Un grupo de nenos que queren coñecer como berran os ourizos, un rapaz que mira o seu reflexo no gume dun coitelo antes de matar o seu primeiro porco, unha nena cega que é violada e quere desfacerse dese alcume ou un pintor que se arrepinte dos asasinatos cometidos para inspirar a súa obra. Estas son algunhas das historias que compoñen "A pintura debida", un libro de relatos enfiados entre si, onde a miseria, a violencia ou a inxenuidade infantil focalizan a trama de cada narración. A través de diferentes perspectivas, desde os ollos dun cativo en tempos de posguerra ata os dunha libreira na actualidade, o autor consegue debullar a crueza do cotián e cédelle o pincel da piedade a uns personaxes que se enfrontan a cadanseu lenzo en branco.
Unha escrita construída, elixida, palabra a palabra, cun galego coidadísimo e rico. Historias orixinais, con ecos aos clásicos das nosas letras, e evolución de estilo ao longo da obra.
Ao comezo custoume entrar na prosa, malia a sús calidade, por vir dun tempo de literatura máis rápida e "moderna". Porén, cando conseguín conectar, desfrutei moito das historias, sobre todo das dúas últimas.
Sen dúbida, Rivas é un autor que dará moito e para moito.
Fabio escribe como se tivese 20 anos máis enriba, con dominio, cunha linguaxe precisa e cun galego moi coidado. Os relatos teñen unha calidade extraordinaria e o único que pido é que siga escribindo.
Son oito relatos, independentes pero non tanto que perturban, conmoven e sorprenden a partes iguais. E xa dixen máis veces que leo demasiado rápido para contos ou poesía, pero ultimamente conseguín ler amodo e levo unha semana a relato por día, con tempo para saborealos e dixerilos, pero sobre todo disfrutalos.
Porque, que ben escribe Fabio Rivas. Que riqueza léxica, que variedade metafórica, que títulos tan ben postos, que imaxinación nas tramas, que orixinalidade nos finais, que capacidade para extraer beleza da miseria. Un máis que agradable descubrimento.
LIBRO DE OCHO CUENTOS A través de una constante tensión te sumerges en una Galicia oscura, analfabeta, profunda, rural, mágica, dolorosa, violenta, cruel, oculta, injusta, vengativa, corrupta, emigrante tanto de mar como de tierra adentro… En muchas de sus historias te duele el alma… Y sobre todo porque muchos de sus personajes principales son niños… Hórreo, cruceiro, muíño… Fabián Riva ofrece un juego intertextual literario con múltiples literaturas tanto gallegas como universales. Para concluir esta reflexión, a veces me duele que siempre se asocie el mundo rural con esas violencias extremas. Lástima que no pudiera asistir al club de lectura de la diáspora para profundizar sobre este tema y también para contrastar las opiniones sobre algunos cuentos a los que no acabé de llegar… También me hubiera gustado hablar sobre algunas conexiones argumentales entre los propios cuentos… Y valorar entre todos una excesiva repetición estructural en los giros finales de las tramas…
“A pintura debida” ¿Juego de palabras con “debida” y “de vida”? En algún momento he recordado los Retratos de El Fayum: las fotos del antiguo Egipto. (Retratos de ciudadanos del Imperio romano. Mantener vivo el recuerdo del difunto. Siglos I, II dC) “O berro dos ourizos” El libro de cuentos de Ana María Matute, Los niños tontos. Por ejemplo “El niño que no sabía jugar” (crueldad) “O cruceiro e as anguías” Imagen que aparecerá en el último cuento en forma de tatuaje de uno de los protagonistas. Indicará que lo lleva en recuerdo de su querida abuela. ¿Será esta Inés la abuela del protagonista del último cuento? Inés también será una loba y vengará a su madre. Ramiro o Lobo es un monstruo. “O cocho” “Non houbo nunca cocho que berrase tanto coma aquel” ¡Qué final tan logrado! Consigue una intensidad tal que te quedas sin respiración… “O naufraxio dos homes bos” Creo entender que Henrique no ha muerto, pero no puede regresar. Su mujer recibirá su dinero y un salario cada mes… La vida de Henrique naufragó, se dejó arrastrar por una influencia maligna… ¿Qué ocurrió? “O Forxán e os asteroides” No acabo de entender este cuento, ni qué ocurre exactamente con las 20.000 pesetas. “Tilve xogou aos asteroides con case vinte mil pesetas”???? “Oscurita e os ollos brancos” Violación a una niña ciega…mujeres que se ayudan…Rechazo y acoso desde pequeñas, incluso por sus familiares. “Agnes e o peculio” Tengo dudas respecto a los protagonistas y a sus paralelismos.
Another collection of short stories from the book club; that's not my genre and I may have missed lots of things. At the same time, as I write this after our meeting, some words here may not be exactly mine, but from our discussion.
Its major upside: this collection (wich is the debut work of Rivas) has a great unity; apart from the last story, which I would have kept aside for a better occasion for many reasons, all the stories happen in the same vague space and at the same time, over the same background of an extremely violent Galician countryside. That Galician countryside before modern times is usually seen as a romanticised space; here as well, despite all the excessive blood and the uneasy feeling that we may be the next victims. Some stories are also linked by common characters or shared episodes; I wonder whether they are not all linked and I just missed their connections.
Also, Rivas' literary language is magnificent. On a literary landscape of cheap language, this writing is a jewel. But at the same time, his old-style writing led me to an unpleasant state of mind: isn't this narrative collection a bit 'dated', even 'outdated'? No wonder the author received in the prologue the support of one of the sacred cows of Galician literature, a writer whom I deeply admire, but whose writing is well anchored in the last century.
Could Rivas be able to create also a modern narrative? Could he write something more appealing to a current reader? His 'most-updated' story is also the last and probably the worst, when all the tricks we saw at play in previous pages come back in a very predictable development (and yet the end is brilliantly solved). I am so looking forward to the next literary adventures of Rivas.