Τα παιδιά της πιάτσας

by Nikos Tsiforos, Νίκος Τσιφόρος

(...) «Ο υπόκοσμος, μια και κινείται έξω από το νόμο, έχει νόμους δικούς του και έθιμα δικά του. Απαιτεί και αυτός έναν αλληλοσεβασμό δικαιωμάτων για τη συνύπαρξη, και ακριβώς η καταπάτηση αυτών των δικαιωμάτων, των νόμων του δηλαδή, δημιουργεί τις εσωτερικές του προστριβές, που καταλήγουν να στείλουν στη φυλακή τα μέλη του. Η γλώσσα του όμως υπάρχει. (...) Η σειρά των κομματιών που περιγράφει τις αληθινές ιστορίες του, θα γράφεται στη δική του αληθινή γλώσσα. Είναι απαραίτητο, ακόμη κι αν ξινίσουν λίγο οι συντηρητικοί. Που, επιτέλους, δεν θα χάσουν τίποτα αν την ακούσουν κι αυτήν την παράξενη και υπαρκτή ελληνική γλώσσα...».
(ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΤΗΣ ΕΚΔΟΣΗΣ)

Genres: Fiction, Sociology

608 pages, Paperback

First published November 1, 2008

About the author

(Greek: Νίκος Τσιφόρος)

Reviews

[Antonis Giannoulis]

Θα μαρεσε να είχε λιγότερες ιστορίες και με μεγαλύτερη ανάπτυξη η καθεμία . Επίσης έχω μια μεγαλύτερη αδύναμια στον Ψαθά προσωπικά γιατί έχει περισσότερο χιούμορ.

Λαϊκός άνθρωπος όμως και αυτός στο μεδούλι του

Παρολαυτα αυτο το βιβλιο είναι μια εξαιρετικη συλλογή από ιστορίες περιθωριακών κακοποιών στοιχείων της παλιάς αθηνας. Το κύριο στοιχείο που με κέρδισε είναι η μάγκικη λαλιά και η αμεσότητα του γράφει με μαγκικο τροπο και ρυθμό και με αντίστοιχο λεξιλόγιο που πολλές φορές αρκεί για να είναι χιουμοριστικό και διασκεδαστικό . Καταγραφή χωρίς ψυχολογία και φλυαρία . Οι ιστορίες απλές αλλά όμορφες . Κάποια στοιχεία επαναλαμβάνονται αλλά οκ λογικο εν μέρει .
Φοβερή δουλεια στις εκφράσεις και στις λεξεις οριακα διασώζει στοιχεία μιας εποχης που έχει περάσει αυτος είναι και ο λόγος που πήρε τα 5 αστέρια απλοχερα .

Λείπει το στοιχείο της σύνδεσης της νοθείας της πολιτικής και της αστυνομίας στις ιστορίες. Δηλαδή ενώ σαφώς για την πολιτική δεν μιλαμε για ένα συντηρητικό άνθρωπο και μόνο από τις επιλογές ιστοριών , στο κομμάτι της αστυνομίας υπάρχει μια μεγάλη εκτίμηση και μια απεριόριστη εμπιστοσύνη που λίγο εμένα με χαλασε.
Γενικα είναι μια έντιμη και ξεκάθαρη καταγραφή.

[Γιώργος Λιαδής]

Απίστευτος τρόπος γραφής, χιούμορ που χρησιμοποιείται για να γεννήσει προβληματισμούς. Είναι μικρά ποτηράκια με δροσερό νερό, απ' αυτά που όσο πίνεις τόσο διψάς...

[Γιάννης Χατζόπουλος]

Διαβάζεται ασούμε αδερφάκι μου με τη φωνή του μεγάλου, του Γιώργου του Ζαμπέτα ή μ' εκείνη του Νίκου του Ρίζου που ήταν αψηλός όσο δυο πούλια το 'να πα στ' άλλο. Μπορεί να το διαβάσεις και με τη φωνή του μεγάλου του ηθοποιού, του Μίμη του Φωτόπουλου που ήτανε αστέρι, αδερφάκι μου, απ' τα λίγα. Και ωραία η γλώσσα του Τσιφόρου, μάγκικη, της πιάτσας -αν με πιάνεις- και ωραίες οι ιστορίες του, αλανιάρες. Μόνο που μετά από 'να σημείο βρίσκεις τη μανιέρα του να πούμε και καταλαβαίνεις τι θα γένει με τους μάγκες και τι θα κάνουνε και τι θα πούνε και είναι, δικέ μου, πεντακόσες τόσες σελίδες και λες πως κουβαλώ το τούβλο και πως βγαίνει να το κάνεις ανάγνωση και προφεσόρας να 'σαι.
Θα τ' αφήσω εκεί στο κομό να πούμε και λάου-λάου που λένε θα το ξεκοκκαλίσω. Να 'σαι καλά Νίκο Τσιφόρο μάγκα και ωραίε.

[Christos Bouras]

Το εντυπωσιακό με τον Τσιφόρο είναι η ανεξάντλητη πηγή ιστοριών, σε ένα μοτίβο όμως κάπως κουραστικό. Λούμπεν στοιχεία που αναζητούν να πιάσουν την καλή αλλά τις περισσότερες φορές καταλήγουν στο κελί. Στα σημαντικότερα στοιχεία του είναι σίγουρα η γλώσσα, πολλές από τις λέξεις έχουν πάψει πλέον να ομιλούνται, αλλά και η περιγραφή της φτωχολογιάς των 60 's. Διαβάζεται εύκολα αλλά δεν έχει να πει κάτι ιδιαίτερο την σύγχρονη εποχή. Οι χαρακτήρες δείχνουν παλιακοι και άγνωστοι στην δική μας αισθητική.

[Πάνος Τουρλής]

Αρκετά καλό. Ένας έρωτας με πισωγυρίσματα, το θέλω κόντρα στο πρέπει και πίσω από όλα αυτά ένα συμφέρον οικονομικό κι ένας αθέμιτος ανταγωνισμός. Ο πατέρας της ηρωίδας δολοφονείται γιατί ανακάλυψε ένα νέο είδος βαμβακιού που μπορεί να φυτευτεί σε άγονες περιοχές. Επανάσταση!!! Η κοπέλα, αρραβωνιασμένη, γνωρίζει έναν αντιπρόσωπο της Εθνικής Τράπεζας της Ελλάδος στην Αλεξάνδρεια που αντί να κλείσει τους λογαριασμούς της Τράπεζας με την διαλυόμενη παροικία των Ελλήνων (δεκαετία του 1930, αναταραχές με την αγγλοκρατία της Αιγύπτου κλπ.) κάνει νέα ανοίγματα, που θα του κοστίσουν τη θέση και θα μετατεθεί πίσω στην Αθήνα. Ο καμβάς είναι αληθινός (όντως υπήρξε τέτοιος υπάλληλος τράπεζας και τέτοιος βαμβακοπαραγωγός) αλλά τα γεγονότα είναι μυθιστορηματικά. Πού είναι κρυμμένοι οι σπόροι της νέας παραγωγής; Πού είναι η φόρμουλα; Ποιος κανόνισε τη δολοφονία του παραγωγού; Και γιατι η κοπέλα διάλεξε τον Άγγλο κι όχι τον Έλληνα; Χωρίς να είναι καθαρά αστυνομικό και χωρίς να κουράζουν οι λογοτεχνικές περιγραφές της μάγισσας Αλεξάνδρειας, παρακολουθούμε την ιστορία ενός έρωτα με προδιαγεγραμμένο τέλος. Το κουραστικό ήταν οι άγνωστες για μένα λέξεις που χρησιμοποιούν οι Έλληνες της Αιγύπτου κι αναγκαζόμουν να τρέχω στις τελευταίες σελίδες συνέχεια. Τέσπα. Κι ο Καβάφης, στα τελευταία του, να ανοίγει και να κλείνει με την παρουσία του το βιβλίο, χωρίς να προσφέρει κάτι ιδιαίτερο στην πλοκή. Αρκετά καλό.

[Nectar Terzian]

2,5*

[Dimitris Hatzis]

Τί να λέμε τώρα...

[Stavroula]

ευκολοδιάβαστο αλλά στο ίδιο συνηθισμένο μοτίβο με άλλα βιβλία του Τσιφόρου μικρών διηγημάτων. Έχω διαβάσει αρκετά και σε αυτό κουράστηκα.