Nabij de Grote Markt van Brussel wordt een juwelier overvallen en neergeschoten. Hij overlijdt ter plekke. Inspecteur De Cruyenaere wordt belast met het onderzoek. Aanvankelijk lijkt het lot hem te helpen. Een paar dagen na de feiten wordt de dader van de roofmoord immers dood in zijn kamer teruggevonden. In zijn afscheidsbrief bekent hij de feiten. Maar waarom is de pink van de man geamputeerd? Wanneer niet veel later opnieuw een lijk zonder pink wordt gevonden, schakelen Pynaert en De Cruyenaere een versnelling hoger. Hun onderzoek leidt tot een verschrikkelijke vaststelling.
Dodenspel laat jouw tijd vertragen. Letterlijk én figuurlijk. Geschreven door Brusselse commissaris en politie woordvoerder Christian De Coninck.
Auteur De Belgische Christian De Coninck werd in 2008 uitgeroepen tot ‘Brusseleir van ’t Joêr’ – ja, je leest het goed – en dat heeft een enorm sympathieke invloed tijdens het verhaal. De regelmatig Brusselse korte dialoog geeft extra charme, hoewel ik het regelmatig herlas.
Meer dan twintig publicaties heeft – de ondertussen gepensioneerde – De Coninck gerealiseerd, zowel fictie als non-fictie verhalen. Deze laatste wekken zeker mijn interesse, want hierin beschrijft hij zijn eigen ervaringen in de politie wereld zoals ‘Die dag heeft Brussel geweend (en ik ook)‘ over de aanslag in Zaventem.
Cover Een machtige zwart-wit foto (vind ik leuk!) aan het Brusselse justitiepaleis (I guess?) met een figuur in jaren twintig kledij. Mooi!
Het verhaal Inspecteur Cyriel De Cruyenaere en zijn schoonvader hoofdcommissaris Lode Pynaert krijgen het vuur aan de schenen als ze een aantal lijken zonder pink als zaak toegewezen krijgen.
Na de overval op een juwelier treffen ze de dader vrij snel dood aan met een zelfmoordbriefje. Maar zonder pink? Als ze terug een crimineel met slechts negen vingers en een geamputeerde pink vermoord vinden, gaat hun onderzoek veel verder en ingewikkelder dan ze ooit hadden vermoed.
Mijn gedacht De tijd vertraagt écht tijdens het lezen van deze misdaadroman. Enerzijds omdat het boek zich afspeelt in de jaren twintig en de middelen van de politie handmatig en met veel geduld werden gebruikt; anderzijds beschrijft de auteur de lange, administratieve procedures (zonder langdradigheid). Bovendien hebben de personages veel aandacht voor hun pauzes tijdens hun werk en vooral wat ze door hun echtgenotes krijgen voorgeschoteld als maaltijd. Dat geeft een extra inzicht in die tijdzone.
De spanningsboog en het plot heeft De Coninck enorm goed opgebouwd en het spannend verhaal heeft originaliteit. Ongetwijfeld heeft de auteur heel wat inspiratie opgedaan tijdens zijn loopbaan. Ongelooflijk dat De Coninck pas begon te schrijven uit verveling tijdens een ziekte. Gelukkig :-).
Het verhaal speelt zich af in Brussel in de jaren 20. De mogelijkheden die de politie in die tijd had, was nog vrij beperkt. Er komen steeds meer modernere middelen en mogelijkheden zoals de typmachine en het faxapparaat. De hoofdpersonage neemt samen met zijn vriendin voor het eerst een taxi. Hij brengt ook een bezoek aan de universiteit om te spreken met een professor in de antropologie. In die tijd was deze discipline nog nieuw en vrij onbekend. Als lezer bevind je je door dit soort situaties echt in die tijd. Het is interessant om te lezen hoe de politie in die tijd te werk ging.
Inspecteur Cyriel De Cruyenaere en hoofdcommissaris Lode Pynaert krijgen te maken met moorden en waarschijnlijk zelfmoorden die op het eerste oog niets met elkaar te maken lijken te hebben. Als blijkt dat bij alle slachtoffers de pinken zijn afgesneden, krijgen ze door dat ze te maken hebben met een moordenaar.
Het verhaal wordt afwisselend verteld vanuit het perspectief van Cyriel en zijn team en de moordenaar.
Wie is de moordenaar en waarom snijdt hij de pinken van zijn slachtoffers af?
Het boek is geschreven door een Belgische auteur. Ik vond het leuk om echt typische Belgische woorden in de zinnen te lezen. Sommige passages waren in Belgisch dialect geschreven. Ik begreep werkelijk niets van wat hier stond, dat vond ik wel jammer. Er waren een aantal elementen in het boek aanwezig die mij persoonlijk niet aanspraken. Zo vond ik de humor in het boek niet altijd even leuk en ging dit soms zelfs vervelen. Dat is een kwestie van persoonlijke smaak. Door de afwisseling van perspectieven bleef het boek interessant genoeg om door te lezen.
Vervolg?
Het verhaal eindigt met Cyriel De Cruyenaere die naar Duitsland gestuurd gaat worden om te leren over toxicologie. Zo te lezen creëert dat weer voldoende mogelijkheden voor een nieuw boek in deze serie.
Criminelen worden op brute wijze vermoord en een pink afgesneden. Wie is de dader en waarom? Een klus voor Pynaert en De Creyenaere. Leest vlot, het gekibbel tussen Lode en Cyriel is grappig. De Coninck heeft kennis van zaken over hoe een onderzoek wordt geleid en hoe de magistratuur van toen in mekaar zat. Een boeiende kijk op het Brussel van 1922.
algemeen een goed boek uit de cruynaere reeks. T.o.v. de eerdere boeken uit deze reeks komt dit deel wel traag op gang , maar het einde is goed opgebouwd.