What do you think?
Rate this book
Droomhuis
In Droomhuis zoekt Lot een verklaring voor haar angsten. Ze reist terug naar het huis in Frankrijk waar ze met haar moeder en stiefvader woonde om de gebeurtenissen uit haar jeugd te ontrafelen en de confrontatie met zichzelf aan te gaan. Kan zij in het reine komen met zichzelf en met haar moeder, Mara, van wie ze als klein meisje gescheiden werd omdat Mara jarenlang was opgenomen in een psychiatrische inrichting? Tegelijkertijd vertelt Droomhuis het verhaal van Mara, die met haar dochter en nieuwe partner eind jaren zeventig naar Frankrijk emigreert om een nieuw bestaan op te bouwen, vastbesloten om te genezen. Maar is zij z— met zichzelf bezig dat ze niet doorheeft dat haar dominante man wel erg veel tijd met zijn stiefdochter doorbrengt? Droomhuis is een indringende roman over de relatie tussen een moeder en een dochter en de gevolgen van een verzwegen verleden
316 pages, Paperback
Published August 25, 2022
2 people are currently reading
41 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 8 of 8 reviews
June 26, 2024
Inez de Goede (1970) werkt in de culturele sector en is tevens auteur van Droomhuis, haar debuutroman die in 2023 uitkwam.
In Droomhuis wordt de lezer meegenomen door Lot die teruggaat naar het huis in Frankrijk waar zij samen met haar moeder en stiefvader een aantal jaren heeft gewoond. Zij hoopt daar haar demonen te kunnen trotseren, het verleden af te kunnen sluiten om zo sterker terug te keren naar haar man en kinderen in Nederland.
De Goede hanteert een makkelijke schrijfstijl, geen moeilijke woorden en alhoewel ze de dingen niet bij naam noemt weet de lezer heel goed wat ze wil zeggen. Voor verwijzingen naar o.a. boeken, titels en Franse woorden en gedichten gebruikt zij een een lettertype die kleiner en cursief is. Het leest heel lekker en zorgt ervoor dat je gekluisterd blijf aan het boek.
De hoofdstukken zijn onderverdeeld in 2 verhaallijnen; heden en verleden.
In het heden volgen we het verhaal van Lot die zich staande probeert te houden helemaal alleen in Frankrijk in het huis waar haar stiefvader dingen deed die niet door de beugel konden.
In het verleden worden we meegenomen door Lotje en haar moeder Mara. Beiden vertellen zij hun verhaal waarin zoals gezegd niets echt wordt benoemd maar eerder omschreven en misschien daardoor harder binnenkomt. Mara heeft het moeilijk om te zien dat Lotje haar stiefvader adoreert en voelt steeds meer verwijdering tussen haar dochter en zichzelf. Lotje probeert het gezinnetje bij elkaar te houden, als mama en zij luisteren naar haar stiefvader komt het allemaal wel goed.
De personages Lot en Mara zijn goed neergezet, hun wanhoop, angst en andere gevoelens worden goed uitgediept en zijn goed voelbaar. Daarentegen is Ab heel summier gebleven. Inez de Goede heeft in een interview aangegeven dat zij dit expres heeft gedaan, die man verdient geen eigen verhaal. Speculaties over waarom Ab zich zo manifesteert in de relatie en het gezin zijn er volop maar deze zijn niet uitgediept, er mag geen medelijden gewekt worden voor hem.
Door het gehele verhaal wordt je getrakteerd op de gedachten van beide vrouwen welke af en toe heel mooi verwoord zijn.
'Misschien zou ik ook wat liever kunnen zijn voor de vrouw die ik nu ben. Die zo haar best heeft gedaan om een normaal leven op te bouwen. Maar die de laatste jaren steeds vaker het gevoel kreeg dat alles haar ontglipte, en die besefte dat ze niet verder kon als ze niet eerst haar verleden onder ogen zag.'
Droomhuis is een prachtige debuutroman vol gevoel die moeilijk weg te leggen is.
In Droomhuis wordt de lezer meegenomen door Lot die teruggaat naar het huis in Frankrijk waar zij samen met haar moeder en stiefvader een aantal jaren heeft gewoond. Zij hoopt daar haar demonen te kunnen trotseren, het verleden af te kunnen sluiten om zo sterker terug te keren naar haar man en kinderen in Nederland.
De Goede hanteert een makkelijke schrijfstijl, geen moeilijke woorden en alhoewel ze de dingen niet bij naam noemt weet de lezer heel goed wat ze wil zeggen. Voor verwijzingen naar o.a. boeken, titels en Franse woorden en gedichten gebruikt zij een een lettertype die kleiner en cursief is. Het leest heel lekker en zorgt ervoor dat je gekluisterd blijf aan het boek.
De hoofdstukken zijn onderverdeeld in 2 verhaallijnen; heden en verleden.
In het heden volgen we het verhaal van Lot die zich staande probeert te houden helemaal alleen in Frankrijk in het huis waar haar stiefvader dingen deed die niet door de beugel konden.
In het verleden worden we meegenomen door Lotje en haar moeder Mara. Beiden vertellen zij hun verhaal waarin zoals gezegd niets echt wordt benoemd maar eerder omschreven en misschien daardoor harder binnenkomt. Mara heeft het moeilijk om te zien dat Lotje haar stiefvader adoreert en voelt steeds meer verwijdering tussen haar dochter en zichzelf. Lotje probeert het gezinnetje bij elkaar te houden, als mama en zij luisteren naar haar stiefvader komt het allemaal wel goed.
De personages Lot en Mara zijn goed neergezet, hun wanhoop, angst en andere gevoelens worden goed uitgediept en zijn goed voelbaar. Daarentegen is Ab heel summier gebleven. Inez de Goede heeft in een interview aangegeven dat zij dit expres heeft gedaan, die man verdient geen eigen verhaal. Speculaties over waarom Ab zich zo manifesteert in de relatie en het gezin zijn er volop maar deze zijn niet uitgediept, er mag geen medelijden gewekt worden voor hem.
Door het gehele verhaal wordt je getrakteerd op de gedachten van beide vrouwen welke af en toe heel mooi verwoord zijn.
'Misschien zou ik ook wat liever kunnen zijn voor de vrouw die ik nu ben. Die zo haar best heeft gedaan om een normaal leven op te bouwen. Maar die de laatste jaren steeds vaker het gevoel kreeg dat alles haar ontglipte, en die besefte dat ze niet verder kon als ze niet eerst haar verleden onder ogen zag.'
Droomhuis is een prachtige debuutroman vol gevoel die moeilijk weg te leggen is.
August 17, 2024
Inez de Goede, geboren in 1970, bracht niet alleen haar kindertijd in Frankrijk door, maar kreeg ook met grensoverschrijdend gedrag te maken. Het was een hele tijd zoeken naar de juiste vorm om iets slechts uit haar verleden in iets moois te veranderen. Ze liet aan haar verhaal voldoende tijd om te groeien en dat resulteerde in haar prachtdebuut ‘Droomhuis’.
In de beginscène zie je de donderwolken boven een disfunctioneel Nederlands gezin in Frankrijk hangen. Korte hoofdstukken, die vlot wisselen tussen heden en verleden, ontrafelen stukje bij beetje hoe het zover is kunnen komen. Het heden wordt door de volwassen Lot in de ik-vorm verteld. In het verleden doen zowel Lotje als haar moeder Mara hun verhaal in de derde persoon.
Mara worstelt een groot deel van haar leven met een depressie. Wanneer ze als alleenstaande moeder de avontuurlijke Ab ontmoet, lijkt hij haar ideale reddingsboei: hij stelt haar voor om naar Frankrijk te emigreren en zo haar depressie te overwinnen. Eerst lijkt dat te lukken, maar dan blijkt de reddingsboei zelf beschadigd. De praktische kant van de emigratie en het leven op het platteland, zoals taalproblemen en een meester die voorstander van lijfstraffen is, prikt de idyllische luchtballon stuk.
’De vrouwen stonden in de keuken of de moestuin (…) De mannen reden met een sigaretje in hun mondhoek op hun tractor, gingen op jacht, zorgden voor de koeien, sloegen hun hond en hadden bijna allemaal pisvlekken op hun broek.’
Inez heeft een schilderachtige schrijfstijl die voor een symbiotische wisselwerking tussen de weelderige, maar soms beangstigende natuur en de verwarde gevoelens van de hoofdpersonages zorgt. Korte zinnen en dialogen doorbreken het trage ritme van de meer complexe constructies, waardoor het leesritme vlot en aangenaam is.
‘Alsof ik langzaam groen werd vanbinnen, tot ik kopje-onder ging en in een slijmerig, zuigend moeras bleek te staan met duizenden slierten wier die zich steeds strakker om mij heen wonden en me naar de diepte probeerden te trekken.’
Zware thema’s zoals depressiviteit en grensoverschrijdend gedrag worden op een delicate wijze uitgediept. Aan de hand van anekdotes en kleine voorvallen in het gezin krijgen we geleidelijk een beeld over de functie van Lotje, hoe de stiefvader in elkaar zit, waarom de moeder blind is. Het kindermisbruik wordt zo fijngevoelig beschreven dat het heel hard binnenkomt. Welke lezer zou Lotje niet uit het boek willen halen om te beschermen?
Toch breken er af en toe zonnestralen door de donderwolken. Zal Lot in staat zijn om de erfenis van misbruik, depressiviteit en trauma’s te doorbreken? Die worsteling met haar verleden zit in machtig mooie, maar schrijnende droombeelden gevangen. Ze ging naar Frankrijk om het huis uit haar kindertijd klaar voor de verkoop te maken, met de hulp van een hele resem poetsmiddelen, maar krijgt ze de spinnenwebben diep in haar weg?
‘Ik zag mezelf in een lange keten van vrouwen die verkeerde afslagen hadden genomen (...) Is het midden op zee nog mogelijk om bij te sturen in een storm?’
De auteur heeft dit verhaal enkele jaren laten rijpen en dan krijg je de beste wijn, in dit geval een droomdebuut. De (natuur)beschrijvingen zijn zo gedetailleerd dat de lezer moeiteloos meegaat naar een vergeten gat in Frankrijk eind jaren zeventig. De Franse woordjes die als paddenstoelen uit de grond schieten helpen daarbij. Het kindermisbruik wordt zo subtiel aangeraakt dat het door merg en been gaat. Het is een droom hoe de worsteling met de trauma’s uit het verleden in beeld wordt gebracht. Zo kom ik op een 9/10 uit, afgerond naar 5 sterren.
In de beginscène zie je de donderwolken boven een disfunctioneel Nederlands gezin in Frankrijk hangen. Korte hoofdstukken, die vlot wisselen tussen heden en verleden, ontrafelen stukje bij beetje hoe het zover is kunnen komen. Het heden wordt door de volwassen Lot in de ik-vorm verteld. In het verleden doen zowel Lotje als haar moeder Mara hun verhaal in de derde persoon.
Mara worstelt een groot deel van haar leven met een depressie. Wanneer ze als alleenstaande moeder de avontuurlijke Ab ontmoet, lijkt hij haar ideale reddingsboei: hij stelt haar voor om naar Frankrijk te emigreren en zo haar depressie te overwinnen. Eerst lijkt dat te lukken, maar dan blijkt de reddingsboei zelf beschadigd. De praktische kant van de emigratie en het leven op het platteland, zoals taalproblemen en een meester die voorstander van lijfstraffen is, prikt de idyllische luchtballon stuk.
’De vrouwen stonden in de keuken of de moestuin (…) De mannen reden met een sigaretje in hun mondhoek op hun tractor, gingen op jacht, zorgden voor de koeien, sloegen hun hond en hadden bijna allemaal pisvlekken op hun broek.’
Inez heeft een schilderachtige schrijfstijl die voor een symbiotische wisselwerking tussen de weelderige, maar soms beangstigende natuur en de verwarde gevoelens van de hoofdpersonages zorgt. Korte zinnen en dialogen doorbreken het trage ritme van de meer complexe constructies, waardoor het leesritme vlot en aangenaam is.
‘Alsof ik langzaam groen werd vanbinnen, tot ik kopje-onder ging en in een slijmerig, zuigend moeras bleek te staan met duizenden slierten wier die zich steeds strakker om mij heen wonden en me naar de diepte probeerden te trekken.’
Zware thema’s zoals depressiviteit en grensoverschrijdend gedrag worden op een delicate wijze uitgediept. Aan de hand van anekdotes en kleine voorvallen in het gezin krijgen we geleidelijk een beeld over de functie van Lotje, hoe de stiefvader in elkaar zit, waarom de moeder blind is. Het kindermisbruik wordt zo fijngevoelig beschreven dat het heel hard binnenkomt. Welke lezer zou Lotje niet uit het boek willen halen om te beschermen?
Toch breken er af en toe zonnestralen door de donderwolken. Zal Lot in staat zijn om de erfenis van misbruik, depressiviteit en trauma’s te doorbreken? Die worsteling met haar verleden zit in machtig mooie, maar schrijnende droombeelden gevangen. Ze ging naar Frankrijk om het huis uit haar kindertijd klaar voor de verkoop te maken, met de hulp van een hele resem poetsmiddelen, maar krijgt ze de spinnenwebben diep in haar weg?
‘Ik zag mezelf in een lange keten van vrouwen die verkeerde afslagen hadden genomen (...) Is het midden op zee nog mogelijk om bij te sturen in een storm?’
De auteur heeft dit verhaal enkele jaren laten rijpen en dan krijg je de beste wijn, in dit geval een droomdebuut. De (natuur)beschrijvingen zijn zo gedetailleerd dat de lezer moeiteloos meegaat naar een vergeten gat in Frankrijk eind jaren zeventig. De Franse woordjes die als paddenstoelen uit de grond schieten helpen daarbij. Het kindermisbruik wordt zo subtiel aangeraakt dat het door merg en been gaat. Het is een droom hoe de worsteling met de trauma’s uit het verleden in beeld wordt gebracht. Zo kom ik op een 9/10 uit, afgerond naar 5 sterren.
May 5, 2025
Dit boek heb ik in één adem uitgelezen. Met ingehouden adem eigenlijk. Vanaf de eerste regel wordt een ydillisch leven op het Franse platteland beschreven, maar voel je tussen de grassprieten en bomen door een onbehaaglijk gevoel. Het boek heeft drie perspectieven knap door elkaar gevlochten, wat zorgt voor een spannende opbouw. Want net als je iets meer informatie hebt van de ene, spring je door naar de ander. Maar dat gebeurt zo natuurlijk, dat het niet in de weg zit.
Een mooi boek over gewone mensen die ieder weer heel anders met hun problemen omgaan.
Een mooi boek over gewone mensen die ieder weer heel anders met hun problemen omgaan.
December 12, 2023
Een hartverscheurend verhaal vol spanning dat snel wegleest maar mede dankzij het mooie proza nog dagen lang in het hoofd van de lezer zal rondspoken. Een absolute aanrader.
December 31, 2023
Meh... Veel woorden, weinig verhaal.
November 30, 2024
Weemoed, verdriet, pijn van onuitgesproken trauma’s met familiegeheimen. Generaties lang. Spannend om te lezen hoe het verhaal zich verder ontvouwd. Maar bovenal erg mooi boek.
January 11, 2025
Droomhuis van Inez de Goede is een thriller die begint met een veelbelovend idee: een vrouw die haar droomhuis vindt, maar al snel ontdekt dat dit huis niet het veilige toevluchtsoord is dat het lijkt te zijn. Het verhaal heeft potentieel en weet de lezer vanaf het begin nieuwsgierig te maken. De schrijfstijl is vlot en het boek leest makkelijk weg.
Desondanks heeft het boek ook zijn zwakke punten. De personages worden niet altijd goed uitgewerkt, waardoor het moeilijk is om een echte emotionele band met hen op te bouwen. Het plot is soms voorspelbaar en de spanning, hoewel aanwezig, had intensiever gekund. De opbouw van het verhaal voelt af en toe wat traag en er zijn momenten waarop de gebeurtenissen niet genoeg diepgang hebben om de lezer volledig mee te trekken.
Droomhuis is een degelijke thriller die zijn momenten van spanning heeft, maar niet het meest gedenkwaardige werk is. Drie van de vijf sterren is een passende beoordeling voor dit boek, dat niet volledig weet te overtuigen, maar wel een prettige leeservaring biedt voor wie houdt van een lichte thriller.
Desondanks heeft het boek ook zijn zwakke punten. De personages worden niet altijd goed uitgewerkt, waardoor het moeilijk is om een echte emotionele band met hen op te bouwen. Het plot is soms voorspelbaar en de spanning, hoewel aanwezig, had intensiever gekund. De opbouw van het verhaal voelt af en toe wat traag en er zijn momenten waarop de gebeurtenissen niet genoeg diepgang hebben om de lezer volledig mee te trekken.
Droomhuis is een degelijke thriller die zijn momenten van spanning heeft, maar niet het meest gedenkwaardige werk is. Drie van de vijf sterren is een passende beoordeling voor dit boek, dat niet volledig weet te overtuigen, maar wel een prettige leeservaring biedt voor wie houdt van een lichte thriller.
Displaying 1 - 8 of 8 reviews