει χαθεί πολύτιμος χρόνος και θα έχει κάποιος πληγωθεί. Όταν δε, κρύβουμε την αλήθεια από τον ίδιο μας τον εαυτό, τότε δεν είναι δύναμη αυτό που δείχνουμε, αλλά δειλία. Ακολουθώντας τη γραμμή της θάλασσας, η Βενετία ήρθε πιο κοντά στην αλήθεια, τη δική της αλλά και της κυρά-Βενέτας. Δύσκολο πράγμα, μα θέλει πίστη και δύναμη να το αντιμετωπίσει κανείς. Ένα μάθημα ζωής από την κυρία Μπάξερ.
March 22, 2020
Υπέροχοι χαρακτήρες, με ενδιαφέρουσες ιστορίες πίσω τους... Μα αρκετά κουραστικές οι ιστορικές παραθέσεις...
June 24, 2023
εγκαταλείφθηκε από τις πρώτες σελίδες...
February 13, 2016
Ακολουθώντας τη γραμμή της Θάλασσας, ή Θάλασσσα όπως ήθελε να ονομάσει το μυθιστόρημα εξαρχής η συγγραφέας. Ο τίτλος του παραπλανεί για καλοκαιρινό και ανάλαφρο ανάγνωσμα, αλλά πρόκειται για ένα βιβλίο που, αντιθέτως, μπορεί να προβληματίσει με χίλιους δυο τρόπους.
Τι θα κάνει η Βενετία όταν θα αποτύχει για τρίτη φορά να μπει στο Ιστορικό-Αρχαιολογικό; Τι θα κάνει η Βενέτα όταν θα δει την εγγονή της να χάνει τη γη κάτω από τα πόδια της; Τι θα κάνει η μάνα της, η Ρέα; Μια Ρέα που είναι στα σαράντα και συμπεριφέρεται σαν να έχει πατήσει την έβδομη δεκαετία της ζωής της; Ο πατέρας της Βενετίας; Θα λύσει επιτέλους το μεγαλύτερο σταυρόλεξο ή θα συνεχίσει να το αποφεύγει κρυμμένος στις απλές σπαζοκεφαλιές σταυρόλεξων που βρίσκει στις εφημερίδες και τα περιοδικά; Η ιστορία δεν είναι μόνο της Βενετίας. Η ιστορία δεν ανήκει απλώς στους ήρωες – αυτοί αποτελούν ένα κομμάτι του ψηφιδωτού. Η αληθινή ιστορία βρίσκεται πίσω από κάθε πόρτα, σε κάθε όνειρο που καταρρέει και πρέπει να βρεθεί η ισορροπία που θα καλύψει το κενό του.
Η Βενετία ήθελε να γίνει αρχαιολόγος. Ίνδαλμά της ο Σλήμαν. Οδηγός της το ημερολόγιο του Ερρίκου Σλήμαν και οι επιστολές της Σοφίας Σλήμαν. Πυξίδα της ένας σκισμένος χάρτης. Θα ακολουθήσει τη νεκρώσιμη ακολουθία προκειμένου να θάψει το όνειρό της. Θα ακολουθήσει το μονοπάτι του Σλήμαν στην Πελοπόννησο. Αυτό που θα έκανε ως αρχαιολόγος, τώρα θα το κάνει σαν αποχαιρετιστήρια τελετή. Και πίσω στο σπίτι περιμένει ο Σίμος, με τα προσγειωμένα όνειρά του, τις προσγειωμένες φιλοδοξίες του, την επίπεδη ζωή του. Αλήθεια, αν δεν είναι φτιαγμένη για τα μεγάλα όνειρα, γιατί άραγε τα κυνηγά η ψυχή της;
Μέσα από τα όνειρα της Βενετίας ο Σλήμαν ανασταίνεται, ξανακάνει το ταξίδι του, ψάχνει από την αρχή την Ιθάκη. Η κοπέλα ταυτίζεται και με τον ίδιο, ταυτίζεται όμως και με την γυναίκα του. Ψάχνει την ταυτότητά της μέσα από τη ζωή τους. Την ταυτότητά τους ψάχνουν και οι υπόλοιποι χαρακτήρες του μυθιστορήματος της Μπάξερ. Ο καθένας με τον τρόπο του και με τον κώδικά του. Χαρακτήρες που έχουν χάσει τα όνειρά τους και στην πορεία, ένα κομμάτι της ψυχής τους Η συμβουλή που δίνει η Βενέτα στην εγγονή της, να ακολουθήσει στα δύσκολα τη θάλασσα είναι ένα μυστικό που τελικά ίσως γνωρίζουμε όλοι μας.
Γι’ αυτό η θάλασσα με τα τρία σίγμα είναι συμβολική για τη συγγραφέα. Γιατί όπως λέει και η ίδια χωράει την ανθρώπινη ιστορία. Και η κάθε μία έχει το δράμα της και τη χαρά της. Τρία σίγμα για να χωράει κάθε πάθος και τρία σίγμα για να συρίζει και να ανατριχιάζει από κάθε πίκρα. Αυτή είναι η θάλασσα με τα τρία σίγμα της Ζαμπίας. Η Ζαμπία που ποτέ της δεν είχε τίποτα και μπόρεσε να τα αποκτήσει με το δικό της χάρισμα. Δεν είναι προικισμένη με χάρη και ομορφιά, πρέπει να δουλέψει τα δικά της τα μέσα προκειμένου να νικήσει. Όπως η Βενέτα ήξερε ότι αν σταθεί στον ήλιο η αντανάκλαση των μαλλιών της μπορεί να μαγέψει, έτσι κι η Ζαμπία ήξερε ότι αν στείλει ένα φίδι στο πάτωμα της κουζίνας θα τρομάξει τον οποιοδήποτε.
Τι απομένει από τη Ζαμπία; Λίγα καμένα σπίρτα. Τι απομένει από την Βενέτα; Ένα πρόσφορο κάθε χρόνο του Α-Γιαννιού. Αυτό που αδυνατούσε να δει η Βενετία ήταν ότι η Ζαμπία ήταν η άλλη πλευρά του ίδιου ακριβώς νομίσματος. Η γερασμένη εκδοχή της ζωής της αν δεν πάει καλά. Η Βενετία δεν ξόρκισε τη Ζαμπία, αλλά το κακό από μέσα της. Αρνήθηκε να αντιστρέψει τη δυναμική που έπαιρνε η ζωή της.
Το μυθιστόρημα έχει κρυμμένες χάρες παντού. Ανεξάρτητα από τη δυναμική που θα επιδείξει το βιβλίο σήμερα, η διαχρονικότητά του είναι αδιαμφισβήτητη. Γιατί η Ζαμπία και η Βενετία είναι γυναίκες που μπορούν να βρεθούν πίσω από μία πόρτα και σήμερα, και χθες, ακόμα και πριν από 100 χρόνια. Οι χαρακτήρες και η πεμπτουσία του μυθιστορήματος είναι τέτοια που το καθιστά διαχρονικό.
Η Νοέλ Μπάξερ οδηγείται σε αυτό κλιμακωτά. Ξεκινώντας από τη «Δρυ παλιά και Πέτρα», προχώρησε στη «Νύχτα που γύρισε ο χρόνος» και το μονοπάτι την οδήγησε φυσικά στο «Ακολουθώντας τη γραμμή της Θάλασσας». Δε θα μπορούσε να την οδηγήσει σε κάτι άλλο και δε θα μπορούσε να έχει φτάσει κάπου αλλού. Δουλεύοντας λίγο-λίγο, μέρα με τη μέρα το έργο της, αναγνωρίζεις σαν αναγνώστης ότι αυτό που έχεις μπροστά σου δεν είναι άλλο ένα μυθιστόρημα για να περάσει η ώρα. Αυτό που έχεις μπροστά σου είναι γραμμένο στη γλώσσα που έχεις μέσα σου. Είναι σπάνιο να έχεις την τύχη να διαβάσεις κάτι τέτοιο.
Η κριτική δημοσιεύτηκε στο: http://www.critique.gr/index.php?&...
Τι θα κάνει η Βενετία όταν θα αποτύχει για τρίτη φορά να μπει στο Ιστορικό-Αρχαιολογικό; Τι θα κάνει η Βενέτα όταν θα δει την εγγονή της να χάνει τη γη κάτω από τα πόδια της; Τι θα κάνει η μάνα της, η Ρέα; Μια Ρέα που είναι στα σαράντα και συμπεριφέρεται σαν να έχει πατήσει την έβδομη δεκαετία της ζωής της; Ο πατέρας της Βενετίας; Θα λύσει επιτέλους το μεγαλύτερο σταυρόλεξο ή θα συνεχίσει να το αποφεύγει κρυμμένος στις απλές σπαζοκεφαλιές σταυρόλεξων που βρίσκει στις εφημερίδες και τα περιοδικά; Η ιστορία δεν είναι μόνο της Βενετίας. Η ιστορία δεν ανήκει απλώς στους ήρωες – αυτοί αποτελούν ένα κομμάτι του ψηφιδωτού. Η αληθινή ιστορία βρίσκεται πίσω από κάθε πόρτα, σε κάθε όνειρο που καταρρέει και πρέπει να βρεθεί η ισορροπία που θα καλύψει το κενό του.
Η Βενετία ήθελε να γίνει αρχαιολόγος. Ίνδαλμά της ο Σλήμαν. Οδηγός της το ημερολόγιο του Ερρίκου Σλήμαν και οι επιστολές της Σοφίας Σλήμαν. Πυξίδα της ένας σκισμένος χάρτης. Θα ακολουθήσει τη νεκρώσιμη ακολουθία προκειμένου να θάψει το όνειρό της. Θα ακολουθήσει το μονοπάτι του Σλήμαν στην Πελοπόννησο. Αυτό που θα έκανε ως αρχαιολόγος, τώρα θα το κάνει σαν αποχαιρετιστήρια τελετή. Και πίσω στο σπίτι περιμένει ο Σίμος, με τα προσγειωμένα όνειρά του, τις προσγειωμένες φιλοδοξίες του, την επίπεδη ζωή του. Αλήθεια, αν δεν είναι φτιαγμένη για τα μεγάλα όνειρα, γιατί άραγε τα κυνηγά η ψυχή της;
Μέσα από τα όνειρα της Βενετίας ο Σλήμαν ανασταίνεται, ξανακάνει το ταξίδι του, ψάχνει από την αρχή την Ιθάκη. Η κοπέλα ταυτίζεται και με τον ίδιο, ταυτίζεται όμως και με την γυναίκα του. Ψάχνει την ταυτότητά της μέσα από τη ζωή τους. Την ταυτότητά τους ψάχνουν και οι υπόλοιποι χαρακτήρες του μυθιστορήματος της Μπάξερ. Ο καθένας με τον τρόπο του και με τον κώδικά του. Χαρακτήρες που έχουν χάσει τα όνειρά τους και στην πορεία, ένα κομμάτι της ψυχής τους Η συμβουλή που δίνει η Βενέτα στην εγγονή της, να ακολουθήσει στα δύσκολα τη θάλασσα είναι ένα μυστικό που τελικά ίσως γνωρίζουμε όλοι μας.
Γι’ αυτό η θάλασσα με τα τρία σίγμα είναι συμβολική για τη συγγραφέα. Γιατί όπως λέει και η ίδια χωράει την ανθρώπινη ιστορία. Και η κάθε μία έχει το δράμα της και τη χαρά της. Τρία σίγμα για να χωράει κάθε πάθος και τρία σίγμα για να συρίζει και να ανατριχιάζει από κάθε πίκρα. Αυτή είναι η θάλασσα με τα τρία σίγμα της Ζαμπίας. Η Ζαμπία που ποτέ της δεν είχε τίποτα και μπόρεσε να τα αποκτήσει με το δικό της χάρισμα. Δεν είναι προικισμένη με χάρη και ομορφιά, πρέπει να δουλέψει τα δικά της τα μέσα προκειμένου να νικήσει. Όπως η Βενέτα ήξερε ότι αν σταθεί στον ήλιο η αντανάκλαση των μαλλιών της μπορεί να μαγέψει, έτσι κι η Ζαμπία ήξερε ότι αν στείλει ένα φίδι στο πάτωμα της κουζίνας θα τρομάξει τον οποιοδήποτε.
Τι απομένει από τη Ζαμπία; Λίγα καμένα σπίρτα. Τι απομένει από την Βενέτα; Ένα πρόσφορο κάθε χρόνο του Α-Γιαννιού. Αυτό που αδυνατούσε να δει η Βενετία ήταν ότι η Ζαμπία ήταν η άλλη πλευρά του ίδιου ακριβώς νομίσματος. Η γερασμένη εκδοχή της ζωής της αν δεν πάει καλά. Η Βενετία δεν ξόρκισε τη Ζαμπία, αλλά το κακό από μέσα της. Αρνήθηκε να αντιστρέψει τη δυναμική που έπαιρνε η ζωή της.
Το μυθιστόρημα έχει κρυμμένες χάρες παντού. Ανεξάρτητα από τη δυναμική που θα επιδείξει το βιβλίο σήμερα, η διαχρονικότητά του είναι αδιαμφισβήτητη. Γιατί η Ζαμπία και η Βενετία είναι γυναίκες που μπορούν να βρεθούν πίσω από μία πόρτα και σήμερα, και χθες, ακόμα και πριν από 100 χρόνια. Οι χαρακτήρες και η πεμπτουσία του μυθιστορήματος είναι τέτοια που το καθιστά διαχρονικό.
Η Νοέλ Μπάξερ οδηγείται σε αυτό κλιμακωτά. Ξεκινώντας από τη «Δρυ παλιά και Πέτρα», προχώρησε στη «Νύχτα που γύρισε ο χρόνος» και το μονοπάτι την οδήγησε φυσικά στο «Ακολουθώντας τη γραμμή της Θάλασσας». Δε θα μπορούσε να την οδηγήσει σε κάτι άλλο και δε θα μπορούσε να έχει φτάσει κάπου αλλού. Δουλεύοντας λίγο-λίγο, μέρα με τη μέρα το έργο της, αναγνωρίζεις σαν αναγνώστης ότι αυτό που έχεις μπροστά σου δεν είναι άλλο ένα μυθιστόρημα για να περάσει η ώρα. Αυτό που έχεις μπροστά σου είναι γραμμένο στη γλώσσα που έχεις μέσα σου. Είναι σπάνιο να έχεις την τύχη να διαβάσεις κάτι τέτοιο.
Η κριτική δημοσιεύτηκε στο: http://www.critique.gr/index.php?&...
May 4, 2014
Το βιβλίο με απογοήτευσε κάπως.
Έκανα την αναπόφευκτη σύγκριση με τη Δρυ και την Πέτρα που είχα διαβάσει πρόσφατα και το βρήκα κατώτερο των προσδοκιών μου.
Κάπου στην πορεία της ανάγνωσης με εκνεύρισε αυτή η εμμονή της ηρωίδας, στα όρια του έρωτα, με τον γεροκακάσχημο και κολλημένο Σλήμαν. Πολύ κουφό το όλον! Τι του ζήλεψε, πέραν της αρχαιολογικής αξιοσύνης, του γεροξούρα; Που πήρε τη Σοφία, μικρή μικρή, γόνο καλής Αθηναϊκής οικογένειας και πρακτικά την είχε χεσμένη να τον περιμένει αιωνίως; Ευτυχώς που για να περάσει την ώρα της δημιούργησε τη "Σωτηρία" και έκανε καλό σε τόσους άρρωστους ανθρώπους.
Για να επιστρέψω στο βιβλίο, μου άρεσε η ατμόσφαιρα της Κεφαλλονιάς έτσι όπως ήταν δοσμένη.
Δεν μου άρεσε το στρίψιμο της βίδας της μητέρας, η οποία περνώντας την κρίση της εμμηνόπαυσης, επιδίδεται σε έναν αγώνα συλλογής τηλεφώνων υποψηφίων εραστών, κυρίως από τη συμπαθή ομάδα των νεαρών στρατιωτών του νησιού. Αρκετά τραβηγμένο για γυναίκα που έχει κόρη στην ηλικία των υποψηφίων εραστών.
Δεν μου άρεσε η υπερβολική σιωπή του πατέρα. Ναι, χωμένος σε ένα σταυρόλεξο, το κατανοώ το χόμπυ. Αλλά βάλε τον να μιλήσει πού και πού ... Τουλάχιστον τις στιγμές τις κρίσης ...
Κουφή και η παρεμβολή της ιστορίας της πλούσιας που φαλίρισε.
Έκανα την αναπόφευκτη σύγκριση με τη Δρυ και την Πέτρα που είχα διαβάσει πρόσφατα και το βρήκα κατώτερο των προσδοκιών μου.
Κάπου στην πορεία της ανάγνωσης με εκνεύρισε αυτή η εμμονή της ηρωίδας, στα όρια του έρωτα, με τον γεροκακάσχημο και κολλημένο Σλήμαν. Πολύ κουφό το όλον! Τι του ζήλεψε, πέραν της αρχαιολογικής αξιοσύνης, του γεροξούρα; Που πήρε τη Σοφία, μικρή μικρή, γόνο καλής Αθηναϊκής οικογένειας και πρακτικά την είχε χεσμένη να τον περιμένει αιωνίως; Ευτυχώς που για να περάσει την ώρα της δημιούργησε τη "Σωτηρία" και έκανε καλό σε τόσους άρρωστους ανθρώπους.
Για να επιστρέψω στο βιβλίο, μου άρεσε η ατμόσφαιρα της Κεφαλλονιάς έτσι όπως ήταν δοσμένη.
Δεν μου άρεσε το στρίψιμο της βίδας της μητέρας, η οποία περνώντας την κρίση της εμμηνόπαυσης, επιδίδεται σε έναν αγώνα συλλογής τηλεφώνων υποψηφίων εραστών, κυρίως από τη συμπαθή ομάδα των νεαρών στρατιωτών του νησιού. Αρκετά τραβηγμένο για γυναίκα που έχει κόρη στην ηλικία των υποψηφίων εραστών.
Δεν μου άρεσε η υπερβολική σιωπή του πατέρα. Ναι, χωμένος σε ένα σταυρόλεξο, το κατανοώ το χόμπυ. Αλλά βάλε τον να μιλήσει πού και πού ... Τουλάχιστον τις στιγμές τις κρίσης ...
Κουφή και η παρεμβολή της ιστορίας της πλούσιας που φαλίρισε.
Displaying 1 - 5 of 5 reviews