Ο Ισοβίτης είναι ένας αδικημένος από δικαστική πλάνη διανοούμενος (κάτι σαν Γούντι Άλεν με περισσότερη μυωπία). Ευαίσθητος και αλτρουιστής, δείχνεται πρόθυμος να βοηθήσει κάθε δυστυχισμένο, έστω κι αν δεν μπορεί, ή νοιάζεται για τις εκλογές, έστω κι αν δεν ψηφίζει. Δίπλα του ο Μοντεχρήστος (ένας αρουραίος με νονό τον Αλέξανδρο Δουμά και μοναδική "κομητεία" τη φυλακή), διαθέτει αξιοζήλευτη αμεριμνησία και όλο το σκωπτικό πνεύμα του δημιουργού του. Όταν π.χ. ο Ισοβίτης αρχίζει να φιλοσοφεί περί συνθηκών της φυλακής και καταλήγει: "Όπου και να είσαι το ίδιο είναι! Παντού υπάρχει καταπίεση, εκμετάλλευση και αδικία", ο γεννημένος εκεί μέσα αρουραίος συμπεραίνει: "Ξέρεις, Ισοβίτη... Για μένα η φυλακή είναι ένας ολόκληρος κόσμος, ενώ για σένα ολόκληρος ο κόσμος είναι μια φυλακή!" Αμέσως μετά την άψογη ρητορεία, ο Μοντεχρήστος αναφωνεί: "Μα που τα βρίσκω ο πούστης!"
Το χιούμορ του Αρκά μπορεί να κλίνει πότε υπέρ και πότε κατά των διανοουμένων, δεν είναι όμως ένα διανοουμενίστικο χιούμορ. Μέσα από το δίπολο αγαθού και σαρκαστή νου, το χιούμορ του Αρκά λειτουργεί αντιπαραθέτοντας τον κόσμο των οραμάτων στον κόσμο των συμβάσεων κι αναδεικνύει το χάσμα ανάμεσα στην προδοσία και την εκπλήρωση, στις υψηλές επιδιώξεις και τις εμπράγματες τροπές τους. Όλα, κατόπιν, γίνονται ευκαιρίες χλευασμού· όχι γιατί λείπει το σθένος, μα γιατί περισσεύει η επίγνωση. Επίγνωση του ότι η ναρκοθέτηση της εκπλήρωσης ενέχεται στην ίδια τη θεμελίωση της προσδοκίας. [...]
Αρκάς (English: Arkas) είναι το ψευδώνυμο γνωστού έλληνα κομίστα (καλλιτέχνη των κόμικς). Οι σειρές του πρώτοδημοσιεύτηκαν στα περιοδικά Βαβέλ και Πάρα Πέντε, και μετά εκδόθηκαν σε άλμπουμ. Η πρώτη του σειρά είναι Ο Κόκκορας (1981), και μία από τις πιο δημοφιλές είναι ο Ισοβίτης (1988), που έχει γίνει σειρά στην τηλεόραση (με μαριονέτες). Οι υπόλοιπες σειρές του Αρκά είναι Η Ζωή Μετά, ΠειραματόΖΩΑ, και Καστράτο.
Πολύ το αγάπησα αυτό το βιβλίο. Το χάζευα και το ξαναχάζευα κατά τη διάρκεια της θητείας μου στο στρατόπεδο των HAWK, στον Βαρνάβα, από το φθινόπωρο του '13 έως το καλοκαίρι του '14. Το βρήκα σε ένα φυλάκιο - πόστο που ονομάζαμε Κ.Ε.Μ (κέντρο επιχειρήσεων μοίρας). Είχε πάνω του διακριτικές σημειώσεις από φαντάρους που είχαν περάσει τα προηγούμενα χρόνια από εκεί, και έτσι έμοιαζε σαν να περνούσε αυτό το βιβλίο από τη μια σειρά στην επόμενη επίτηδες, λες και μέσα του να υπήρχε κάποιο φοβερό μυστικό που έπρεπε να μάθει ο επόμενος που θα έπαιρνε τη θέση του στο πόστο. Το ίδιο το βιβλίο ως προς το περιεχόμενό του, δεν θα μπορούσε να είναι πιο ταιριαστό, και ίσως για αυτό άλλωστε να επέλεξε εκείνος ο πρώτος φαντάρος να μας το αφήσει: όποιος έχει ακούσει έστω και μια φήμη για τα HAWK, θα ξέρει ότι είναι τα πιο κατάμαυρα βυσματωτά στρατόπεδα της Ελλάδας (τον Νοέμβριο του 2013 μας πήγε 21 μέσα - μία έξω). Ο Ισοβίτης είχε χιούμορ, είχε αυτοσαρκασμό, είχε σπιρτάδα, κριτική ματιά και - κυρίως - κοινωνικό σχόλιο. Καμία σχέση δηλαδή με την γελοιότητα που παρακολουθώ τα 3-4 τελευταία χρόνια. Σήμερα, το franchise του Αρκά διαφημίζεται - αν έχεις το Θεό σου! - σε δελτία ειδήσεων ιδιωτικών καναλιών. Επίσης, σήμερα στη σελίδα του στα κοινωνικά δίκτυα έβαλε περιορισμό στο ποιοι μπορούν να σχολιάζουν - μιας και έχουν πληθύνει επικίνδυνα τα σχόλια που τον κατηγορούν για την ύποπτη αδράνεια στα εγκλήματα και τα κακώς κείμενα της κυβέρνησης. Σε κάθε περίπτωση, δεν έχω καμία γνώμη/γνώση για αυτά που ακούγονται -ίσως ο Ακράς να μην είναι πλέον εν ζωή, ίσως να έχει αποφασίσει να γίνει πιο συντηρητικός μετά από κάποια οικονομική σύμφωνία - το μόνο που ξέρω είναι ότι η υστεροφημία, για κάποιους καλλιτέχνες, είναι σημαντική υπόθεση.
Ο Ισοβίτης δεν είναι μόνο κωμωδία. Μέσα από ευτράπελες καταστάσεις, σατιρίζεται μια ολόκληρη κοινωνία, τόσο εντός τειχών της φυλακής όσο κι εκτός. Ο Αρκάς περιγράφει με τον τρόπο του τις άθλιες συνθήκες των φυλακών, το καθημερινό αδιέξοδο του εγκλεισμού. Ταυτόχρονα, αφήνει αιχμές για τους οικογενειακούς δεσμούς, την αναλγησία των ιθυνόντων, την πολιτική και μια σειρά άλλων κοινωνικών ζητημάτων. Η γλώσσα του είναι όπως πάντα καυστική, μάλλον λίγο πιο πρόστυχη από ό,τι συνήθως, όχι για να εκχυδαΐσει το χιούμορ, αλλά για να το απογειώσει.
Ισοβίτης... κλασσικό πρότυπο Έλληνα που δεν καταλαβαίνει τι του γίνεται και που "τρώει" ό,τι του σερβίρουν. Μοντεχρήστος... αποτύπωση της κοινωνίας μας σε small μέγεθος αλλά θαυματουργό όσο χρειάζεται. Αποτέλεσμα... κυνικό και ρεαλιστικό όσο πρέπει.
Από τις πλέον δημοφιλείς σειρές του Αρκά, σίγουρα όμως όχι από τις πιο αγαπημένες μου. Ορισμένα comic-strips είναι σίγουρα προτότυπα και πετυχημένα. Μου άρεσαν ιδιαίτερα οι ιστορίες με την απόδραση του ισοβίτη, η απομόνωση καθώς και η ιστορία αποφυλάκισης ενός γέρου κρατούμενου.
Παρόλα αυτά λίγο το μίζερο και καταθληπτικό περιβάλλον της φυλακής που σίγουρα δεν προσφέρεται για χιούμορ, λίγο ο συνεχής και κάπως εκνευριστικός ανθρωπομορφισμός του αρουραίου Μοντεχρήστου (και μάλιστα σε στοιχεία που είναι από τα χειρότερα μιας ανθρώπινης προσωπικότητας), συνέβαλλαν ώστε να χάσει κάπως την ποιότητά που περίμενα να είχε. Δεν μπορώ να πω ότι το απόλαυσα όσο άλλα έργα του Αρκά.
Τόσο κυνικος ο Μοντεχρηστος που θυμίζει την κοινωνία ... Τόσο αφελής κ θύμα ο Ισοβιτης που θυμίζει έλληνα!!! Ανέκαθεν λοιπόν η Ελευθερία, ευσεβης πόθος! Αγαπάω!!!!!