Het feest der liefde

by Ronald Giphart

Het feest der liefde is een heerlijke verhalenbundel over onder andere de peilloze diepte van seks, het studentenleven, de liefde en de literatuur.

Genres: Fiction, Dutch Literature, Short Stories, Literature, Roman

196 pages, Paperback

First published January 1, 1995

Reviews

[Carmen Brouwer · Rating 4 out of 5]

Heel leuk. Nu mag ik zeggen dat ik student-assistent ben van een auteur die de zin ‘de wereld is lul geworden’ heeft geschreven.

[Daniëlle Wolfs · Rating 3 out of 5]

vulgair boekje wel 🤨

[Ronny De Schepper · Rating 3 out of 5]

Vijftien verhalen over “studenten, liefde, voetbal, seks en literatuur”. Dat klopt dus. Je vraagt je af wat “voetbal” daartussen staat te doen, maar ik moet eerlijk toegeven: ik heb daarmee wat afgelachen, dus voor mij is dat o.k. Ik heb het moeilijker met “literatuur”. Meestal bedoelt Giphart daarmee dat hij confraters afzeikt die hem hebben afgezeikt nadat hij dat eerder met hen al had gedaan in zijn eerste twee romans. En zo kunnen we nog “wel” (om de aanhalingstekens te begrijpen moet je het boekje gelezen hebben) een tijdje doorgaan natuurlijk. Nee, ik heb er meestal geen moeite mee dat iemand er eens flink met de borstel doorgaat (hij ziet Herman Brusselmans als een soort van Vlaamse tegenhanger van zichzelf), maar dan moet je er “wel” tegen kunnen als je wordt teruggepakt uiteraard.

[Pvw · Rating 2 out of 5]

This is a mixed bag: short stories, columns, reflections, that sort of thing. Most of them fall short of the “great writer” Giphart clearly thinks he is. Still, two pieces deserve a mention.

First, ‘The Invasion of America’, a slightly longer piece about the Dutch national team at the 1994 World Cup. Giphart was there as a kind of atmosphere reporter, and it’s well written. You can vividly picture the madness with the Orange crowd and the other supporters.

Best of all, though—and this one really is on a par with Giphart’s stronger work—is the opening story about the initiation of four students in Utrecht. For the most part it consists of a monologue by Justus, the cynical yet enthusiastic, bone-dry yet gloriously sleazy student representative who introduces the four freshmen to student life. To give an idea of the tone and style:

‘Listen, little farts,’ he began. ‘There is a certain area in the polar regions where, for exactly one week a year, salmon fling themselves upstream in search of their spawning grounds. For the bears in the vicinity, that’s the most beautiful week of the season. They line up along the riverbanks and never are the fish so easy to pick. Well then: the polar region is called Student Life, that week is the Introduction, those salmon are called Girls, and those bears—that’s Us.’
Justus raised his glass in a toast. We clinked glasses with him, delighted.
‘Right. That’s clear. Point two. When the Americans surprised Hiroshima and Nagasaki with an atomic bomb, the Japanese emperor bravely declared: “The situation is not necessarily developing to Japan’s advantage.” We now call that an understatement—just as it would be somewhat weakly put for you to say that you are necessarily good at seducing women into mutual genital stretching exercises. Do you see what I mean? I’m talking about the Feast of Love. Vaginal bungee jumping. Sex.’
He raised his glass again. We toasted with him once more, a little less exuberantly this time.

What follows is a step-by-step method for picking up a female student, explained with at least as much comic flair.

Justus’s initiation speech more or less redeems the rest of the collection. But since ‘The Feast of Love’ is also the very first piece, one could reasonably advise stopping there. At that point, you can still put the book down with a pretty good impression of Giphart.

[Jeroen Berndsen · Rating 3 out of 5]

Het feest der liefde was het eerste boek van Giphart dat ik las. ik moet zeggen, het was een openbaring, ik kende niemand do zo leuk kon schrijven. Natuurlijk zat ik toen midden in mijn pubertijd. maar ik vind het nu ook nog steeds leuk. Alleen de bewoordingen maken me vaak al aan het lachen. Dit zijn allemaal korte verhaaltjes waarvan de een duidelijk beter is dan de ander, maar als bundel is hij zeker de moeite van het lezen waard.[return][return]NBD|Biblion: [return]Neuken en nog eens neuken: dat is volgens criticus T. van Deel het enige waarover Giphart kan schrijven. Na zijn twee romans "Ik ook van jou" en "Giph" heeft jonge hond Giphart (1965) in "Het feest der liefde" 15 verhalen gebundeld. Is dat meer van hetzelfde? Ja en nee. De inhoud varieert: een voetbalverhaal (met het Oranjelegioen naar Amerika), drie columns over het schrijven en gelukkig weer veel over sex (soms iets studentikoos, soms verrassend over virtuele en toch levensechte cybersex). In de bundel staan, voor Giphart opmerkelijk, ook twee verhalen met een andere hoofdpersoon dan Giph zelf: de wereld bezien vanuit een wellustig vrouwenoog nog wel! De pleidooien voor lol in het schrijven en tegen gewichtigdoenerij komen bekend voor. Helaas mist deze verhalenbundel de eenheid van de romans en laat Giphart nogal wat stilistische steekjes vallen. Maar wat deert dat, een Giphart blijft vermakelijk. Alle verhalen werden eerder elders gepubliceerd, onder andere in Hard Gras, Het Parool, Playboy en Propria Cures. (Biblion recensie, Jos Damen.)

[Arend]

De gebeurtenissen hebben per verhaal een goede volgorde, waardoor de verhalen goed te volgen zijn. De verhalen staan ook in de goede volgorde, hoewel dit niks had uitgemaakt voor de begrijpbaarheid van de verhalen, omdat ze niet in een strak verband met elkaar staan. De gebeurtenissen en gedachten werken beide dezelfde kant op, waardoor het verhaal vaak te voorspellen is; het loopt weer uit op seks. De gedachten van de personen zijn zeer goed weergegeven waardoor je je goed kan inleven in het verhaal. Ook is het verhaal zeer realistisch, omdat de gebeurtenissen en gedachten allemaal in het dagelijkse leven voorkomen en niet zo gemakkelijk verzonnen kunnen zijn. De personen, zowel hoofd- als bijpersonen, zijn allemaal zeer realistisch. Ze hebben allemaal menselijke gevoelens en gedragen zich ook als mensen, maar dan wel allemaal met een grote neiging tot seks. De hoofdpersoon in de eerste verhalen is zeer voorspelbaar, omdat hij altijd naar seks neigt. Hij blijft af en toe toch wel verrassend uit de hoek komen waardoor hij nog zijn gevoelens volgt, maar wel op een speciale manier. De handelingen die de personen verrichten zijn zeer goed beschreven en hier zou ik ook niks aan willen veranderen. Het is wel jammer dat er niet een groot conflict is geweest omdat dit het boek misschien wat boeiender zou maken, omdat de mensen nooit allemaal dezelfde gedachten en gevoelens hebben.

[Ruth Govaerts · Rating 3 out of 5]

Een boek over seks, sherry, voetbal en literatuur (maar vooral over seks). Ik vond het fijne verhalen die vaak erg grappig en gewaagd uit de hoek kwamen maar het waren niet de beste die ik tot nu toe gelezen heb. Bij deze 'commentaar' houd ik het aangezien de schrijver in één van zijn hoofdstukken, namelijk het hoofdstuk 'Schrijfnijd', duidelijk aangeeft dat mensen onder de 30 jaar die nog niets verwezenlijkt hebben op literair vlak beter geen kritiek leveren. Bij deze dus geen verdere kritiek, al dan niet opbouwende.

[Roos · Rating 1 out of 5]

After wasting my time on reading this and I don't want to waste more on writing a review. So this will have to do.

Friend: What was it about?

About a smug author who thinks it's revolutionary to write about sex in weird ways, soccer fans and his dad. Apperently it's literature but I just call it pretentious crap!

*ten minute rant ensues about how he can't write characters for shit and so on*

[Jan · Rating 3 out of 5]

Er viel wel lol te beleven aan het lezen van deze verhalen van toenmalig (1995) jonge hond Giphart. Maar stilistisch is het niet van de hoogste plank. Ik noteerde lang geleden: ‘voetbalverhaal ontstijgt scholierenverslag niet’. 2,5 * naar boven afgerond. JM