The Death of a Prophet: The End of Muhammad's Life and the Beginnings of Islam

Divinations: Rereading Late Ancient Religion

by Stephen J. Shoemaker

The oldest Islamic biography of Muhammad, written in the mid-eighth century, relates that the prophet died at Medina in 632, while earlier and more numerous Jewish, Christian, Samaritan, and even Islamic sources indicate that Muhammad survived to lead the conquest of Palestine, beginning in 634-35. Although this discrepancy has been known for several decades, Stephen J. Shoemaker here writes the first systematic study of the various traditions.

Using methods and perspectives borrowed from biblical studies, Shoemaker concludes that these reports of Muhammad's leadership during the Palestinian invasion likely preserve an early Islamic tradition that was later revised to meet the needs of a changing Islamic self-identity. Muhammad and his followers appear to have expected the world to end in the immediate future, perhaps even in their own lifetimes, Shoemaker contends. When the eschatological Hour failed to arrive on schedule and continued to be deferred to an ever more distant point, the meaning of Muhammad's message and the faith that he established needed to be fundamentally rethought by his early followers.

The larger purpose of The Death of a Prophet exceeds the mere possibility of adjusting the date of Muhammad's death by a few years; far more important to Shoemaker are questions about the manner in which Islamic origins should be studied. The difference in the early sources affords an important opening through which to explore the nature of primitive Islam more broadly. Arguing for greater methodological unity between the study of Christian and Islamic origins, Shoemaker emphasizes the potential value of non-Islamic sources for reconstructing the history of formative Islam.

Genres: History, Islam, Religion, Nonfiction

416 pages, Hardcover

First published November 16, 2011

About the author

Stephen Shoemaker (Ph.D. ’97, Duke University) is a specialist on the history of Christianity and the beginnings of Islam. His primary interests lie in the ancient and early medieval Christian traditions, and more specifically in early Byzantine and Near Eastern Christianity. His research focuses on early devotion to the Virgin Mary, Christian apocryphal literature, and Islamic origins.

Prof. Shoemaker is the author of The Death of a Prophet: The End of Muhammad’s Life and the Beginnings of Islam (Univ. of Pennsylvania Press, 2011), a study of the “historical Muhammad” that focuses on traditions about the end of his life. He has also published numerous studies on early Christian traditions about Mary (especially in apocrypha), including The Ancient Traditions of the Virgin Mary’s Dormition and Assumption (Oxford University Press, 2002), a study of the earliest traditions of the end of Mary’s life that combines archaeological, liturgical, and literary evidence. This volume also includes critical translations of many of the earliest narratives of Mary’s Dormition and Assumption, made from Ethiopic, Syriac, Georgian, Coptic, and Greek.

Prof. Shoemaker has recently published a translation of the earliest Life of the Virgin attributed to Maximus the Confessor (Yale University Press, 2012), a pivotal if overlooked late ancient text that survives only in a Georgian translation. Currently he is finishing a book on the beginnings of Christian devotion to Mary and completing the translation of several eighth-century Christian martyrdoms from the early Islamic Near East. In addition, he is preparing a new critical edition of the early Syriac Dormition narratives.

Prof. Shoemaker has been awarded research fellowships from the John Simon Guggenheim Memorial Foundation, the American Council of Learned Societies, the Institute for Advanced Study, the National Humanities Center, the Radcliffe Institute for Advanced Study at Harvard University, the Rockefeller Foundation, the Alexander von Humboldt Foundation, and the National Endowment for the Humanities.

Reviews

[فؤاد · Rating 4 out of 5]

مرگ یک پیامبر: پایان زندگی محمّد و آغاز اسلام

بنا به روایت رسمی منابع اسلامی، پیامبر اسلام در سال دهم هجری (۶۳۲ میلادی) و پیش از آغاز فتوحات درگذشت. فتوحات مسلمانان در زمان عمربن‌الخطاب و تنها پس از جنگ‌های داخلی آغاز شد، پس از آن که ابوبکر قبایلی که از اسلام برگشته بودند را مطیع کرد و پیامبران رقیب (مسیلمة، سجاح، اسود، طلیحة و...) را از عربستان پاکسازی نمود.

۱. روایت شاهدان عینی
این روایتی بود که در قرن دوم هجری، توسط مورخان دربار امپراتوری اسلامی، زُهری، ابن‌اسحاق و ابن‌هشام شکل گرفت. اما بررسی روایات غیررسمی که در قرن اول هجری و توسط غیرمسلمانانی که شاهد فتوحات بودند، تصویر بسیار متفاوتی به دست می‌دهد. در تمامی گزارش‌های باقی مانده از نویسندگان مسیحی، یهودی و سامری فتوحات اسلامی در زمان حیات پیامبر و به رهبری او آغاز شده بود. خود پیامبر بود که حملهٔ مسلمانان به فلسطین را فرماندهی کرده بود و در بعضی از این روایات گزارش شده که یهودیان فلسطین شادمان از شکست رومیان مسیحی، حضور او را نویدبخش ظهور مسیح و پایان جهان می‌دانستند.

وقتی سرجیوس کاندیداتوس [فرمانده رومی] به دست عرب‌ها کشته شد، من در قیصریه بودم، و با کشتی به سیکامینا رفتم. آن جا همه می‌گفتند: «کاندیداتوس کشته شده!» و ما یهودیان شادی می‌کردیم. و می‌گفتند: «پیامبری ظهور کرده، همراه عرب‌ها آمده و ظهور مسیح موعود را موعظه می‌کند.»
تعالیم یعقوب

۲. بازخوانی روایات اسلامی
ممکن است گفته شود این صرفاً گزارش بیگانگانی است که به اشتباه تصور کرده‌اند فرمانده لشکر مسلمانان همان پیامبری است که به نام او می‌جنگند. اما در نامه‌ای باقی مانده از عمربن‌عبدالعزیز خلیفهٔ اموی نیز اشاره‌ای مشابه دیده می‌شود. در حقیقت به روایت منابع اسلامی ‏پیامبر اسلام در سه سال آخر عمرش سه سپاه به فلسطین، در هفتصد تا هزار کیلومتری شمال مدینه فرستاد: موته، تبوک، جیش اسامةبن‌زید. از این بین سپاهی که راهی تبوک شد سی هزار نفر بود، بزرگتر از تمام لشکرکشی‌های پیشین مسلمانان. اما به روایت منابع اسلامی، این لشکرکشی‌ها پراکنده، بدون هدف و بدون نتیجه بودند.



در حالی که ‏با نگاه به نقشه می‌توان دید که معقول‌تر است که لشکرکشی سی هزار نفری تبوک بی هدف و نتیجه نبوده، و در حقیقت این لشکر عظیم بدنهٔ اصلی اردوی مسلمان‌ها بوده است و پیامبر از اردوی تبوک دو لشکر کوچک‌تر موته و اسامه را به داخل فلسطین اعزام کرده است. لشکرکشی‌ای که با درگذشت نابه‌هنگام پیامبر اسلام ناتمام ماند. مسیلمة، پیامبر یمامه، به حجاز حمله کرد و لشکریان مسلمان به ناچار بازگشتند و جنگ‌های ردّه آغاز شد.


۳. آموزهٔ فوریت قیامت و فتح فلسطین
اما هدف از این لشکرکشی چه بود؟
تصور ما تحت تأثیر تواریخی که در دربار امپراتوری اسلامی تدوین شده‌اند مخدوش شده است، و استیون شومیکر معیاری برای ارزیابی روایات اسلامی معرفی می‌کند که به ما کمک می‌کند از میان روایات دستکاری شده، روایت‌های اصیل‌تر را تشخیص دهیم. به موجب این معیار که شومیکر آن را «شاخص خجالت‌آور بودن» و «شاخص ناپیوستگی» می‌نامد، وقتی تمام روایات به شکل دقیقی هماهنگند، ولی یک روایت ناهمگون وجود دارد که به ندرت بازگو می‌شود، احتمال این که همان روایت ناهمگون اصیل‌تر باشد بیشتر است، خصوصاً اگر آن روایت با شرایط عصرهای بعدی ناسازگار باشد و نتوان آن را ساخته و پرداختهٔ دوره‌های بعدی دانست.

شومیکر با این معیار به سراغ قرآن و احادیث می‌رود، و نشان می‌دهد در این دو منبع آیات و احادیث ناهمگونی وجود دارند که نشان می‌دهد یکی از آموزه‌های مرکزی پیامبر اسلام، همچون عیسی مسیح، نزدیکی قیامت و پایان قریب‌الوقوع جهان بوده است. آیاتی همچون:

اِقْتَرَبَ لِلنّاسِ حِسابُهُم و هُم فی غَفلَةٍ مُعرِضون.
انبیاء: ۱
زمان حسابرسی مردم نزدیک شده ولی آنان در غفلت رويگردانند.

فَهَل يَنظُرونَ إلّا السَاعَةَ أن تَأتيَهُم بَغتَةً؟ فَقَد جاءَ أشراطُها.
محمد:‌۱۸
آیا جز اين انتظار می‌‏برند که 'ساعت' به ناگاه بر آنان فرارسد؟ علامات آن هم‌اینک پدید آمده.

و روایاتی همچون:

مردی از بادیه‌نشینان نزد پیامبر آمد و گفت: ای پیامبر خدا، 'ساعت' کی برپا می‌شود؟
کودکی گذشت. پیامبر گفت: اگر این کودک بماند، به پیری نرسیده 'ساعت' برپا می‌شود.
بخاری: ۶۱۷۱

چون پیامبر مسجدالنبی را بنا کرد، دستور داد ستون‌هایش را از تنهٔ نخل و سقفش را از برگ نخل بگذارند. گفتند: برایش سقف نسازیم؟
گفت: خیمه‌ای چون خیمهٔ موسی: چند چوب و یک حصیر. قیامت نزدیک‌تر از آن است [که بخواهیم سقف بسازیم].
فتح الباری، ج۳، ص۲۳۰

از عبدالله‌بن‌عمر نقل است که پیامبر خدا شبی در پایان عمرش بر ما نماز خواند، چون سلام داد برخاست و گفت: «آیا این شب را دیدید؟ صد سال پس از این کسی بر روی زمین باقی نخواهد ماند.»
صحیح ترمذی
حدیث ۲۲۵۱

مسلمانان نسل اول به جد باور داشتند که در عرض چند سال قیامت در اورشلیم برپا خواهد شد، و فرزندان ابراهیم، مسلمانان و یهودیان و مسیحیان، وارث ارض موعود خواهند شد:

وَعَدَ اللهُ الّذينَ آمَنوا مِنكُم و عَمِلوا الصَالِحاتِ لَيَستَخلِفَنَّهُم فی الأرض.
نور: ۵۵
خداوند به مؤمنان و صالحان وعده داده که ایشان را در این سرزمین [فلسطین] جانشین [پیشینیان] کند.

اعتقاد به نزدیکی قیامت به اندازه‌ای قدرتمند بود که وقتی پیامبر به ناگاه در میان فتح فلسطین درگذشت، بسیاری مرگ او را باور نکردند و اجازه ندادند دفن شود، به این عقیده که دوباره زنده خواهد شد تا به همراه دیگر مسلمانان شاهد برپایی قیامت باشد. این بلوا تا جایی ادامه یافت که ابوبکر آیه‌ای از قرآن را متذکر شد که به روایت منابع اسلامی، هیچ کس تا پیش از آن نشنیده بود:

وَ ما مُحمَّدٌ إلّا رَسول، قَد خَلَت مِن قَبلِهِ الرُّسُل. أفَإنْ ماتَ أو قُتِلَ اِنقَلَبتُم عَلیٰ أعقابِكُم؟
آل عمران: ۱۴۴
محمد، تنها یک پیامبر است، پيش از او هم‌ پیامبرانی [آمده و] گذشتند. آيا اگر او بمیرد يا کشته شود، از عقیدهٔ خود برمی‌گردید؟

و این گونه غائله خاتمه یافت و پیامبر به خاک سپرده شد، و به همراهش باور به فوریت قیامت کنار گذاشته شد. نسل‌های بعدی در مواجهه با مسئلهٔ تعویق مدام قیامت، دست به بازتفسیر و باز-روایت گستردهٔ سنت اسلامی زدند و این آموزهٔ ناهمگون با امپراتوری اینک عظیم اسلامی را به حاشیهٔ فراموشی راندند، مرکز جغرافیای مقدّس اسلام از اورشلیم ابراهیمی به مکۀ عربی منتقل شد، و زمان درگذشت پیامبر نیز به قبل از فتح فلسطین برده شد، و این زمان بود که اسلام به عنوان دینی مستقل متولد شد.


دو مشاهدهٔ شخصی
۱.
در تواریخ اسلامی آمده که پس از رسیدن سال صدم هجرت، اضطراب و آشوبی پدید آمد و همگان می‌گفتند حادثهٔ عظیمی روی خواهد داد. از سوی دیگر گروهی از یهودیان گفتند پس از سال صدم هجرت اسلام باطل می‌شود و این را تبلیغ می‌کردند. چه بسا این اضطراب و سپس تبلیغ نسخ اسلام، مربوط به باور عمومی به فوریت قیامت بوده باشند: با فرا رسیدن سال صدم مسلمانان و یهودیان هم‌پیمانشان به شکلی جدی منتظر قیامت بودند، اما پس از گذشتن سال صدم و فرانرسیدن قیامت، یهودیان اسلام را تکذیب کردند و دیگران را به رویگردانی از آن خواندند.

۲.
قرآن بر خلاف تورات قانون فقهی منسجمی ندارد، به این معنا که در طی یک یا چند سوره و به صورت کامل از ابتدا تمام قوانین شریعت را شرح نداده است. به نظر می‌رسد تنها در موارد نیاز یک یا چند قانون جزئی نازل شده تا تکلیف را در همان مورد توضیح دهد، بدون آن که دغدغهٔ تدوین منظم قانون و فقه برای نسل‌های آینده وجود داشته باشد. بر خلاف تورات که در چند کتاب و به شکلی منسجم قوانین اساسی و جزئی را تشریح می‌کند، و بر خلاف کتب فقهی اسلامی که در قرن‌های بعدی تدوین شدند.
ممکن است این عدم اهتمام قرآن به تشریع قوانین منسجم، نه به خاطر کم‌اهمیت دانستن شریعت، بلکه به خاطر فوریت قیامت باشد: قیامت چنان نزدیک است که تلاش برای تدوین یک قانون کامل بیهوده و بی سرانجام خواهد بود.


سه کتاب مکمل
تصویری که این کتاب از سال‌های آغازین اسلام ترسیم می‌کرد تا حد زیادی مکمل تصویری است که دو کتاب محمد و مؤمنان فرد دانر و تصوّر کردن عرب‌های پیتر وب ارائه می‌دهند، و به نظرم بهتر است ابتدا کتاب فرد دانر مطالعه شود که کلی‌تر است، و بعد این کتاب و کتاب پیتر وب که به صورت جزئی به دو مسئلهٔ هویت عربی و جنبهٔ آخرت‌گرایانهٔ اسلام پرداخته‌اند.

[Frater · Rating 5 out of 5]

This book challenges the traditional accounts of not only the origin of Islam in light of history, but also analyzes the evolution of the Qu'ran, hadith(prophetic traditions) and the archaeological evidence for the rise of Arab Empire. Based on compelling evidence corroborated from many disciplines Shoemaker shows how convincing the critical historical approach offers an alternative to the traditional narrative of the early history of Islam. This is a must read for anyone interested in history and religion.

[Negar · Rating 2 out of 5]

این کتاب رو تا اواسطش خوندم و متاسفانه رهاش کردم چون بیشتر بر اساس فرضیات نویسنده اس و مثل اینه که بر یک پایه ی سست بخوان یه برج بنا کنند. نویسنده در فصل اول فرض رو بر این میذاره که خیلییی بعیده غیرمسلمان ها راجع به اینکه فرمان��ه ی سپاه اسلام در اورشلیم شخص پیامبر بوده اشتباه کرده باشن در حالی که اولا ممکن بوده مسلمان ها از قصد سعی داشتن مرگ پیامبر رو از دیگران مخفی کنن تا جو روانی جنگ به نفعشون باشه و بگن پیامبر همراه ماست! و ثانیاً ممکنه اطلاعات غلطی به دست افراد نویسنده این متون رسیده باشه. یا حتی برخوردی استعاری داشتن و به جای گفتن سپاه پیامبر، گفتن پیامبر اومده.
کلا به نظرم کتاب قوی و چندان مستدلی نبود.

و دلیل اینکه دو ستاره دادم این بود که خب ممکنه ادامه ی کتاب مستدل تر بوده باشه و اینکه توضیحات راجع به جو اون زمان اورشلیم و ارتباط مسیحی ها با یهودی ها در اون زمان و اقلیم برام جالب بود.

بعلاوه خیلییی یه موضوعو تکرار میکرد و این بهم این حسو میداد که انگار خودشم حس میکنه دلایلش زیادی ضعیف هستن

[Chris Jaffe · Rating 4 out of 5]

I thought I'd give this a shot after hearing Shoemaker talk with Josh Marshall at his podcast at Talking Points Memo.

Shoemaker is a professor of religious studies whose main academic focus has been examining the early Christian church. In this book, he tries to take some of the techniques used in early Christianity and apply them to early Islam. He figures studies of that religion could use more of what's going on in early Christian studies. In early Christianity, there's a general agreement that a lot of the thoughts on the Christ and early community really comes from later Christians backdating their beliefs to the primordial community, apparently unaware of how theology had rapidly evolved in those early centuries. Shoemaker figures the same can be said for early Islam. To that end, he's hardly original. He'll even point to several other scholars over the last few decades who have taken a similar approach. After all, the earliest biographies of Muhammad came out a century after he died. The Koran itself wasn't compiled in its authoritative written format until a little before.

Shoemaker starts off with looking at the question of Muhammad's death; more specifically when he died. The Islamic sources are in impressive unity: he died in 632 in Medina. But Shoemaker notes we have non-Islamic sources that are even earlier. And they not only tell a different story, but they tell a similar story. They felt he took part in the invasion of the Holy Land around 634 and apparently died there.

But why would Muslim sources say Medina if it wasn't true? Shoemaker looks further. He contends that a central theme of Muhammad's own preaching was that The Hour was at hand. The end of times (to use a more Christian term) was coming. He wanted to get a coalition of all the faithful together, and go to Jerusalem. (A lot of the earliest non-Muslim sources agree that Jews were a part of the Islamic forces as were some Christians. They weren't really Muslim forces, just Believers in monotheism. Shoemaker even postulates that the classic Muslim statement of faith, "There is no God but God and Muhammad is his prophet" had the second part added on much later). That was the original version. Many may have even expected The Hour to come when Muhammad still lived. But he died. Years passed. Decades passed. Generations passed. The Hour? Still at hand-ing. So theology evolved. And when that happened, Islam came into its own, separating itself from the other monotheisms.

And that let to some other changes. The movement became more Arabic in character. And there was less need for Muhammad to die in that other Holy Land. The Hijaz almost certainly already had some holy character to it. Hard to imagine that grew up entirely from scratch. But early on both it and Jerusalem vied as central places. We have archeology of some early mosques in what's now Iraq where they prayed facing the west, not south. The classic Islamic story is that Muhammad changed the direction of prayer while in Medina. But Shoemaker says that could be wrong. The fact that we still have stories of Muslims praying toward Jerusalem is a sign of a key early tradition so important that it was able to survive a shift in focus to the Hijaz. In the 8th century, Muhammad became far more prominent, the Hijaz became central and Jerusalem demoted, and the Koran compiled in its current form. Shoemaker notes that early Christianity saw plenty of theological change, so why not Islam.

It's well argued for the most part, but still gave pangs of uncertainty on my part. There are a lot of assumptions going on here, and sometimes the assumptions build on each other. Shoemaker does a good job arguing them and they seem reasonable, but ultimately the foundation is a concern. Also, it's an old cliche --- ask the actor playing the role of the gravedigger in Hamlet what the play's about and he'll tell you, "It's about a prince who meets a gravedigger." We always see things through our own viewpoint. And here we have a guy with a view of how to approach early theology and the results of looking at Islam ends up with something similar to how he views early Christianity (something that evolved considerably in its opening decades, away from a sense of imminent apocalypse). Again, he does a good job, but there's enough there to leave me a bit unsettled. He makes a good point in the conclusion: image how our views of Christianity would be different if our earliest writings on Christ came in the mid-2nd century AD and came from leading bishops. He says that's largely what we have with the stories of Muhammad in Islam.

[Mohamed · Rating 1 out of 5]

The author started the book by stating his conclusion, which is Prophet Muhammad led the invasion of the Levant instead of his successors. To achieve this conclusion he tried very hard to interpret the bits of narratives by Byzantine and Syriac historians to serve his conclusion. Regrettably, they did not say much and what they said is in general doesn’t differ significantly from what classical Arab historians described. Both sides were of course religious and were not historians by our standards. Instead, their focus was on ensuring that history serves a Godly plan. While the author acknowledges this, he somehow told us that we should believe the version of Byzantine (Western) historians while distrust Muslims one’s; not sure why.

Overall, I was left unimpressed.

[Shameer Ks · Rating 5 out of 5]

It is a revisionist history of Islam, especially taking with a pinch of salt the year of Prophet Muhammad death according to Muslim historical sources. However, this book has been reassuring for me, as it helped me understand Islam as an umbrella cover for all people who believe in One God. The book underlines Islam as the interconfessional eschatological movement focused on Jerusalem, as not a confessional faith at the service of an empire/

[Ihsan]

I accidentally put down I read it...I didn't but I saw some works of Shoemakers...he has radical views that are outside of the consensus of even non-Muslim academics. His writing is more misinformation than information.

[MF · Rating 4 out of 5]

A worthwhile and groundbreaking book but boy does Shoemaker repeat the same points over and over.

[Erkan Saka · Rating 5 out of 5]

The arguments are powerful but too repetitive. Maybe it should be repetitive as the author challenges a well-established discursive position.

[David · Rating 5 out of 5]

Best book ever on Muhammad’s connection to Jerusalem.

[Farogh Gibraiel · Rating 4 out of 5]

What was the original essence of Prophet Muhammad's "Monotheistic Reform Movement" or "the Believers Movement"? Did Muhammad initially want to create a distinct confessional religious group called "Muslims"? Or Was he only trying to create a confederation of monotheists of Abrahamic tradition? Was the Quran originally meant to be a rigid scripture? Were the Jews and Christians considered included in the Prophet's Ummah? What was Islam's original holy land? Jerusalem or Hijaz? What were the early perceptions and impressions of Prophet Muhammad and his mission from the eyes and ears of contemporary non-Muslims of that period? If you want to seek answers to these and many other similar questions, then I highly recommend this book.

Today, very few authors and scholars have the courage to speak and write about what Dr. Shoemaker has described in this book. He has made his points very clear with support of strong historical evidence and scholarly reasoning.

[Zack · Rating 2 out of 5]

Shoemaker is too repetitive. This book could be shorter.

I found Shoemaker's evidence of Muhammad dying later to be flimsy and not necessary for the eschatological reasons he outlines. I lean a bit towards his ideas on early Islam's eschatology and sacred geography.

[Abdulkadir Jailani · Rating 3 out of 5]

very good book...it gives us a new insight though rather repetitive