Ongorn61 reviews29 followersFollowFollowJune 30, 2015วัฒน์ เป็นนักเขียนในดวงใจเรามาตั้งแต่มัธยมเรื่องสุดท้ายที่ได้อ่านคือมนตร์รักทรานซิสเตอร์ ซึ่งก็ผ่านไปเป็นสิบปีแล้วมั้งไม่ได้ไปคุ้ยมาเทียบกับเล่มนี้ แต่รู้สึกได้ว่าสำนวนไม่เหมือนเดิมน่าจะเป็นความจงใจที่จะเขียนเรื่องนี้ด้วยสำนวนของ "ผม" ซึ่งเป็นคนเล่าเรื่องชวนให้คนอ่านรู้สึกว่า สำนวนที่ใช้เล่า ก็คงเหมือนกับที่ "ผม" ได้ยินแม่/ลูกป้า/น้าปอง "เม้าท์" ให้ฟังนั่นเองความโดดเด่นของเรื่องนี้คือ "ฉาก" ที่ฉายอยู่ด้านหลังเรื่องเล่าทำให้คนอ่านที่เป็นคนเมือง เห็นภาพจังหวัดชานกรุงช่วงต้นยุคอุตสาหกรรมอย่างแจ่มชัดยิ่งกว่าเรื่องไหนๆส่วน "ชีวิต" นั้นเล่า ก็ฉูดฉาดกันทุกคนไม่ว่าจะตัวเอกหรือตัวประกอบอีกทั้งความสมจริงของเรื่องราว จากสายตานักเขียนที่ผ่านชีวิตมาจนถึงวัยที่เข้าใจโลก...อ่านแล้วรู้สึกเหมือนพวกเขาเหล่านั้นมีตัวตนอยู่จริง
เอกภพ สิทธิวรรณธนะAuthor 6 books36 followersFollowFollowJanuary 16, 2016คือนิยายรักชนบทละมุนละม่อมหอมพญาสัตบรรณ กรุ่นไอดินกลิ่นคลองที่ผู้คนยังเป็นมิตรและโอบอุ้มกันและกัน เนื่อเรื่องส่วนใหญ่บรรยายฉากอดีตอันหอมหวลและชีวิตรักสามัญอันซาบซึ้ง สาละวันอยู่กับความผิดหวัง สมหวัง แพ้ชนะสลับกันไปครั้งแล้วครั้งเล่าอีกครั้งที่ความรักมอบความหวังผู้คนจนมากล้นพลังกระทำการใหญ่ อีกครั้งที่ความรักทำลายชีวิตคนจนป่นปี้มอดไหม้เช่นกัน แต่แล้วด้วยการให้อภัย และเวลาที่ยาวนานพอก็ทำให้ใครหลายคนได้เรียนรู้ หรือไม่ตรอมตรมจนกระทั่งล้มหายตายจาก ฉากและชีวิตอนิจจังจึงวนเวียนอยู่ในนิยายเล่มนี้มันเกือบจะกลายเป็นนิยายโรแมนติกผู้เขียนเลือกหยิบเฉพาะฉากชนบทอันไม่แปรผัน ฉากที่แม่น้ำลำคลองสมบูรณ์ดี ฉากที่ผู้คนมีมิตรไมตรีและใสซื่อ ฉากที่ชุมชนยังไม่มีไฟฟ้า ถนนลูกรังหรือลาดยาง แหละโรงงานอุตสาหกรรมน้ำเสียเข้าถึง ฉากที่ความบันเทิงจำกัดเพียงลิเก งานเห่เรือ เทศกาลงานวัดประจำปี แต่ด้วยความที่ฉากและชีวิตผนวกเอาความเป็นเมืองเข้ามา นิยายเล่มนี้จึงกลายเป็นวรรณกรรมสัจจนิยม และเกือบจะเป็นโศกอนาฏกรรมอยู่กลายๆ ด้วยความเป็นเมืองที่ผมเชื่อมโยงนี้เอง ฉากและชีวิตจึงได้มอบความเศร้าลืก เพราะดูเหมือนผมมีส่วนร่วมในการทำลายฉากที่สวยงาม พรากชีวิตที่เรียบง่ายเช่นตัวละครในเรื่องไปตลอดกาล...ปลิดปลิวไป ไม่หวนคืนอีก
top.511 reviews116 followersFollowFollowJuly 15, 2015น้ำตาเอ่อตอนจบ ... ถึงจะเจอระเบิดตูมใหญ่ตอนใกล้ฝั่ง แต่ชีวิตก็ต้องดำเนินต่อไป เล่มนี้รูปแบบการเล่าเรื่องต่างจากมนต์รักฯ แต่เอาดีๆ มันมีพลังให้หวนคิดถึงบ้านเก่ามากกว่าเรื่องแรก