Yiannis Ritsos (Greek: Γιάννης Ρίτσος) is considered to be one of the five great Greek poets of the twentieth century, together with Konstantinos Kavafis, Kostas Kariotakis, Giorgos Seferis, and Odysseus Elytis. The French poet Louis Aragon once said that Ritsos was "the greatest poet of our age."
Yannis Ritsos was born in Monemvassia (Greece), on May 1st, 1909 as cadet of a noble family of landowners. Born to a well-to-do landowning family in Monemvasia, Ritsos suffered great losses as a child. The early deaths of his mother and his eldest brother from tuberculosis, the commitment of his father who suffered with mental disease and the economic ruin of losing his family marked Ritsos and affected his poetry. Ritsos, himself, was confined in a sanatorium for tuberculosis from 1927–1931.
These tragic events mark him and obsess his œuvre. In 1931, Ritsos joined the Communist Party of Greece (KKE). During the Axis occupation of Greece (1941–1945) he became a member of the EAM (National Liberation Front), and authored several poems for the Greek Resistance. These include a booklet of poems dedicated to the resistance leader Ares Velouchiotis, written immediately upon the latter's death on 16 June 1945. Ritsos also supported the left in the subsequent Civil War (1946-1949); in 1948 he was arrested and spent four years in prison camps.
ἀφοῦ ἄλλωστε γνωρίζεις ὅτι ἡ ποίηση γυμνή, σεμνή κι ἀγέρωχη, δέν εἶναι παρά ἡ ἐξαίσια πράξη τοῦ ἀνεξήγητου...
Δυστυχώς τελείωσε η ανάγνωση αυτής της ανθολογίας... Η ποίηση του Ρίτσου, ακόμα και αποσπασματικά δοσμένη όπως εδώ, μπορεί να σού προκαλέσει όλα τα πιθανά συναισθήματα. Είναι ο ποιητής του μεγαλείου, της πικρίας, του έρωτα, της τρυφερότητας, της «αιχμηρότητας», του κάλλους, της εξομολόγησης, της απαισιοδοξίας, του αγώνα, του πάθους, της αντίστασης, της πολυφωνίας, της μεταμόρφωσης... Και πολλά ακόμα που τον κάνουν τόσο ξεχωριστό και τόσο αγαπημένο (τουλάχιστον σε εμένα). Σίγουρα θα ψάξω πολλές συλλογές του που αναφέρονται στην Ανθολογία για να τις «νιώσω» ολόκληρες.
Δεν υπάρχουν πολλά να πεις για την ποίηση του Ρίτσου, οπότε θα αναφερθώ στην επιλογή. Η οποία με δυσαρέστησε αρκετά, αφού ορισμένα από τα πιο ωραία έργα του παρατίθενται σε αποσπάσματα. Προφανώς δεν είναι δυνατό σε έναν μικρό τόμο να συμπερίληφθούν τα πάντα ακέραια. Αλλά ήταν ανάγκη να (πετσο)κοπεί και η Σονάτα, ή η Γκραγκάντα; Το θετικό που θα πρέπει να καταλογιστεί στην έκδοση είναι ότι δίνει μια πλήρη εικόνα για το έργο του Ρίτσου, καλύπτοντας το σύνολο σχεδόν των δημιουργικών του "εποχών" και των τάσεών του.