La nueva novela de Marica Bodrožić, 'Madera de cerezo', demuestra una vez más a la crítico Carola Ebeling el talento de la autora croata para crear imágenes de una intensidad impresionante y un atrevido estilo narrativo de peculiar belleza. Una vez más se reencuentra con Arjeta, de cuarenta años, que en la última novela solo desempeñaba un papel secundario como amiga de la protagonista Nadeshda y que, tras numerosos viajes entre cajas de mudanza, se enfrenta ahora a los recuerdos de la infancia en su recién ocupado apartamento en Berlín. El crítico sigue con fascinación cómo el protagonista de Brodrozic no sólo aborda las experiencias violentas de su infancia durante la guerra de Sarajevo en instantáneas conmovedoras, sino que también recuerda sus amistades y amores de su época de estudiante en París.
Marica Bodrožić is a German writer of Croatian descent. She was born in Svib in Cista Provo, Croatia in the former Yugoslavia. She moved to Germany as a child and currently lives in Berlin.
Dogovoreni brakovi - rđava su stvar. Da me spoljne okolnosti nisu primorale da pročitam celu knjigu, lepo bismo se razišle na drugoj ili trećoj strani kao ljudi, ovako se rastajemo posle dvestotinak strana uz strahovit hejt. Odavno nisam naišla na štivo za koje po tolikom broju stavki nisam ciljna grupa.
Antes de comenzar a reseñar este libro, he de decir que me esperaba una cosa muy distinta a lo que me he encontrado.
Yo buscaba que la historia se centrara más en Croacia y el impacto de la Guerra de los Balcanes en la protagonista, con su posterior exilio y, para mi decepción casi la totalidad del libro se basa en la vida del personaje principal, Arjeta, fuera de su tierra.
Apartando el hecho de que esto es culpa de mis expectativas, me ha costado bastante conectar y empatizar con Arjeta, la cual me resulta bastante ajena y muchas de sus decisiones, muy difíciles de entender.
Tampoco he terminado de conectar con las partes más oníricas y poéticas de la novela, se me hacían demasiado largas y erráticas.
Sin embargo, me ha gustado mucho cuando la historia se centra más en la experiencia de la protagonista como exiliada en otro país; de su relación con sus amigos (locales y expatriados) y con sus familiares (tanto los que también se exiliaron, como los que no se fueron de Croacia) y cuando trata el tema del recuerdo y la culpabilidad de no volver a su lugar de origen, y a la vez, la liberación que supone. También dedica un buen extracto a la importancia de la memoria histórica (y como esta se olvida rápido, ¿Os suena?) y del uso de la lengua en países con tanta diversidad lingüistica y étnica). Me han encantado estas partes y me gustaría (y me hubiera gustado) encontrarme un libro que profundice mucho más en estos temas).
Por último me encanta la descripción tan precisa que hace sobre como funciona un verano para un niño en el Mediterraneo: el calor, la atemporalidad, la inexistencia de normas, los juegos, los amigos y el mar siempre perenne y de fondo.
Уште кога го прочитав насловот во каталогот, знаев дека книгава ќе ме понесе низ спомените на старите чувства на една девојка која тукушто пребегнала од граѓанската војна во 90тите на нашите простори. Иако донекаде бев спремен на горчината што оваа војна ја создаде, сепак начинот на кој е прикажана ми остави сентимент за времето кое некогаш бевме среќни. Вториот дел од книгата, каде главниот лик повеќе се сконцентрирал на индивидуалната (не)среќа ме наврати на оноа прашање на поставување на црвените линии и колку ние самите ги прескокнуваме, колку си ја погазуваме „честа“ во име на љубовта и занесот кој нѝ создава искривена слика на идеалното. Се` на се` прекрасно четиво, полно со сентименти и патувања низ времето на една животна нишка.
Razbacane fotografije na stolu od trešnjevine uvest će vas u bogatu i nemirnu prošlost Arjetine obitelji.Priča o Arjeti je snop fotografija...tako neobično i zbunjujuće složenih.Sličice iz života. Dobrostojeća obitelj imala je pred sobom sjajnu,obećavajuću budućnost,a onda se dogodio rat.Svaki član obitelji živi u svom dijelu svijeta. Georafske širine koje su nekad predstavljale radost življenja postale su opterećenje i bol za njezinu mladu dušu. Roman koji nema osobitu akciju,no,iscrpi vas do krajnjih granica. Rastrgana različitim spoznajama,razočaranjima i raznim turbulencijama,Arjeta se jednostavno predaje,naočigled bez borbe i bez nade.Takvu rezigniranost nemoguće je ne osjetiti u knjizi.Tmurna je i naporna. Poželite je natjerati da se trgne i opaliti koju ćušku:-) Stilski vrlo lijep primjerak pisanja. Vrlo zvučno i slikovito promatranje prirode ne može vas ostaviti ravnodušnima.(Njena mala,prazna i osunčana sobica bez namještaja pravi je primjer..) "...koji život propuštamo dok čeznemo za nekim drugim?"...u jednom trenutku se preispituje Arjeta. Pa da se baš i zamisliš...
„Ich habe längst nicht alles verstanden, aber ich kann erzählen, wie das Sehen geht und weiß, dass Worte nicht Augen sind, aber eine Iris haben sie doch. Ich werde ihre Farbe nicht verraten.“
5/5. Pravkar v Berlin preseljena Sarajevčanka Arjeta Filipo sedem dni na podedovani družinski češnjevinasti mizi ogleduje fotografije in bere pisma ter premošča potlačene spomine iz otroštva in študijskih let, ko je (ne)zavedno bežala pred možnostmi ustalitve.