Wie meent dat poëzie ‘zo moeilijk nie’ is, kan in het gedicht ‘Poëziecursus’ lezen dat er nog heel wat bij komt kijken. In deze bundel, uitgebracht ter gelegenheid van de toekenning van de Groenman-taalprijs, brengt Finkers zijn verzen bijeen.
Erg gevarieerde verzameling. Korte rijmpjes, liederen met (geloof het of niet) soms een serieuze lading en gedichten. Uiteraard doorregen met een goede dosis Finkershumor.
Ik had een 2-in-1 boek dus deze uiteindelijk ook maar uitgelezen, bij gebrek aan geschikte boeken die op ons plankje in de wc passen. Ik denk dat weinig van het werk van Finkers tot z'n recht komt op schrift, je mist het accent en de pretoogjes.
Jammer dat mijn Twents niet zo goed is: ik snap sommige gedichten dus niet. Bekende en mij onbekende gedichten/liedjes die je elke keer weer met een glimlach achterlaten. Voorlezen lijkt niet te vermijden als er anderen aanwezig zijn; hoe anders verklaar je dat grinneken achter je boek?