Het leukste jaar uit de geschiedenis van de mensheid: persoonlijke kroniek 2001

by Ronald Giphart

2001 bleek verre van het leukste jaar in de geschiedenis van de mensheid te zijn. Maar het was wel het jaar dat Ronald Giphart, de leukste schrijver van Nederland, dit dagboek schreef. En dat deed hij openhartig. Doorspekt met zijn bekende bijtende humor vertelt hij over de eenzaamheid van het schrijven, de gedragingen van zijn zoon en dochter, de perikelen rond de verfilming van Ik ook van jou, de reis die hij maakte naar Srebrenica, en natuurlijk over 11 september. Maar ook over de strijdbaarheid van de groep-Mak en zijn gelukkige jeugd in een nieuwbouwrijtjeshuis midden jaren zeventig.

De veelgelezen schrijver Ronald Giphart (1965) hield op verzoek van Uitgeverij De Arbeiderspers in 2001 een persoonlijk dagboek bij ten behoeve van de prestigieuze reeks Prive-Domein. Giphart schreef over politiek, literatuur, vrienden, kroegen, optredens, kinderen, huizen, relaties, film en nog veel meer; soms feitelijk, veelal aangenaam subjectief. Als lezer krijg je enig inzicht in het eenmansliteratuurbedrijf dat Giphart runt, in zijn opvattingen, zijn emoties en zijn drukke agenda. Giphart kan schrijven, vaak humoristisch, soms ontroerend, dikwijls bevlogen en altijd boeiend.

Genres: Dutch Literature

328 pages, Paperback

First published January 1, 2002

Reviews

[Luca · Rating 3 out of 5]

Fijn om weer eens een Giphart te lezen, weer erg vermakelijk. Ik vind hem alleen minder écht grappig dan zijn andere boeken, wellicht dat dat komt door de opzet van het boek. Vooral alle stukjes met Broos zijn wel echt heel erg leuk.

[Jan Geerling · Rating 4 out of 5]

Grappig hoe sommige boeken een bepaald gedeelte van je leven naar voren halen. Ik las dit boek voor het eerst in 2002 op het hoogtepunt van mijn Giphart-fan zijn. Ik woonde net een paar jaar op kamers, was aan mijn eerste serieuze relatie begonnen en studeerde aan de Universiteit in Groningen. Dit boek herlezende komen flarden van die tijd weer naar boven.

Giphart schreef in die tijd nog veel over het schrijverschap zelf, zijn liefde voor Jeroen Brouwers en over het studentenleven. Dat laatste maakte mijn connectie met zijn boeken nog sterker. Dit dagboek (en ik omhels je me duizend armen) waren een keerpunt, Giphart schreef nu over een volgende levensfase, de student in mij achterlatend.

Nu ik dit boek weer teruglees voel ik weer een hoop herkenning en connectie. Net als Giphart heb ik nu zelf een jong kind, en ook ik reis voor mijn werk het halve land af. Veel nieuwsfeiten, namen en gebeurtenissen zijn een retourtje vroeger voor me.

Inmiddels heb ik ook geleerd het niet altijd meer klakkeloos eens te zijn met mijn jeugdhelden. Zijn verering van het blad Rails deel ik niet. Hij ziet rails als een blad dat anno 2001 echt van het publiek is geworden. Ik zag het als een vaag blad dat geen idee had van zijn doelgroep. Al lezende merk ik dat door de jaren heen niet alleen Giphart is veranderd, ook ik ben veranderd. Tijd voor een nieuw dagboek dat ik over 15 jaar weer kan herlezen Ronald?

[mcq · Rating 3 out of 5]

Geen fan van dagboeken en dit boek voldoet daar precies aan. Te weinig interessant en enkel drie sterren omdat Giphart mooie dingen schrijft die het boek af en toe de moeite waard maken. Maar ik lees liever weer een goede roman van hem.