Epi Brons is voorzitter van voetbalclub Bandstad ’83 en zakenman. Hij is het type van de manipulerende corrumperende hoererende alleenheerser. Het is een monomane blaag, die zijn geld als machtsmiddel laat spreken. In het begin heeft hij alles in zijn macht en in de smiezen. Later taant zijn invloed en verliest hij de greep op zijn mensen en de omstandigheden, maar dat heeft hij niet geheel en niet op tijd in de gaten. Dat de novelle, niettegenstaande de tegenstaande wreedheden en onbehoorlijkheden van deze potentaat, zich niet heeft ontwikkeld tot een diep droevig drama, komt omdat Giphart zich hier een zodanig taalgebruik, vooral woordgebruik, heeft aangemeten, dat het een satire is geworden. Nu hij dat genre-niveau heeft bereikt, is het meer dan een boekje van de zichzelf voorbij pratende taalratelaar geworden. Allengs echter – en dat ligt aan mijn persoonlijke smaak – taalde ik steeds minder naar de veelsteveelsteturbotaal. Zijn woordbreien bestaat vaak uit het voortgaand debiteren van parallellismen, om maar zo veel mogelijk eigen verbasterdsuikerde vindsels – neologicismen bij de vloot – te laten stromen (ja, vloot). Dat gaat in een quasi-opgewondenheid die gelijke tred houdt met die van de schrijver (andersom natuurlijk). Ik denk dat we de schrijver tamelijk concreet doorheen zijn hoofdpersonage zien schijnen. Niettemin, nee: vooral, biedt de novelle een soort aanstekelijk vermaak. Want een soort virtuoos is het wel, onniettegenzeglijk. Het over-de-topkarakter van zowel taal als verhaal is ook te bespeuren in de kenmerken van de overige leden van het gezin Brons. Het zijn beste kneuzen; aan de lezer te ontdekken hoe zeer zij zijn gebutst door het lot, tot gekwordens toe (dit laatste geldt dus een personage).
Neskutočne nesympatický hlavný hrdina s ktorým sa nestotožňujem ani v jednom jedinom názore urobil túto knihu zaujímavou. Aspoň som si rozšírila obzory ako môžu zamýšľať iní ľudia!
Uit het leven gegrepen? De hoofdpersoon zou Karel Aalbers van Vitesse kunnen zijn. Een typisch Giphartboek; veel seks, recht voor zijn raap. Bij een louche figuur zoals deze Epi Brons verwacht je geen intellectuele uitspraken. Iets wat Giphart hem voortdurend wel laat zeggen. Grappig zijn de vele woordspelingen.;Jammer dat ook in dit verhaal (zie ook het boekenweekgeschenk "Gala") een publieke bekentenis volgt bij Gala tijdens een jubileumfeest, bij De voorzitter tijdens een buluitreiking.
Grappig boekje met alle cliches over voetbalvoorzitters, gepersonificeerd door Epi Brons, Voorzitter van Bandstad '83 en directeur van Intertegel (niet te verwarren met concurrent Eurotegel).