Lente 1999 in het zuiden van Italië. De dertienjarige Anna Maria droomt zoals elk meisje van die leeftijd over de liefde. Ze wordt verliefd op de twintigjarige Domenico en tot haar grote vreugde vraagt hij haar op een dag mee voor een ritje in zijn nieuwe auto. Hij rijdt haar naar een verlaten hut, waar ze worden opgewacht door drie andere mannen. Een helse nacht lang wordt Anna Maria keer op keer verkracht, maar als ze haar eindelijk laten gaan blijkt het nog maar het begin van een drie jaar durende nachtmerrie, waarin ze als een pop wordt doorgegeven.
Ze houdt vol, tot de mannen op een dag zeggen dat ze de volgende keer haar zusje mee moet nemen... Anna Maria breekt en gaat eindelijk naar de politie om aangifte te doen. Er wordt gehoor aan gegeven, maar als ze thuiskomt gaat het verhaal al rond in het stadje waar ze woont. En de gemeenschap verwijt het háár, noemt háár een slet en verstoot haar, want ze brak de omertà, de maffiazwijgplicht, en daarop staat een zware straf. Anna Maria vertelt in dit boek op openhartige, indringende wijze het verhaal van haar verleden. De toekomst moet gelukkig nog geschreven worden.
Η ιστορία ενός βιασμού δίχως τέλος. Βιασμός σώματος και ψυχής. Ένα βιβλίο σκληρό, όχι τόσο για τις περιγραφές του αλλά για τη σκληρότητα των ανθρώπων. Πολλές φορές τα λόγια πονάνε περισσότερο από τις πράξεις. Εδώ πονάνε και τα δύο. Πρόκειται για τη μαρτυρία ενός κοριτσιού. Πώς ξεκίνησε ο ομαδικός βιασμός της από τους συγχωριανούς της, μόλις στα δεκατρία της χρονιά, ο οποίος συνεχίστηκε για τρία χρόνια. Μια μαρτυρία γροθιά στο στομάχι, όχι μόνο για την πράξη την ίδια, αλλά και για την αντιμετώπιση της αργότερα από τους κατοίκους του χωριού, οι οποίοι συμμετείχαν κι αυτοί, με τις κατηγορίες που ανήγγειλαν εναντίον της. Λες κι έφταιγε αυτή για ότι της συνέβη. Τη βίασαν, την ξεφτύλισαν, την κατηγόρησαν, την απείλησαν, δεν την πίστεψαν ποτέ. Ευτυχώς στο τέλος δικαιώθηκε γιατί την πίστεψαν οι κατάλληλοι άνθρωποι. Για το χωριό της όμως ήταν μία πόρνη. Μία "πόρνη" που αναγκάστηκε να εγκαταλείψει τον τόπο της γιατί απειλούνταν η ίδια της η ζωή. Ένα μεγάλο κατηγορώ για τα τέρατα που της κατέστρεψαν τη ζωή, για όλους αυτούς που καταστρέφουν τις ζωές ανυπεράσπιστων κοριτσιών και γυναικών, αλλά και ένα μεγαλύτερο κατηγορώ σε όλους αυτούς που ξέρουν αλλά δε μιλούν, που αρνούνται να δουν την πραγματικότητα και συμμετέχουν με τα λόγια τους σε αυτό το έγκλημα. Ένα βιβλίο που αξίζει να διαβαστεί.
Boekje is niet slecht geschreven. Ongelooflijk wat dit meisje al die jaren heeft doorstaan, waarbij je meteen en spontaan denkt: Waarom niet eerder aangifte doen? Maar de leeftijd van het slachtoffertje en de streek waar het gebeurde zullen er wel voor veel tussen zitten. Als advocaat had ik meteen een gevoel van opluchting dat de rechtszaak toch nog tot een goed einde is gekomen. Het is tenslotte haar woord tegen dat van velen en dit zal er ook mee te maken hebben gehad dat de angst voor de aangifte bleef bestaan gedurende zo lange tijd. Ik wens de hoofdpersoon veel sterkte met haar verdere leven, waarin zij tot op heden datgene moest ontberen waar het in dit leven tenslotte om gaat: Liefde, en vertrouwen in je mede-mens.
Meestal zijn ‘waargebeurde verhalen’ niet goed geschreven, dit boek is daarin gelukkig anders. Ik heb het in één ruk uitgelezen. Ik ben tevens onder de indruk van de moed en kracht van de schrijfster/slachtoffer. Ik hoop dat het haar goed gaat. Het is een onvoorstelbare tragedie die zich afspeelt in een klein Italiaans dorpje. Het boek geeft in kijkje in de Italiaanse cultuur, maar dit roept tevens veel vragen op...
Das Cover schaut recht ruhig und an sich nicht aussagekräftig aus, passt aber an sich zu der Geschichte. Wir sind in einer Dorfgemeinschaft in San Martino di Tauranova in Kalabrien, in der schnell fest steht, wer hier welche Rollen einnimmt und auch die Rolle der Kirche ist bedenklich, weil man die "Täter" in dem Dorf als ehrenhaft ansieht und sich dann verschwört, so kommt es zumindest rüber. Die Geschichte ist irgendwie an sich nicht schlüssig, so gibt sie selber ihre Nummer raus, dann geht sie immer wieder zu den Treffen, das ist alles recht seltsam und auch nicht nachvollziehbar. Man spürt die Angst, den Kummer und alles, aber im gleichen Moment muss man sagen, stilistisch ist das Buch einfach nicht so gut umgesetzt. Geschrieben wird das Buch von Anna Maria Scarfò zusammen mit Cristina Zagaria, eine Kombination, die sich negativ auf den Lesefluss auswirkt. Weil man hat immer zwischen den Kapiteln nicht nur immer den Abschnitt mit der Überschrift "Das Dorf", was manchmal nicht so ganz so in das Buch zu passen mag. Teilweise gewinnt man auch den Eindruck, dass man die Kapitel mit den Beschreibungen des Dorfes teilweise nicht wirklich zum vorherigen Kapitel passen. Dieser Einschub stört echt den Lesefluss. Zudem muss man sagen, teilweise ist das Buch unlogisch, weil in einem Kapitel hat man die Überschrift Drei Männer, aber dann wird im Teil von vier Männer gesprochen. Für den Leser sehr verwirrend. Die Kombination aus beiden Autorinnen ist wirklich nicht ideal.
Fazit: Ein Dorf in San Martino di Tauranova in Kalabrien, ein Verbrechen und ein Dorf, was sich schnell auf eine Seite stellt und damit einen Erdrutsch auslöst, weil die Geschichte ist an sich leider nicht schlüssig. Irgendwie fehlt einfach ein roter Faden in dem Buch. Leider ist die Umsetzung im Buch nicht so gut gemacht, weil einfach dieser Nachsatz zu dem Verhalten des Dorfes echt beim Lesen stört und auch der stilistische Wechsel ist irgendwie nicht so leserfreundlich.
Credo che questo libro sarà il mio outsider del mese, ovvero quel tipo di romanzo che in genere non leggo, ma che mi ha lasciato qualcosa dentro. È scritto molto bene. È semplice, pulito, diretto e senza tanti giri di parole. Probabilmente grazie ad Anna Maria e al suo carattere (e a Cristina che l’ha aiutata a raccontarsi). Si resta basiti per la facilità con cui si commette un crimine dietro l’altro, e poi ancora e ancora. Anna ha la forza di ribellarsi solo quando le chiedono di portare al branco sua sorella. È un amore fraterno a salvarla. L’amore più grande che abbia mai provato in vita sua. In quarta di copertina c’è una frase, parte della quale dice così: “Questa è la mia storia. Non è facile scriverla. Né ascoltarla. Decidete ora se volete continuare a sapere. Ma se cominciate, abbiate il coraggio di ascoltare fino in fondo, come io ho avuto il coraggio di vivere quello che vi racconterò.” Ecco. Ti ho ascoltata fino in fondo, Anna. Perché te lo meriti.
impossibile dare un voto a questo libro, terribile e angosciante la storia che racconta, struggente il percorso della protagonista per arrivare a denunciare i suoi aguzzini. Troppo spesso è a vittima a doversi difendere non solo da chi ha commesso la violenza
Αυτή είναι η ιστορία μιας 13χρονης πόρνης, της Άννα Μαρία Σκαρφό. Από μικρό παιδί όλοι την αποκαλούσαν «κούκλα» και θαύμαζαν την ομορφιά της. Αυτή όμως στάθηκε η αιτία για τις τραγικές στιγμές που έζησε και στιγμάτισαν ολόκληρη την μετέπειτα ζωή της και το τίμημα που πλήρωσε βαρύ. Ήταν μόλις 13 χρονών όταν την βίασαν για πρώτη φορά. Και αυτό το βασανιστήριο, αυτή η κόλαση συνεχίστηκε για 3 χρόνια, ώσπου βρήκε το κουράγιο και την δύναμη και πήγε στην αστυνομία. Μην νομίζετε όμως πως ο Γολγοθάς της τελείωσε εκεί. Ίσα – ίσα η ζωή της μετατράπηκε σε έναν εφιάλτη δίχως τέλος. «Ένα έγκλημα που επαναλαμβάνεται κάτω από ένα αμείλικτο πέπλο σιωπής, μια ψυχή που βιάζεται απανωτά και αιμορραγεί περισσότερο από το ίδιο το σώμα»… Γενικά μου αρέσουν πολύ τα βιβλία που είναι βασισμένα σε αληθινές ιστορίες. Με συγκλόνισε το πάθημα της ηρωίδας, θαύμασα το σθένος και την ψυχική της δύναμη να ορθώσει το ανάστημά της, παρά το νεαρό της ηλικίας της, και να αναζητήσει τρόπους για να τιμωρηθούν οι ένοχοι και να αποδοθεί δικαιοσύνη. Αυτό που δεν μου άρεσε καθόλου ήταν ο τρόπος γραφής.
Las ich in den Ferien, war ziemlich spannend aufgebaut. Total schockierend natürlich auch. Side note: zur Autorin, wenn das wirklich passiert ist meinen tiefsten Respekt das Sie dies überstanden haben. Lässt zu denken übrig. Nein Lieblings Satz in diesem Buch (habe es jetzt glaube ich zum Ersten und letzten Mal vor einem Jahr gelesen doch der blieb mir in Erinnerung) : Doch eine hatten sie zuhause vergessen bei ihrer Kompanie, und zwar mich.
Spoiler: Oder auch der Schluss mit dem das sie das Bild noch in ihrer Brieftasche aufbewahrt. Also ich habe auch ein Bild in meiner Brieftasche das mir viel bedeutet obwohl ich die Personen darauf nicht kenne. Aber dies gab mir viel zu denken..
RESÜME: Ist ein super Buch und würde ich weiterempfehlen :)
Zoals eigenlijk bijna alle waargebeurde verhalen was ook deze weer vrij heftig. Ongelooflijk wat Anna Maria allemaal meegemaakt heeft en erg moedig dat ze op een gegeven moment toch aangifte heeft gedaan. Maar dit alles wil niet zeggen dat ik het boek goed geschreven vond, want dat is naar mijn mening dus niet zo. Ik kon de verschillende tijd-sprongen niet altijd volgen en vond het geheel nogal warrig overkomen. Drie duimpjes waard!
What a sad story! Poor Anna Maria! I cried for her... all this pain she had to endure. But in the end she became a strong woman against all odds, against all violence and hate she got stronger in herself. Hope she found love and happieness after all.