Ze waren zo verschillend. Twee werelden die elkaar in geen honderd jaar hadden kunnen raken. In een mensenleven hadden ze elkaar dus gemakkelijk kunnen ontlopen. En toch gebeurde het. Het lot zit je altijd op de hielen...
Het lot van Anjelka en Christopher wordt op een vreemde manier verbonden wanneer ze elkaar op hun verjaardag voor het eerst ontmoeten. Ze kunnen elkaar niet vergeten en omdat geen van beiden weet waar de ander woont, gaan ze naar elkaar op zoek. Maar er is iets vreemds aan de hand met Christopher. Geregeld wordt hij getroffen door felle, verblindende lichtflitsen waardoor hij even van de wereld is. Wie zijn de geheimzinnige figuren die Christopher voortdurend gadeslaan? En wat willen ze van hem?
Reizigers is het eerste deel van een bevreemdend verhaal dat de wereld zoals wij hem kennen volledig op zijn kop zet. Als je altijd al dacht dat we hier alleen zijn, zal je je mening misschien moeten herzien. Maar om dát te begrijpen, moet je eerst doodgaan...
Luc Descamps is een Belgisch schrijver. Hij schrijft voornamelijk jeugdboeken. Hij is met name bekend door de boekenreeks De donkere getallen, gericht op kinderen van 10 tot 14 jaar.
Luc Descamps studeerde moderne talen, en werkte als leraar Nederlands, Engels en Duits. Hij schreef enkele boeken voor volwassenen, waaronder over een omstreden verbrandingsoven in Wilrijk. Meer succes had hij echter met jeugdboeken. In 2001 bracht hij De dodelijke pijp uit. Daarna begon hij met het schrijven van de reeks De donkere getallen. In het totaal schreef hij 38 boeken, waaronder acht gidsen. De boeken die hij schrijft zijn onder te verdelen in drie categorieën: waargebeurde verhalen, realistische verhalen en avonturenverhalen.
Hij heeft een zoon, Timo Descamps, waarmee hij een nieuwe serie Eilanden schrijft.
Heaven can Wait, is dat niet zo’n vreemde film uit de jaren tachtig? En een gelijknamig, op diezelfde film geïnspireerd nummer van Iron Maiden? Klopt, maar nu is het ook een fantasy-tweeluik van Luc Descamps. En anders dan de titel doet vermoeden, is Heaven can Wait - Reizigers zelfs ‘gewoon’ Nederlandstalig werk.
Kwadranten en reizigers Na een nogal onheilspellende, vaag vooruitblikkende proloog komen we terecht op het verjaardagsfeestje van de zeventienjarige Anjelka. Ze gaat normaal nooit naar de disco, maar nu is ze ter gelegenheid van haar verjaardag toch door haar vriendinnen overtuigd. Dat is even wennen, want in jongens is ze ook niet echt geïnteresseerd. Toch kruist ze ineens blikken met de eveneens jarige en net zo oude Christopher. Daar hebben we de poppen aan het dansen: de twee kunnen niet ophouden aan de ander te denken en gaan na die avond hard naar elkaar op zoek. Ware liefde, waar Romeo & Julia of Bella & Edward nog een puntje aan kunnen zuigen.
Het draait echter niet alleen om rozengeur en maneschijn. Christopher krijgt gaandeweg steeds meer last van felle lichtflitsen, die hem uiteindelijk zelfs kort het bewustzijn laten verliezen. En wat hebben de mysterieuze, onzichtbare figuren die Christopher daarbij observeren te betekenen? Nare ziekenhuisbezoekjes en andere ellende volgen elkaar op, en het is pas op de helft van het boek dat het fantasy-aspect echt naar voren komt. Onze wereld blijkt namelijk niet alleen uit de realiteit en een of ander hiernamaals te bestaan, maar is onderverdeeld in vier parallelle kwadranten.
Wil je de gehele recensie lezen? Klik dan op bovenstaande link.
In het begin vond ik het een beetje vreemd omdat de personages elkaar niet kenden en toch al een diepe liefde voelden naar elkaar, maar dat vreemde gevoel viel helemaal weg wanneer ik naar het tweede kwadrant werd gebracht. De band zorgt zelfs doorheen de kwadranten voor een diepe connectie.
Ook verliep het kennismaken met het tweede kwadrant goed en langzaam genoeg. De auteur heeft ons handje vast en loodst ons doorheen de witte wereld. Daarna is de spanning op elke pagina te snijden en het boek verlaat ons met een cliffhanger. Ik kijk uit naar het vervolg!
I loved this book because it gave me a whole new view of afterlife. It was very easy to read. Oh, and the book is pretty with all those ink stains. Also that cover had caught my eye.
Ik wist heel eerlijk niet precies wat ik van dit boek moest verwachten. Uiteraard was ik er wel van overtuigd dat het me wel zou gaan bevallen, ik moet het eerste boek van Luc Descamps dat me niet bevalt immers nog tegenkomen, maar verder wist ik niet precies welke kant het op zou gaan en met welke invalshoek het geschreven zou zijn.
Ik was dan ook erg verbaasd dat de eerste helft van het boek eigenlijk vooral bestaat uit het bouwen van de relatie tussen de twee hoofdpersonen, en weinig meer of minder. Zoals ik van Luc Descamps gewend ben, wordt dit op de voor hem zo kenmerkende manier gedaan. De schrijfstijl is vlot, de dialogen zijn realistisch, net als de karakters en hoewel alles relatief snel gaat, krijg je als lezer toch wel gevoel voor de diepgang en betekenis van de kortstondige liefdesromance.
Maar Luc Descamps laat zijn talenten pas echt zien in het tweede deel van het boek. De wereld die hij daar bouwt is ongelooflijk sterk neergezet, inclusief het wrange en onwerkelijke gevoel dat de witte perfectie mij als lezer geeft.
Met name het laatste deel van het boek smaakt in elk geval ongelooflijk naar meer en ik kan niet wachten om een kijkje te nemen in het derde en vierde kwadrant.
Een paar jaar geleden was ik grote fan van Luc Descamps. Mijn lievelingsboek is heel lang Angeldust geweest. Ik had dan ook hoge verwachtingen. Ik wilde opnieuw verliefd worden op zijn verhaal en vertelkunst. Dit gebeurde in het begin niet. Het was niet slecht geschreven maar ook niet zo goed als ik wilde. Het was heel simpel met hoofdstukken niet langer dan 3 pagina's. Naar mate het verhaal volgde, werd het beter. Tegen pagina 60 was ik weer verliefd. Ik heb al heel veel boeken gelezen met de meest onmogelijke verhalen. Daar hou ik van. Maar science-fiction moet je zo vertellen dat je het gelooft. Want als je het gelooft dan gaat het met je gedachten spelen. 'Mind fucked'. Bestsellers zoals Gone, Divergent, Halo.. Vertellen onrealistische verhalen. Het ene over een wereld waarin al onze natuurwetten veranderen, het andere over een wereld verdeelt in facties en het andere over engelen en de hemel en hel. Gone is een boek dat is mind fucked. Divergent ook maar minder dan Gone en halo is het helemaal niet. Halo is geen slechte reeks (het is zelfs een aanrader) maar je gelooft het niet. Het is een sprookje, een leuk fantasieverhaal dat goed geschreven is. Terwijl als je Gone of divergent leest, je rond wandelt in de wereld die de schrijver heeft gemaakt, je het gelooft en er over gaat nadenken, wat als.. En dat is precies wat Luc Descamps ook heeft gedaan met zijn boek. De eerste Nederlandstalige schrijver die dat bij mij gedaan heeft. Zijn boek zou een bestseller moeten zijn, het zou net zoals al die Amerikaanse boeken een film moeten krijgen want dit boek mag niet onder doen. Heaven can wait gaat over het leven na de dood. Er is geen hemel zoals wij allemaal denken. Er zijn 4kwadranten. Het eerste kwadrant zijn wij , het tweede de reizigers. Het derde lijkt een te zijn waar je niet naar toe wilt en het vierde.. Zoals in vele boeken worden ook hier twee tieners op elkaar verliefd. Het is het soort liefde waar wij allemaal op hopen. De liefde die je krijgt als je je soulmate vindt. Ze zien elkaar 1 keer en dat is genoeg. Geen adres, geen telefoonnummer en zelfs geen enkel woord dat ze tegen elkaar hebben gezegd. Alleen 1 blik die ze hebben uitgewisseld. Dat is er voor nodig om een zoektocht naar elkaar te beginnen. Ze vinden elkaar al snel en ze worden verliefd .. En dan gebeuren er Dingen die je niet verwacht , niet in dit boek. Descamps laat ons kennis maken met het tweede kwadrant dat wetten lijkt te hebben die wij ons niet kunnen voorstellen : als bewoner van het 2de kwadrant zijn emoties verboden. Men ma niks voelen. Reizigers moeten 'reizen' tussen het eerste en tweede kwadrant en mensen die bijna gaan sterven observeren. Als een reiziger denkt dat ze geschikt zijn om reiziger te worden, halen ze hen naar het tweede kwadrant op het moment dat ze sterven. Hierbij zijn emoties verboden. Reizigers mogen ook nooit de grens tussen het eerste en tweede kwadrant oversteken. Als ze dat doen, zijn ze zichtbaar voor de mens. Dit mag niet gebeuren. Als ze dit toch doen, mogen ze al zeker niet 'samensmelten' met een mens. Als ze dat doen, kan de reiziger niet meer zonder de mens. En alles wat niet mag, gebeurt toch.
Hoe Descamps hier op gekomen is, ik weet het niet maar het is briljant. Door Angeldust wis ik al dat hij een aparte kijk op het leven na de dood had maar dit..
I think that it is an amazing book that shows us life after death combined with current life going on, all based of the imagination of the writer, this is also the sort of the 'heaven' part, because the writer takes the thinking about life after death into his books and a lot of people think that there's heaven and hell.
This entire review has been hidden because of spoilers.
What I liked about the story was the bond Valek/Christopher and Anjelka had. Their love is pure and sincere, it's very lovely. The thought of aferlife like what was described is quite interesting, I think I would like to read more about that... The scene I loved best was Christopher's death scene it was very touching and beautiful, it really had me moved. Though the story was not a very exciting story, I enjoyed the change to this slowpaced novel. The author of the book is actually a Dutch writer, that fact actually surprised me a little because of the title of the book, but it was easily found out by the way the story was written.
In total I will put this book in the normal/ok section, it was a ok novel but not one of my favorites...
Super gaaf boek, in begin klein beetje kinds opgebouwd. Maar buiten een of twee spellingfouten heb ik nergens wat op aan te merken. De korte hoofdstukken vond ik juist zalig, waardoor er een fatsoenlijk overzicht was van overschakeling van ander kwadrant of andere karakter die aan het woord leek te zijn. Zalige stijl om super vlot uit te kunnen lezen. Een echte page turner !
Dit deel 1 van de tweeluik Heaven can wait was heel erg leuk. Ik heb hem als een trein uitgelezen en het boek is van begin tot eind heel goed bevallen.