Het is 1906. In Europa is de sociaaleconomische toestand voor een groot deel van de bevolking ronduit miserabel. Emigreren naar de Verenigde Staten van Amerika lijkt voor velen de enige uitweg uit hun ellende. In Antwerpen draait de rederij Red Star Line op volle toeren. Vlaamse, maar ook Oost-Europese en Joodse mensen vertrekken als landverhuizers vanuit de Scheldestad naar de States.
Kunstenaar ‘van het volk’ Eugeen Van Mieghem zit in het oog van de emigratiestorm. Hij tekent en schildert wereldgeschiedenis. Op 22 december 1906 vertrekken Rik, Catherine, Melanie, Zenobie en Bernard samen met een bijzonder kleurrijk gezelschap emigranten met de Vaderland 2 naar Het Land van Belofte. Kroniekschrijver Emiel-Jan Van Nevele, een vriend van Van Mieghem, vergezelt hen op hun bewogen tocht.
Alex Van Haecke vertelt het verhaal van de landverhuizers tegen het decor van de Belle Epoque. Historisch correcte feiten maken van het boek een waardevol tijdsdocument. De auteur evoceert op pakkende wijze de twijfels en het verdriet van de landverhuizers. Tegelijk beschrijft hij op vaak tragikomische wijze hun verwachtingen van een beter leven in Amerika.
Dit boek krijgt één armzalig sterretje, omdat het over de Red Star Line gaat, en omdat het thema mij aanspreekt. Ik verwachtte een emigrantenverhaal zoals de saga van de Zweed Vilhelm Moberg, maar daar kan dit boek niet aan tippen. Vooreerst is het verhaal bijna volledig in een soort fonetisch dialect geschreven, een stuntelig aandoende poging tot Antwerps en West-Vlaams, zowel in woordenschat als in zinsstructuur. Niet alleen haalt dit de literaire kwaliteit dramatisch naar beneden, het is ook compleet onleesbaar voor Nederlanders. Verder liet de auteur veel kansen liggen om de motivatie en voorbereiding voor deze reis naar voor te brengen. Wat café-praat en wat koldereske anecdotes als achtergrond voor de alleenstaande mannen en vrouwen die vertrekken, wat al te summier weergegeven redenen voor de vertrekkende gezinnen. Moberg heeft alleen al daarvoor een heel boek nodig. De overtocht wordt ook beschreven als een ietwat oncomfortabel scoutskamp, ook in dit gegeven zat veel meer materiaal om een goed boek te schrijven. Het ergste vond ik de aanwezigheid van "de plezantste thuis", Bernard, die voortdurend gesprekken onderbreekt en gegeven uitleg systematisch verkeerd interpreteert. Dat is dan voor de auteur de aanleiding om de juiste uitleg te laten doen door iemand die het wél begrepen heeft. Kan één keer technisch kloppen in een verhaal, maar geen 422 pagina's lang. Een gemiste kans dus, en voor mij een teleurstelling na een zeer geslaagd bezoek aan het Red Star Line Museum.
Geeft inkijk in het leven van de volksverhuizing vanuit Europa via de haven v Antwerpen in de beginjaren 1900. De verhaallijn in combi met historische gegevens leest goed. Ik vind het wel jammer dat de dialogen en gedachten in dialect zijn geschreven.