De mooiste werken hebben de minste substantie. Met deze parafrasering van Flaubert vat van Veelen het Mei-boekje in de DasMag maandenreeks aan. Het zet de toon voor wat eerst op oeverloze (pun intended) sofisterij lijkt. Naarmate het werkje vordert wordt het echter steeds chaotischer, maar tegelijkertijd ook verhalender, waarmee hij met veel aplomb zijn eigen uitgezette regels met de voeten treedt ("verwacht evenmin bloedstollende verslagen"). Ik ben daar wel voor te vinden. Temeer daar zijn verhaal steeds meeslepender wordt, en dus aanzet om verder te lezen, wat in deze reeks eerder uitzondering dan regel is.
Op zijn minst is van Veelen in zijn opzet geslaagd: dit luchtige (daar is die woordspeling weer) boekje bevat weinig substantie, maar daardoor ook weinig pretentie. Het is een charmant en leesbaar niemendalletje, dat zich tot de betere van de reeks mag rekenen.