Een jonge actrice heeft een onstuimige en geheime relatie met haar agent Panc. Als bij hem een ongeneeslijke ziekte wordt geconstateerd, begint de verwarring. Pancs vrouw en medewerkers organiseren kort na zijn overlijden een groots galafeest. De actrice (en vertelster van dit verhaal) gaat ernaartoe met haar trouwe vriend Fräser-en wordt meegezogen in een maalstroom van hilarische verwikkelingen.
Net bij een kopje thee Gala gelezen. Tot een pagina of 50 vond ik het wel aardig, daarna was het doorzetten om het uit te lezen (ik merkte dat het me niet meer boeide omdat ik ondertussen klusjes deed: was ophangen, planten watergeven etc.). Alleen het laatste hoofdstukje vond ik dan wel weer ok. (na het feest)
Erg ongeloofwaardig dat een excusez-le-mot bimbootje van net 20 zoveel seksuele ervaring ten toon kan spreiden en al zo lang: 'Jaren geleden kreeg ik voor het eerst een kortstondige kwestie met een getrouwde man.'
En ach, soms pik je nog een leukigheidje op: fuck heeft minstens 12 betekenissen en dan staat De Daad er nog niet eens bij :-) Maar wat is in hemelsnaam een 'double whammy'?? Of moet ik daarvoor een avondje naar V8 kijken? ;-)
Toch nog een paar ezelsoortjes gemaakt: 'Dat je een boek leest en dat je daar helemaal vol van bent en dat je het boek voortdurend bij je wilt hebben, dat je over het boek wilt vertellen en opscheppen, dat het boek er altijd en alleen voor jou is en dat louter de gedachte aan het boek je een verzadigd gevoel geeft - dat is liefde.' ----- 'kwam ik toevallig ('toevallig' in chocoladeletters en versierd met aardbeien & slagroom)'
Ik moet toch echt eens de reviews van andere mensen gaan lezen, want ik vond dit boekje dus wél ontzettend vermakelijk! Heerlijk geschreven, en op zo'n lengte dat het gedurende een goede treinreis uit te lezen is, met humor waar ik dan toch echt om moest lachen. Ik kon de oncomfortabele scenes zo voor me zien, en vond de personages zo typerend voor mensen die ik zelf uit Utrecht ken, dat voor mij jaren mijn studentenstad is geweest. Misschien helpt dat ook wel mee aan mijn waardering voor dit boek.
Ik vond dit wel even verfrissend naast Gipharts andere werken. Mijn kritiek is wel dat ik in sommige allineas in de war was over de setting en de tijd, want per allinea springt Giphart van hot naar her.
Dat steekt me een beetje, dat meer mensen hier gala hebben dan welk ander Giphart boek dan ook, terwijl het het meest onbeduidende werkje is. Komt waarschijnlijk doordat het het boekenweekgeschenk was. Het andere werk varieert van erg leuk (Phileine en giph) gemiddeld (troost) tot goed (ik omhels je met duizend armen), maar dit vind ik persoonlijk geen alternatief....
Brief van de actrice Meija aan haar overleden minnaar Panc over een gala dat ter ere van hem wordt gehouden.
Opvallend humorloze, nogal geforceerde novelle over mooie, beroemde, verwende, overspelige mensen, met opvallend veel bij naam genoemde plaatsen (in Utrecht) en personen.
Boekenweekgeschenk waarin Giphart in rap tempo onvolwassen personages heel hard laat roepen dat vrije seks en vrije liefde het beste is, maar die als puntje bij paaltje komt toch vooral de ander voor zichzelf hebben. Weinig overtuigend, niets om het lijf hebbend boekje.
Laatst las ik dit boek voor school. Persoonlijk vind ik dit boek geen aanrader voor leerlingen uit 4 havo. In dit stuk leg ik uit waarom ik dit vind.
Ten eerste vind ik dat er in dit boek veel te lastige woorden en termen worden gebruikt. De tijdlijn van het boek is ook heel verwarrend, het ene moment praat de hoofdpersoon tegen haar vader, het andere moment tegen haar minnaar en weer een andere keer weer tegen haar vriend.
Vervolgens waren naar mijn mening de hoofdpersonen over het algemeen goed beschreven. Het was duidelijk welke rol ze speelde in het leven van de hoofdpersoon. Ook was hun karakter duidelijk beschreven. Zo is Panc (de minnaar) een stoere man, en heeft haar Vriend Fräser meer een zacht en lief karakter.
Als laatst vind ik dit niet een heel origineel verhaal. De hoofdpersoon in kwestie gaat vreemd met haar baas. Wat ik wel heel vernieuwend vind was de manier waarop ze het verhaal verteld. Ze laat weten wat ze in situaties denkt en hoe ze zich erbij voelt.
Het is wel helder dat ik dit boek geen aanrader vind. Als je geïnteresseerd bent naar wat mensen meemaken en voelen als ze vreemd gaan, dat is dit misschien wel een geschikt boek voor je.
Recent heb ik het boek Gala gelezen als schoolopdracht. Het is een novelle over trouw en ontrouw, liefde en dood. Houd je ervan om een kijkje te nemen in het hoofd van iemand die een dubbel leven lijdt? Dan is dit een boek voor jou.
Ten eerste vond ik dit een interessant en pakkend boek, aangezien het een spannend en diepgaand verhaal was. Helaas vond ik de taalgebruik lastig en bepaalde gebruikte woorden waren vreemde woorden. Dit zorgde ervoor dat het verhaal lastig te volgen was. Verder was het boeiend om te lezen hoe zo’n jonge vrouw een dubbel leven lijdt.
Ten tweede benoem ik nu de hoofdpersonen namelijk Meija, haar vader, haar vriend Fräser en haar minnaar Panc. Persoonlijk vond ik het makkelijk om mij te verplaatsen in de hoofdpersonen, omdat hun karakters duidelijk werden beschreven. Het zijn twee verhalen die door elkaar werden verteld, de ene keer vertelde Meija aan haar vader en de andere keer schreef ze aan Panc. Aan het begin was dat verwarrend, maar naarmate het boek vorderde was dit bij te houden.
Vervolgens vond ik het plezierig om het einde te lezen, het einde was een heftige tevens grappige gebeurtenis om te lezen. Het gala liep namelijk helemaal uit de hand, mensen scholden elkaar uit en het was een en al chaos.
Kortom heb ik dit boek snel uitgelezen, niet alleen omdat het 89 pagina’s heeft, maar ook omdat het een leuk verhaal is.
This entire review has been hidden because of spoilers.
Net als zoveel anderen van mijn leeftijd heb ik in mijn middelbareschooltijd heel wat boekbesprekingen over 'Phileine zegt sorry' en 'Ik ook van jou' aangehoord. Toen had ik al in de gaten dat Giphart niet helemaal mijn ding zou zijn.
Het is allemaal zo toegankelijk dat het geforceerd aandoet. Het niet schromen van eigentijds taalgebruik en seks om het niet schromen van eigentijds taalgebruik en seks. Een stijl waar de charme van rebellie al wel een paar decennia vanaf is. Hij past daarmee prima in een hele reeks Nederlandse schrijvers waarvan ik enkel uit nieuwsgierigheid of plichtsbesef zo nu en dan iets lees.
Toch ben ik enthousiast aan 'Gala' begonnen. Ik heb me nu eenmaal voorgenomen alle Boekenweekgeschenken eens te lezen. Helaas was het toch zo'n beetje wat ik ervan verwacht had, al is het op zich best een vermakelijk verhaal.
Well, Im on the first 1/4 of the book....(hehe thats far enough concerning my limited Dutch)...but so far it is fascinating. The glamour, scandalous celebrity life in the capital of the Netherland.
In comparison with other Dutch wiritng (screen writing, books, articles, whatever..) Giphart has the most galant way in expressing even the most disgusting scene....to me.
* just a quick notes, it was a give-aways on the train on read-on-the-train campaign. Surely it was not the most rare thing, but i'm keeping it and liking it!if you have any recommendation on the same author...please...
In dit boekje schrijft een jonge actrice een brief naar haar geheime minnaar en tevens agent, Panc, die na een kort ziekbed op jonge leeftijd overleden is aan een tumor. Gedurende het boek haalt zij herinneringen op, vertelt ze over het afscheidsfeest en tevens jubileumfeest van het bedrijf van Panc en komen haar eigen twijfels naar boven. Dit boekje is zeer zeker niet het beste werk van Ronald Giphart, maar zijn eigen vlotte schrijfstijl en vleugen humor houden het verhaal toch boeiend en leesbaar.
Het verhaal was op zich interessant. De beleving van een affaire gezien door de ogen van een vrouw. Een vlot tempo in het verhaal dat voornamelijk ging over wat allemaal niet en wel moest.
Het eind was te voorspelbaar en voor mijn gevoel had dat voorkomen kunnen worden. Een hoofdstuk minder over wat er allemaal gebeurde en dan de plotwending iets meer verborgen gehouden en het had een leuker verhaal geweest.
Eerste boek dat ik las van deze schrijver. Een boekenweekgeschenk is altijd lekker om mee te beginnen als je een schrijver nog niet goed kent, want het is lekker dus en als iemand een goede novelle kan schrijven, ben ik al snel onder de indruk. Een novelle is moeilijker om echt sterk te maken dan een roman, mijns inziens. Giphart wist me in elk geval hardop te laten lachen en ik bewonderde ook regelmatig zijn vondsten op taalgebied. Een aanrader.
It was okay, but not really my taste. Memories of a young woman about a man and the relationship she had with him. Quite explicit from time to time (reminds me of Dutch movies in earlier years) and I do not like that, most of the time.
Mening: Ik vond het een leuk boek, vooral het gala waar ze ruzie krijgt met iedereen is grappig. Ook fijn dat het boek zo weining bladzijdes had. ik vond het een heel leuk, fijn, handig en makkelijk(er) boek om te lezen.
Eigenlijk best wel grappig (ok, ik had geen hoge verwachtingen), ik trok verschillende onderzoekende blikken dat ik in de bus zat te gniffelen achter mijn boek. Werd wel een beetje moe op een gegeven moment van het zoveelste gezochte eufemisme.
Raar verhaal, hoewel een origineel idee. Maar niet echt goed beschreven en die vervelende opmerkingen tussen haakjes er telkens tussendoor vond ik erg irritant. Blij dat ik het uit heb.
Dit boek (boekenweekgeschenk) was mijn eerste kennismaking met Giphart. Ik heb me tranen gelachen. Daarna nog een leuk boek van hem gelezen, maar nu ken ik zijn kunstjes wel.
goed verhaal! en al helemaal als je je bedenkt dat het 'maar' negentig pagina's telt! erg knap om zo veel te vertellen, met zo veel details, wanneer het boek zo kort is!
Fascinerende gebruik van vrouwelijke persona door mannelijke schrijver. De lichtzinnigheid was overweldigend en zonk de roman na de eerste 50 pagina's.
Leuker dan verwacht boekje, grappig verhaal. De auteur valt wel vaak in herhaling (hoe vaak kun je 'double whammy' in zo'n kort verhaal kwijt ?) maar het loopt mooi naar een (on)verwacht einde toe.
Laatst las ik dit boek. Ik vind het geen aanrader voor 4HAVO. In dit stukje leg ik uit waarom ik dit boek geen aanrader vind.
Als eerste wil ik naar voren brengen dat dit boek op een onlogische manier is geschreven. Dit boek kan zich afspelen in het echte leven, maar is erg vaag. Ik weet niet wanneer er word geschreven naar de minnaar van Meija of dat ze een verhaal verteld aan haar vader. Ook is het onduidelijk waar ze zich bevind. Ook vond ik dat dit boek veel moeilijke woorden en termen gebruikt.
Vervolgens vond ik dat de hoofdpersonen goed waren beschreven. Ik vond het erg intressant om te lezen wat voor gedachtes er in iemand omgaan wanneer die vreemdgaat en hoe iemand een dubbelleven leeft. Meija verteld tot in details over haar leven, bijvoorbeeld over haar gevoelens voor haar minnaar Panc en haar vriend Fräser.
Als laatste vond ik dit boek erg voorspellend. Iemand die vreemdgaat en haar minnaar doodgaat en vervolgens de vrouw erg boos wordt. Ook vind ik het geen origineel boek. Ik heb heel veel boeken gelezen waarin er iemand vreemdgaat en er vervolgens iemand doodgaat.
Het is wel helder dat ik dit boek geen aanrader vind. Ik raad dit boek niet aan voor 4HAVO. Als je een brede woordenschat hebt en als je geïnteresseerd bent in het lezen wanneer iemand vreemdgaat is dit boek wel geschikt voor jou.
Weinigzeggend, toch heerlijk vlot en humoristisch. Giphart is scherp en onverwacht hilarisch in enkele passages. Dat het verhaal over een twintigjarige vrouw gaat die een hartstochtelijke affaire met een getrouwde man heeft, maakt het lastig je in haar in te leven. Het had een stuk realistischer gevoeld als Meija enkele jaren ouder was geweest. Desalniettemin lekker leesvoer voor de zondagochtend.
‘Fraser vertelt een aandoenlijk & grappig verhaal over zijn overleden moeder, die hij op haar sterfbed de belofte had gedaan haar een beetje stijlvol op te maken na haar euthanasie. Zijn moeder was opgebaard in een rouwaula op een verrijdbare tafel. Ze was gewassen en lag zonder make-up en met haar haar als een gesmolten cavia te wachten op de mensen die afscheid kwamen nemen. Dat was een schrikbeeld geweest voor Frasers moeder. Waarom je leven lang perfect gevisageerd rondtrekken, om er op je allerlaatste feestje uit te zien als een verdronken vogeltje?’
1,5/5 Het verhaal was niet onvermakelijk, maar de popi-jopi schrijfstijl stond me erg tegen. Zinnen als "Mijn vriendinnen zeggen altijd dat ze eerst verliefd moeten zijn willen ze zich verlagen tot seks met een man, en ik geloof ze daarin natuurlijk, en ik vind dat ook, waarbij aangetekend dat ik in 0.12 seconden iets voor een vent kan voelen" vind ik in dat opzicht echt tenenkrommend. De constante herhaling van 'maar laat ik bij het begin beginnen' is vast opzettelijk, maar storend. De schrijftstijl is ook erg 'mannelijk', ik moest me er soms actief aan herinneren dat de hoofdpersoon een vrouw was.
Het einde ('de keuze') vond ik wel aardig, dan is het voor het eerst dat er iets raakt aan wat op diepgang lijkt.
Ik geloof niet dat ik eerder iets van Giphart heb gelezen, maar ben na dit boek niet bijzonder gemotiveerd.
Boekenweekgeschenk uit 2003. Ik denk dat ik het toen ook gelezen heb en niets vond. Nu vond ik het toch wel een intrigerend verhaal. Actrice had een relatie met haar (getrouwde) baas, toen die opeens zeer onverwacht overleed aan een hersentumor. Op advies van haar vader schrijft ze hem een brief, daarin vertelt ze over het ontstaan van de relatie, over haar eigen vriend en ook over het grote feest van het 15jarig bestaan van het bedrijf waar ze werkte, en waar in een zinderende apotheose allerlei geheimen worden onthuld.