What do you think?
Rate this book
Die Baumeister der Welt #3
Tres poetas de sus vidas: Casanova, Stendhal, Tolstói
Stefan Zweig, reconocido como uno de los mayores biógrafos de todos los tiempos, examina con su habitual perspicacia y sutileza la vida y obra de tres grandes escritores, y queda fascinado por la lucidez de Tolstói, la imparcialidad de Casanova y la ambigüedad de Stendhal. A los tres los considera «poetas de sus vidas» puesto que todos ellos hicieron de su experiencia vital y su biografía materia literaria. Pero mientras que Casanova habló de sí mismo de un modo casi ingenuo y anecdótico, para regocijo del lector, el «egocéntrico» Stendhal lo hizo con la clarividencia del psicólogo capaz de desmontar las coartadas de la propia psique, y Tolstói, por último, transformó la autobiografía en una auténtica búsqueda espiritual, ética y religiosa. Una obra que nos guía a través de los libros de tres clásicos para descubrirnos que la mejor literatura es una gran reveladora de las profundas verdades del alma humana.
336 pages, Paperback
First published January 1, 1928
50 people are currently reading
1208 people want to read
About the author
Stefan Zweig
2,022 books10.6k followersStefan Zweig was one of the world's most famous writers during the 1920s and 1930s, especially in the U.S., South America, and Europe. He produced novels, plays, biographies, and journalist pieces. Among his most famous works are Beware of Pity, Letter from an Unknown Woman, and Mary, Queen of Scotland and the Isles. He and his second wife committed suicide in 1942.
Zweig studied in Austria, France, and Germany before settling in Salzburg in 1913. In 1934, driven into exile by the Nazis, he emigrated to England and then, in 1940, to Brazil by way of New York. Finding only growing loneliness and disillusionment in their new surroundings, he and his second wife committed suicide.
Zweig's interest in psychology and the teachings of Sigmund Freud led to his most characteristic work, the subtle portrayal of character. Zweig's essays include studies of Honoré de Balzac, Charles Dickens, and Fyodor Dostoevsky (Drei Meister, 1920; Three Masters) and of Friedrich Hölderlin, Heinrich von Kleist, and Friedrich Nietzsche (Der Kampf mit dem Dämon, 1925; Master Builders). He achieved popularity with Sternstunden der Menschheit (1928; The Tide of Fortune), five historical portraits in miniature. He wrote full-scale, intuitive rather than objective, biographies of the French statesman Joseph Fouché (1929), Mary Stuart (1935), and others. His stories include those in Verwirrung der Gefühle (1925; Conflicts). He also wrote a psychological novel, Ungeduld des Herzens (1938; Beware of Pity), and translated works of Charles Baudelaire, Paul Verlaine, and Emile Verhaeren.
Most recently, his works provided the inspiration for 2014 film The Grand Budapest Hotel.
Zweig studied in Austria, France, and Germany before settling in Salzburg in 1913. In 1934, driven into exile by the Nazis, he emigrated to England and then, in 1940, to Brazil by way of New York. Finding only growing loneliness and disillusionment in their new surroundings, he and his second wife committed suicide.
Zweig's interest in psychology and the teachings of Sigmund Freud led to his most characteristic work, the subtle portrayal of character. Zweig's essays include studies of Honoré de Balzac, Charles Dickens, and Fyodor Dostoevsky (Drei Meister, 1920; Three Masters) and of Friedrich Hölderlin, Heinrich von Kleist, and Friedrich Nietzsche (Der Kampf mit dem Dämon, 1925; Master Builders). He achieved popularity with Sternstunden der Menschheit (1928; The Tide of Fortune), five historical portraits in miniature. He wrote full-scale, intuitive rather than objective, biographies of the French statesman Joseph Fouché (1929), Mary Stuart (1935), and others. His stories include those in Verwirrung der Gefühle (1925; Conflicts). He also wrote a psychological novel, Ungeduld des Herzens (1938; Beware of Pity), and translated works of Charles Baudelaire, Paul Verlaine, and Emile Verhaeren.
Most recently, his works provided the inspiration for 2014 film The Grand Budapest Hotel.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 30 of 43 reviews
July 7, 2018
"Como poeta, desdeña la forma bella y proclama el Código Civil como la verdadera ars poética; como soldado, se burla de la guerra; como político, descarga su ironía contra la historia; como francés, se mofa de los franceses..."
Cuando me enteré que entre los tantos libros de crítica literaria Zweig escribió sobre Stendhal me animó a buscar y leer esta obra.
"Tres poetas de sus vidas" es algo así como una biografía corta de estos tres personajes: Casanova, Stendhal y Tolstoi. Aunque no es una biografía en extenso sino más bien un esbozo a las memorias de cada uno de estos escritores. Por lo que el relato se centra al impulso y a algunas vivencias que pasaron los autores.
De lejos la "biografía" más escueta es la de Tolstoi, se nos presentan muchos datos interesantes y para mí muy desconocidos del escritor ruso en cuanto a su gran crisis existencial por las que pasó, llegando al extremo de criticarse duramente a sí mismo y arrepentirse de sus mejores obras. Zweig ahí nos describe de manera muy abierta y franca cómo Tolstoi incurrió en muchos errores al tratar de cambiar cuando no tenía la consciencia real de lo que creía, haciéndose pasar por una persona muy humilde, entregándose a la religión y luego tratando de ser un profeta de la fe y la moral de su pueblo, un ejercicio muy peligroso que me descubrió un lado de él que no conocía en lo absoluto. Es, sin embargo para mí la peor de las tres biografías pues los datos son muy limitados a un período y no habla tanto de sus memorias sino de sus propias vivencias.
En el caso de Casanova y Stendhal quizás las mejores logradas, sí describe el proceso que seguían para confeccionar sus propias memorias. Casanova, desde luego es la más simple de todas. Ahí Zweig nos explica cómo esa obra tan grande fue más que todo la expresión de las pasiones de Casanova sobre sus vivencias libertinas, embusteras y sexuales en la sociedad de su tiempo (que dicho sea de paso se codeó con príncipes, emperadores y muchos más). No hay ninguna intención de hacer unas memorias concienzudas o en todo caso reflexivas.
Y es ahí donde para mí hay un punto negativo de algunos escritos como éste de Zweig, al tratar de convencernos digamos de su punto de vista a veces puede ser muy obtuso en su perspectiva. Desde un inicio nos presenta estos tres escritores: Casanova, Stendhal y Tolstoi en un orden jerárquico según él, donde de todos el más superficial es Casanova, luego Stendhal es introspectivo y Tolstoi no sólo es eso sino reflexivo y trasciende. Esto no parece tal al leer toda la obra y así como he visto en otras obras de Zweig de tinte biográfico se observa demasiado la mano del escritor que nos trata de convencer de las teorías psicológicas que él desarrolla, pero no siempre son muy creíbles. Veo entonces en estos esbozos algo demasiado milimetrado que le quita esencia no sólo a su análisis sino a la biografía de estos escritores.
Por otro lado no he podido dejar de disfrutar sobre todo por supuesto con Stendhal, que aunque muchos datos simplemente son tomados de los escritos del francés (que ya los conocía) algunas cosas sí no las sabía y por supuesto el análisis literario y la descripción de Zweig sobre algunos aspectos de la obra de Stendhal me gustaron mucho. Como éstos:
"Entre esos dos polos extremos del destino masculino, el juvenil y caótico anhelo de belleza y la segura, irónicamente superior voluntad de poder real, gira el universo stendhaliano"
"El odio con el que Stendhal ha descrito en sus novelas el mundo real, es tan grande como el exagerado ardor apasionado con el que describe el mundo ideal imaginario; maestro en un ámbito y en otro, criatura secreta de dos mundos en el intelecto y en el sentimiento"
El libro en general me resultó muy aleccionador.
Cuando me enteré que entre los tantos libros de crítica literaria Zweig escribió sobre Stendhal me animó a buscar y leer esta obra.
"Tres poetas de sus vidas" es algo así como una biografía corta de estos tres personajes: Casanova, Stendhal y Tolstoi. Aunque no es una biografía en extenso sino más bien un esbozo a las memorias de cada uno de estos escritores. Por lo que el relato se centra al impulso y a algunas vivencias que pasaron los autores.
De lejos la "biografía" más escueta es la de Tolstoi, se nos presentan muchos datos interesantes y para mí muy desconocidos del escritor ruso en cuanto a su gran crisis existencial por las que pasó, llegando al extremo de criticarse duramente a sí mismo y arrepentirse de sus mejores obras. Zweig ahí nos describe de manera muy abierta y franca cómo Tolstoi incurrió en muchos errores al tratar de cambiar cuando no tenía la consciencia real de lo que creía, haciéndose pasar por una persona muy humilde, entregándose a la religión y luego tratando de ser un profeta de la fe y la moral de su pueblo, un ejercicio muy peligroso que me descubrió un lado de él que no conocía en lo absoluto. Es, sin embargo para mí la peor de las tres biografías pues los datos son muy limitados a un período y no habla tanto de sus memorias sino de sus propias vivencias.
En el caso de Casanova y Stendhal quizás las mejores logradas, sí describe el proceso que seguían para confeccionar sus propias memorias. Casanova, desde luego es la más simple de todas. Ahí Zweig nos explica cómo esa obra tan grande fue más que todo la expresión de las pasiones de Casanova sobre sus vivencias libertinas, embusteras y sexuales en la sociedad de su tiempo (que dicho sea de paso se codeó con príncipes, emperadores y muchos más). No hay ninguna intención de hacer unas memorias concienzudas o en todo caso reflexivas.
Y es ahí donde para mí hay un punto negativo de algunos escritos como éste de Zweig, al tratar de convencernos digamos de su punto de vista a veces puede ser muy obtuso en su perspectiva. Desde un inicio nos presenta estos tres escritores: Casanova, Stendhal y Tolstoi en un orden jerárquico según él, donde de todos el más superficial es Casanova, luego Stendhal es introspectivo y Tolstoi no sólo es eso sino reflexivo y trasciende. Esto no parece tal al leer toda la obra y así como he visto en otras obras de Zweig de tinte biográfico se observa demasiado la mano del escritor que nos trata de convencer de las teorías psicológicas que él desarrolla, pero no siempre son muy creíbles. Veo entonces en estos esbozos algo demasiado milimetrado que le quita esencia no sólo a su análisis sino a la biografía de estos escritores.
Por otro lado no he podido dejar de disfrutar sobre todo por supuesto con Stendhal, que aunque muchos datos simplemente son tomados de los escritos del francés (que ya los conocía) algunas cosas sí no las sabía y por supuesto el análisis literario y la descripción de Zweig sobre algunos aspectos de la obra de Stendhal me gustaron mucho. Como éstos:
"Entre esos dos polos extremos del destino masculino, el juvenil y caótico anhelo de belleza y la segura, irónicamente superior voluntad de poder real, gira el universo stendhaliano"
"El odio con el que Stendhal ha descrito en sus novelas el mundo real, es tan grande como el exagerado ardor apasionado con el que describe el mundo ideal imaginario; maestro en un ámbito y en otro, criatura secreta de dos mundos en el intelecto y en el sentimiento"
El libro en general me resultó muy aleccionador.
August 22, 2018
Bu eser, Dünya Fikir Mimarları, Yaratıcı Ruhun Tipolojisi dizisinin 3. cildi.
(1.cilt: Üç Büyük Usta -Balzac,Dickens,Dostoyevski
2.cilt: Kendileriyle Savaşanlar -Hölderlin,Kleist ve Nietzsche)
•
Kitapta kendi otobiyografilerini yazan, kendini tanımaya çalışan üç ünlüyü, Casanova, Stendhal ve Tolstoy’u otobiyografik, duygusal ve felsefi yönleriyle incelemiş.
•
Stefan Zweig’ın Freud’a olan hayranlığına aşina olduğumdan, burada da onun esintilerini gördüm. Bence bu yazarları seçmesindeki en büyük etkenlerden biri de Freud’un psikanaliz kuramı. Zihnimizi oluşturan 3 benlik olan id, ego ve süperegonun baskın olduğu karakterler okudukça çok bariz anlaşılıyor. Bu benlik katmanlarının da yazarların hayatını yönlendirmede, sanatlarını ifade etmelerinde nasıl rol aldığını görüyoruz.
•
Casanova’ya yer yer kızsam da, Stendhal’da toparlayıp Tolstoy’da zirveye taşındım. Bu yazarları tanımak için gerçekten çok güzel bir kaynak. Yazarları tanıdıkça, okuduğumuz eserlerinin etkisi çok daha anlamlı ve verimli oluyor bence.
Okumanızı öneririm
(1.cilt: Üç Büyük Usta -Balzac,Dickens,Dostoyevski
2.cilt: Kendileriyle Savaşanlar -Hölderlin,Kleist ve Nietzsche)
•
Kitapta kendi otobiyografilerini yazan, kendini tanımaya çalışan üç ünlüyü, Casanova, Stendhal ve Tolstoy’u otobiyografik, duygusal ve felsefi yönleriyle incelemiş.
•
Stefan Zweig’ın Freud’a olan hayranlığına aşina olduğumdan, burada da onun esintilerini gördüm. Bence bu yazarları seçmesindeki en büyük etkenlerden biri de Freud’un psikanaliz kuramı. Zihnimizi oluşturan 3 benlik olan id, ego ve süperegonun baskın olduğu karakterler okudukça çok bariz anlaşılıyor. Bu benlik katmanlarının da yazarların hayatını yönlendirmede, sanatlarını ifade etmelerinde nasıl rol aldığını görüyoruz.
•
Casanova’ya yer yer kızsam da, Stendhal’da toparlayıp Tolstoy’da zirveye taşındım. Bu yazarları tanımak için gerçekten çok güzel bir kaynak. Yazarları tanıdıkça, okuduğumuz eserlerinin etkisi çok daha anlamlı ve verimli oluyor bence.
Okumanızı öneririm
January 4, 2019
Zweig değme psikanalistlere taş çıkartacak ölçüde analist ve kalemi de çok kuvvetli bir yazar. Bu kitapta biyografilerini yazdığı 3 karakterin de ruhunu bütün katmanlarıyla ve titizlikle incelemiş. Kitap genel olarak yavaş gitse de damakta tad bırakarak ilerliyor. İlk okuduğum Zweig eseriydi, diğerlerini çok merak ediyorum.
September 5, 2019
Sicherlich nicht der beste Band der Reihe BAUMEISTER DER WELT, auch wenn der Stendal-Essay viele bezeichnende Einsichten in das Leben des Autors enthält, die es dem Leser ermöglichen, weiter zu denken. z.B. Waterloo in der Kartause von Parma als Vorlage für die Schlachten in Krieg und Frieden, insbesondere die Erfahrung der Sinnlosigkeit und Undurchschaubarkeit von Borodino. Oder der geniale Verbrecher von Rot und Schwarz als Vorbedingung für einen Raskolnikoff, für diesen Zusammenhang lagen meine Erst-Lektüren zu weit auseinander (zehn Jahre). Detaillierte Analysen von Werken liefert SZ unter dem Vorzeichen von Dichtern ihres Lebens natürlich nicht. Beim Direktvergleich mit Casanova und Balzac (Drei Meister) fallen aber etliche Erinnerungsfehler bei bezeichnenden Details auf, die beim Frauenverführer schlechthin beinahe den Eindruck des Ressentiments machen. Für den alternden C hat SZ mehr Häme als Mitleid übrig. Bei aller Kritik im Detail gibt es einen ganz großen Moment im Vergleich des Frauenbeglückers C, der neidlos an die jüngere Schwester oder beste Freundin weiter gereicht wird mit dem Frauenvernichter Don Juan. C hat den Anspruch die Frauen glücklich zu machen und vermehrt im Akt ihre Selbsterfahrung und ihr Selbstbewusstsein. Don Juan ist auf den Ruin des Selbstbewusstseins aus, Einmaligkeit ist dabei das Gesetz, das zu den 1802 (SZ beschränkt sich bezeichnenderweise auf die zuletzt aufgezählten 1000 Spanierinnen der Registerarie) Eroberungen führt.
40 kaum lesbare Prozent des Umfangs hat sich SZ für die Diskrepanz zwischen Tolstojs einzigartiger Gesundheit bis ins höchste Alter und die überwältigende Angst vor dem Tod aufgespart. Ich habe mir beim zweiten Durchgang vermutlich noch mehr davon geschenkt wie beim ersten mal. Aber Freudianier und alle, die sich dafür halten, werden bei dieser Auslegung sicher auf ihre Kosten kommen.
Lust zur weiteren Beschäftigung mit dem Werk macht nur der Stendal-Essay, als Türöffner zu 6000 Seiten Casanova taugt Zweigs Auseinandersetzung nur bedingt, von Tolstoj hätte ich wohl keine Zeile gelesen, wäre ich zuerst mit Stefan Zweigs Abmühung an einem von seinen Widersprüchen geplagten Riesen in Kontakt gekommen.
Aber Lew Nikolajewischt steht nunmal am Anfang meiner Auseinandersetzung mit Büchern für Erwachsene und der Leinwandmesser zählt für mich immer noch zum Besten aus dem 19, Jahrhundert.
40 kaum lesbare Prozent des Umfangs hat sich SZ für die Diskrepanz zwischen Tolstojs einzigartiger Gesundheit bis ins höchste Alter und die überwältigende Angst vor dem Tod aufgespart. Ich habe mir beim zweiten Durchgang vermutlich noch mehr davon geschenkt wie beim ersten mal. Aber Freudianier und alle, die sich dafür halten, werden bei dieser Auslegung sicher auf ihre Kosten kommen.
Lust zur weiteren Beschäftigung mit dem Werk macht nur der Stendal-Essay, als Türöffner zu 6000 Seiten Casanova taugt Zweigs Auseinandersetzung nur bedingt, von Tolstoj hätte ich wohl keine Zeile gelesen, wäre ich zuerst mit Stefan Zweigs Abmühung an einem von seinen Widersprüchen geplagten Riesen in Kontakt gekommen.
Aber Lew Nikolajewischt steht nunmal am Anfang meiner Auseinandersetzung mit Büchern für Erwachsene und der Leinwandmesser zählt für mich immer noch zum Besten aus dem 19, Jahrhundert.
October 18, 2020
Jeigu apie Stendalį ir Tolstojų buvau jau nemažai skaitęs (ir norėjau sužinoti dar daugiau apie šias labai talentingas ir prieštaringas asmenybes), tai knygos pavadinime "Casanova" nelabai sudomino, nors apie šį nuotykių ieškotoją žinojau tik iš nuogirdų. Pasirodė, visai be reikalo... Toks įžymus biografas – Cveigas – sugebėjo ne tik sudominti, bet sužavėjo – gal ne pačiu aprašomuoju asmeniu, bet tuo, kaip talentingai atskleidė šio avantiūristo charakterį, talentus ir sėkmės paslaptis. Įtikinimai parodė, kaip keičiasi žmogus: narsuolis, akiplėša, moterų numylėtinis tampa atsargus ir kuklus, nuolankiai lenkia galvą atsisakydamas savo sukurtosios paviršutiniškumo filosofijos, pasipūtimo; sukriošęs laukia mirties... ir atgimsta kaip feniksas knygoje "Mano gyvenimo istorija" – tai jo paskutinių septynerių metų darbas (Cveigo nuomone – įžūliausias ir gyvybingiausias visų laikų nuotykių romanas).
Tikrai daug naujo ir įdomaus pavyksta šioje knygoje sužinoti ir apie Stendalį bei Tolstojų.
Cveigas savo biografinėmis knygomis nenusileidžia kitam žymiam biografui Andre Morua.
P.S. S. Cveigas (Zweig) garsus ne tik biografijomis, bet ir įvairiais impresionistinio ir neoromantinio pobūdžio, psichoanalizės kupinais kūriniais (apsakymais, romanais).
Tikrai daug naujo ir įdomaus pavyksta šioje knygoje sužinoti ir apie Stendalį bei Tolstojų.
Cveigas savo biografinėmis knygomis nenusileidžia kitam žymiam biografui Andre Morua.
P.S. S. Cveigas (Zweig) garsus ne tik biografijomis, bet ir įvairiais impresionistinio ir neoromantinio pobūdžio, psichoanalizės kupinais kūriniais (apsakymais, romanais).
May 17, 2020
Stefan Zweig'ı ne kadar seversem seveyim sanırım "biyografi" benim için doğru bir seçim değil. Bu türde çok fazla eser okuduğumu söyleyemem; ancak okuduğum her biyografinin (otobiyografileri ayrı tutuyorum) beni inanılmaz sıkması bir tesadüf olamaz. Zweig gibi çok sevdiğim bir yazarın kaleme aldığı bir biyografi bile beni bunalttıysa bu türe uzun bir süre veda etsem iyi olacak sanırım.
Biyografi meraklılarının bu kitabı seveceğini düşünüyorum; çünkü bir biyografi olsa da Zweig'ın izleri net bir şekilde hissediliyor. Çevirinin de başarılı olduğunu düşünüyorum. Gülperi Sert'in çeviri üzerine yazdığı önsözü de keyifle ve merakla okudum.
Biyografi meraklılarının bu kitabı seveceğini düşünüyorum; çünkü bir biyografi olsa da Zweig'ın izleri net bir şekilde hissediliyor. Çevirinin de başarılı olduğunu düşünüyorum. Gülperi Sert'in çeviri üzerine yazdığı önsözü de keyifle ve merakla okudum.
January 16, 2021
Zweig biyografi serisinin bu üçüncü kitabı benim serideki en beğendiğim kitap oldu. Aslında bunu pek beklemiyordum. Karakter seçimleri Üç Büyük Usta'da çok iyiydi. Bu kitap ondan daha iyi bana göre. Bir de Kendileriyle Savaşanlar'da biraz hayal kırıklığına uğramıştım. Zweig'ın şu "hiç onun kadar böyle olmamıştır, şöyle hissetmemiştir" kalıbına sinir oluyorum. Bu kitapta da yine var. Çevirmen farklı olmasına rağmen yine cümle kalıbı aynı. Demek ki Zweig kaynaklıymış durum.
Casanova'dan dolayı insan şüpheye düşse de onun bölümü inanılmaz güzeldi. Ayrıca kitap bitince de Casanova'nın olmasını yadırgamadım. Stendhal'inki ise başta pek merak uyandırmasa da gittikçe ilginçleşen bir hayat hikayesi. Özellikle onun "ben-ci" yaklaşımını çok dikkate değer buldum. Yani Stendhal'in kafasının çalışma biçimindeki ve hayata bakışındaki o farklı tavır beni etkiledi. Kendisine, içine dönük değer yargılarıyla özel bir sanatçı Stendhal.
Tolstoy bölümü kitabın kalbi. Okuması biraz zordu ilk bölümlerini açıkçası. Biraz sündürülmüş ve fazla tahminde bulunulmuş. Başlarda resmen sıkıldım ama özellikle bir gününün anlatıldığı bölüm ve sonrası muazzamdı. Çok beğendim.
Üçlemeyi tamamlamaktan mutluyum. Okuma hızını biraz düşüren, yoğun bir seri ancak tavsiye ederim.
Casanova'dan dolayı insan şüpheye düşse de onun bölümü inanılmaz güzeldi. Ayrıca kitap bitince de Casanova'nın olmasını yadırgamadım. Stendhal'inki ise başta pek merak uyandırmasa da gittikçe ilginçleşen bir hayat hikayesi. Özellikle onun "ben-ci" yaklaşımını çok dikkate değer buldum. Yani Stendhal'in kafasının çalışma biçimindeki ve hayata bakışındaki o farklı tavır beni etkiledi. Kendisine, içine dönük değer yargılarıyla özel bir sanatçı Stendhal.
Tolstoy bölümü kitabın kalbi. Okuması biraz zordu ilk bölümlerini açıkçası. Biraz sündürülmüş ve fazla tahminde bulunulmuş. Başlarda resmen sıkıldım ama özellikle bir gününün anlatıldığı bölüm ve sonrası muazzamdı. Çok beğendim.
Üçlemeyi tamamlamaktan mutluyum. Okuma hızını biraz düşüren, yoğun bir seri ancak tavsiye ederim.
August 3, 2018
“Onu hala seviyor muyum?
Bu aşk bana nasıl bir duygu veriyor ve niçin daha fazlasını vermiyor?
Sevgim gerçek mi yoksa zorlama mı? Sevgimin gerçek olduğuna kendimi inandırmaya mı çalışıyorum, kendi kendime bir komedi mi oynuyorum?”
Stefan Zweig kimi anlatsa güzel anlatıyor. Anlattığı kişiyi yargılamıyor, anlamaya çalışıyor...
Stefan Zweig öyle bir kalem ve insan ustası ki, onun kadar insan ruhunun derin kuyularına inen ve oradan kova kova yaşanmışlık çıkaran başka bir yazar tanımadım...
Burada da üç bilinen ismi; Tolstoy , Stendhal ve Casanova ‘nın hayatını çok güzel, kendi tarzına uygun anlatmış...
Bu aşk bana nasıl bir duygu veriyor ve niçin daha fazlasını vermiyor?
Sevgim gerçek mi yoksa zorlama mı? Sevgimin gerçek olduğuna kendimi inandırmaya mı çalışıyorum, kendi kendime bir komedi mi oynuyorum?”
Stefan Zweig kimi anlatsa güzel anlatıyor. Anlattığı kişiyi yargılamıyor, anlamaya çalışıyor...
Stefan Zweig öyle bir kalem ve insan ustası ki, onun kadar insan ruhunun derin kuyularına inen ve oradan kova kova yaşanmışlık çıkaran başka bir yazar tanımadım...
Burada da üç bilinen ismi; Tolstoy , Stendhal ve Casanova ‘nın hayatını çok güzel, kendi tarzına uygun anlatmış...
August 3, 2017
Kitabın tanıtım yazısı dışında ne söyleyebileceğimi düşününce, şöyle bir sonuca varıyorum: S. Zweig, kitapta anlattığı üç önemli insanı anlatırken, sanki tüm hayatları boyunca onların yanıbaşındaymışçasına bir gerçekliğe ulaşmış. Gözlem yeteneği demek ne kadar doğru olur bilemiyorum ama, bu gerçekliğe ulaşmasında yardımcı olan yeteneği her neyse; insan, kitabı okurken hayran kalıyor o yeteneğe. Bazı insanlar kendileri olmak için geliyor dünyaya, Stefan Zweig da onlardan biri bence.
August 9, 2025
Bir cumartesi günü, denizin menevişlenmesinin gözlerimize dolduğu tahta bir bankta, Zweig ile yan yana oturmuşuz, bu defa Dostoyevski değil de Tolstoy’u konuşuyormuşuz gibi bir kitap. Deja vu:)
Prens Andrey hatırına sizi Tolstoy, Julien Sorel için ise sizi Stendhal, sevmemek ne mümkün?
E.h.h.
Prens Andrey hatırına sizi Tolstoy, Julien Sorel için ise sizi Stendhal, sevmemek ne mümkün?
E.h.h.
December 16, 2020
Zweig dilini sevmeme rağmen oldukça zor bir okumaydı benim için.
Özellikle tekrarlardan oldukça bunaldım. Öğreticiliği olmasa hemen bırakabilirdim.
Özellikle tekrarlardan oldukça bunaldım. Öğreticiliği olmasa hemen bırakabilirdim.
January 21, 2018
Just read everything by Zweig - you rarely get disappointed. So i am very happy getting to know Casanova, Stendhal as well as Tolstoi and there life long struggles in this smart and lovely book.
September 18, 2018
Bu tarz kitapları sevmeme rağmen, okumak işkence gibiydi. Stefan Zweig’a saygımdan kitabı yarım bırakmak istemedim. Bitirmem aylarımı aldı. Hikayede akıcılık beklemiyordum zaten ama sayfalarca durağan kurgu da baya zorluyor okuyucuyu. Belki çeviri kaynaklıdır. 3 önemli insan hakkında tabii ki güzel şeyler öğrendim ancak her şey kopuk kopuk.
December 17, 2024
Biyografiler müthiş olabiliyorlar.
Bahsedecek çok fazla şey var. Zweig hariç. Beni pek çeken bir yazar olmamıştı zaten. "Burç"tan bahseden bir edebiyatçı, bunu kitap boyunca tek bir cümlede söylemiş olsa bile, daha fazla iter beni. Ancak bu biyografiler yer yer etkileyici oldu benim için. Kuşkusuz dili sebebiyle değil, birkaç defa güzel bir şekilde yan yana getirdiği olgular sebebiyle.
---
Casanova'dan mı bahsedilmeli? Saraylarda çırılçıplak bile dolaşmaktan çekinmeyeceği söylenebilen bir çocuktan bahsediyoruz demektir. Ahlak veya ahlaksızlık onun için bir suçlama olamaz, çünkü o 'yasa'dan yoksun. Onun hakkında okurken, Avrupa'yı boğan skolastik havanın doğurduğu anomaliyi görüyorsunuz. O anomalilerden biri Casanova iken, diğeri Napoleon'dur. Diğerlerini bu iki isim arasındaki bir spektrumda bulabiliriz. Dolandırıcılar, soytarılar, skandal yaratan soylu kadınlar, kralları ve prensleri aldatmayı iş edinen bir bölük dolusu asker, diplomat, hırsız ve orospular. Bunlarla geçinenler. Böyledir skolastik Avrupa. Tüm aydınları, Yunan isyanına umutla bakmak zorunda bırakır: Victor Hugo dahil. Çünkü çaresizdirler.
Stendhal?
Asla ve asla kelimelerle ifade edemem. Bir Zweig değilim. Kendime bu üçünden en yakın ve duygudaş bulduğum büyük adam... Keskin zeka.
Kendi içine baktıkça tüm insanlığı keşfedebilen büyük galaksi.
Başarısız hissetmenin ansiklopedisidir. Zekasına olan güveninin yanında, cesaret denen şeyin ona ihanet etmesini, kendi içine kara delik gibi oturmuş bir kinci yargıyla beraber hisseder.
O müthiş Julien Sorel, intihar mektubuna attığı sahte "Julien" imzasıdır. Mektubu yakalatınca, arkadaşlarına, yeni bir romana başlıyorum, onun bir parçası, diye yalan söylediği için müthiş Sorel doğmuştur. İntihar mektubuyla, ölüm mektubuyla, bireyin doğuşunun adını koymuştur.
Yaşamı sevmek, ölümü de sevebilmekle mümkündür ne de olsa. Hiçbir şey, zıttı sevilmeden tam olarak sevilemez. Hayat, bunu her fırsatta kanıtlamayı görev bilir.
Yazara göre, Stendhal için önemli olan insanın kendisine karşı dürüstlüğü imiş. Bu yüzden insanlara yalan söylemekten çekinmezmiş.
Tanıdık bir his bu.
Sürekli sahte isimlerle mektuplar yazar, günlükler doldurup romanlar kurgulayıp, kendini gizleme çabasında bulunurmuş. Stendhal de bu sahte isimlerden yalnızca biri. Mezar taşına bile sahte isim yazdırmış. Ölümünden onlarca yıl sonra, bu ismin o olduğunu bilen biri sayesinde mezarı hatırlanmış.
Üçüncü biyografi Tolstoy'un.
Tutkulu, duyuları güçlü, varlığının her zerresiyle kendini kozmosa ait hisseden bir adamı, en büyük saygı duruşuyla anmak, onu seven benim gibi küçük bir adam için, ölene dek bitmeyecek bir görevdir.
Stendhal, kendi içinde derine indikçe tüm insanlığı keşfeder. Tolstoy, kendi içinde derine indikçe tüm varlıklar alemini bütün hücreleriyle hisseder ve yaşar. Casanova ise sadece kendini bilir. Bilinci bundan öteye gidemez..Saf haliyle, en ari anlamıyla, yetişkin bir çocuktur. Aynı saf utanmazlığı ve yalancılığı taşır.
Bahsedecek çok fazla şey var. Zweig hariç. Beni pek çeken bir yazar olmamıştı zaten. "Burç"tan bahseden bir edebiyatçı, bunu kitap boyunca tek bir cümlede söylemiş olsa bile, daha fazla iter beni. Ancak bu biyografiler yer yer etkileyici oldu benim için. Kuşkusuz dili sebebiyle değil, birkaç defa güzel bir şekilde yan yana getirdiği olgular sebebiyle.
---
Casanova'dan mı bahsedilmeli? Saraylarda çırılçıplak bile dolaşmaktan çekinmeyeceği söylenebilen bir çocuktan bahsediyoruz demektir. Ahlak veya ahlaksızlık onun için bir suçlama olamaz, çünkü o 'yasa'dan yoksun. Onun hakkında okurken, Avrupa'yı boğan skolastik havanın doğurduğu anomaliyi görüyorsunuz. O anomalilerden biri Casanova iken, diğeri Napoleon'dur. Diğerlerini bu iki isim arasındaki bir spektrumda bulabiliriz. Dolandırıcılar, soytarılar, skandal yaratan soylu kadınlar, kralları ve prensleri aldatmayı iş edinen bir bölük dolusu asker, diplomat, hırsız ve orospular. Bunlarla geçinenler. Böyledir skolastik Avrupa. Tüm aydınları, Yunan isyanına umutla bakmak zorunda bırakır: Victor Hugo dahil. Çünkü çaresizdirler.
Stendhal?
Asla ve asla kelimelerle ifade edemem. Bir Zweig değilim. Kendime bu üçünden en yakın ve duygudaş bulduğum büyük adam... Keskin zeka.
Kendi içine baktıkça tüm insanlığı keşfedebilen büyük galaksi.
Başarısız hissetmenin ansiklopedisidir. Zekasına olan güveninin yanında, cesaret denen şeyin ona ihanet etmesini, kendi içine kara delik gibi oturmuş bir kinci yargıyla beraber hisseder.
O müthiş Julien Sorel, intihar mektubuna attığı sahte "Julien" imzasıdır. Mektubu yakalatınca, arkadaşlarına, yeni bir romana başlıyorum, onun bir parçası, diye yalan söylediği için müthiş Sorel doğmuştur. İntihar mektubuyla, ölüm mektubuyla, bireyin doğuşunun adını koymuştur.
Yaşamı sevmek, ölümü de sevebilmekle mümkündür ne de olsa. Hiçbir şey, zıttı sevilmeden tam olarak sevilemez. Hayat, bunu her fırsatta kanıtlamayı görev bilir.
Yazara göre, Stendhal için önemli olan insanın kendisine karşı dürüstlüğü imiş. Bu yüzden insanlara yalan söylemekten çekinmezmiş.
Tanıdık bir his bu.
Sürekli sahte isimlerle mektuplar yazar, günlükler doldurup romanlar kurgulayıp, kendini gizleme çabasında bulunurmuş. Stendhal de bu sahte isimlerden yalnızca biri. Mezar taşına bile sahte isim yazdırmış. Ölümünden onlarca yıl sonra, bu ismin o olduğunu bilen biri sayesinde mezarı hatırlanmış.
Üçüncü biyografi Tolstoy'un.
Tutkulu, duyuları güçlü, varlığının her zerresiyle kendini kozmosa ait hisseden bir adamı, en büyük saygı duruşuyla anmak, onu seven benim gibi küçük bir adam için, ölene dek bitmeyecek bir görevdir.
Stendhal, kendi içinde derine indikçe tüm insanlığı keşfeder. Tolstoy, kendi içinde derine indikçe tüm varlıklar alemini bütün hücreleriyle hisseder ve yaşar. Casanova ise sadece kendini bilir. Bilinci bundan öteye gidemez..Saf haliyle, en ari anlamıyla, yetişkin bir çocuktur. Aynı saf utanmazlığı ve yalancılığı taşır.
Read
September 13, 2024“Var olan her şey haklıdır ve haksızdır ve ikisinde de eşit ölçüde haklı kılınmıştır.” Zannediyorum ki Casanova’nın da, Stendhal’ın da ve Tolstoy’un da yaşamları boyu yaşadıkları tutarsızlık hissinin temel sebebi Nietzsche’nin bahsettiği (alıntıdaki) varoluşun özünde yatan bu zorunlu çelişki. İçlerinde bu hissi en çok yaşayan Tolstoy en az yaşayan ise Casanova. Bunun sebebi ise çok açık: Tolstoy hayatının ciddi bir kısmı boyunca karakterine biçim vermeye çalışmış ve defalarca başarısız olmuş birisi. Casanova’nın ise az da olsa bu duyguyu yaşamasının sebebi yaşlılığı yaklaştığında tüm hayatı boyunca savunduğu ve uyguladığı pratiklerden uzaklaşmak zorunda kalacağının bilincinde olması. İçlerinde kağıt üzerinde ve yaşama sanatında en az mükemmelliğe yaklaşmış olanı Stendhal olsa da aralarında ruhsal zenginliği en yüksek olanı yine kendisi. İyi kötü “insanlık adına insanlara karşı suçluluk duygusuna sahip olma” ve “başkası için değil sadece kendi adına hayattan zevk alma” eşit kollu terazisinde dengeyi yakalayabilmiş kendisi.
Kitaptan üç ayrı kafayı temsilen üç alıntı:
“…Çünkü insanı iletişim kurmaya, kendisiyle ilgili şeyleri başkalarına anlatmaya zorlayan o ilkel içgüdünün arkasında onun kadar ilkel olan bir içgüdü daha vardır; bize utancın içinden seslenen, kendini koruma ve gizleme içgüdüsü….”
“…Bizler farkında olmadan kendimize itiraf edeceğimizden çok daha fazla etkilendik: Zamanın havası ciğerlerimize, hatta ta içimize kadar girer; yargılarımız ve görüşlerimiz, sayısız başka görüş ve yargılarla aynı anda sürtüşür ve farkında olmadan uçları aşınır, keskinlikleri körelir ve kitlenin görüşlerinin telkinleri, görünmez radyo dalgaları gibi atmosfer içinde dolanır; yani insanın doğal refleksi kesinlikle kendini kanıtlamak değil, aksine çağın görüşüne uymak, çoğunluğun görüşüne teslim olmaktır….”
“…"Levin gibi insanlar ne kadar halkla birlikte yaşarlarsa yaşasınlar, asla onlardan biri olamazlar: Kendilerini beğenmeleri, irade güçleri ne kadar değişirse değişsin halka inme arzularını anlamak ve uygulamak için yeterli değildir”…”
Kitaptan üç ayrı kafayı temsilen üç alıntı:
“…Çünkü insanı iletişim kurmaya, kendisiyle ilgili şeyleri başkalarına anlatmaya zorlayan o ilkel içgüdünün arkasında onun kadar ilkel olan bir içgüdü daha vardır; bize utancın içinden seslenen, kendini koruma ve gizleme içgüdüsü….”
“…Bizler farkında olmadan kendimize itiraf edeceğimizden çok daha fazla etkilendik: Zamanın havası ciğerlerimize, hatta ta içimize kadar girer; yargılarımız ve görüşlerimiz, sayısız başka görüş ve yargılarla aynı anda sürtüşür ve farkında olmadan uçları aşınır, keskinlikleri körelir ve kitlenin görüşlerinin telkinleri, görünmez radyo dalgaları gibi atmosfer içinde dolanır; yani insanın doğal refleksi kesinlikle kendini kanıtlamak değil, aksine çağın görüşüne uymak, çoğunluğun görüşüne teslim olmaktır….”
“…"Levin gibi insanlar ne kadar halkla birlikte yaşarlarsa yaşasınlar, asla onlardan biri olamazlar: Kendilerini beğenmeleri, irade güçleri ne kadar değişirse değişsin halka inme arzularını anlamak ve uygulamak için yeterli değildir”…”
September 15, 2025
Es un acercamiento necesario y apasionante a estas tres figuras no sólo de la literatura, sino también de la cultura en general. No he leído ninguna obra ni de Stendhal ni de Tolstoi y todavía menos de Casanova. El acercamiento a la vida de estos 3 personajes es casi adictiva como todo lo que he leído de Stefan Zweig. Al desconocer las interioridades de las 3 figuras me a sido muy útil la lectura, para captar el marco que el ebanista preciosista Zweig hace a medida para cada uno de ellos. En ningún momento se me ha hecho pesado porque tiene el dominio de la palabra y porque en todo momento creo que está pensando en su lector. Muy recomendable y me ha abierto las puertas de Stendhal y de Tolstoi.
March 8, 2023
La prosa de Zweig es apabullante. Sus biografias trascienden lo meramente cronológico para convertirse en un estudio profundo del alma de los retratados. Casi cien años después de su publicación, Acantilado reedita esta obra de arte, que alcanza su cénit en la parte dedicada a Tolstói, genio entre genios.
December 7, 2013
Not my favorite of the three offerings in the masters series. But still glad I read them all.
October 15, 2020
Teşekkürler Hacer, özellikle Tolstoy’un yaşamı Zweig’ın kalemiyle çok etkileyici...
Read
September 9, 2022Stefan Zweig ,Kendi Hayatının Şiirini Yazanlar’da bir çok açıdan birbirinden farklı üç yazarın,Casanova.Stendhal ve Tolstoy ‘un hikayesini anlatıyor.Bu üç farklı şahsın yaşamlarını duygusal,biyografik,felsefi ve insanı yönden gözlemliyor.
Önce hiçbir ahlaki kurala bağlı olmayan,sınırları olmayan,tek tutkusu kadınlar ve onları her yönden sömürmek ve böylece varlığını kanıtlamak olan Casanova’nın biyografisiyle karşılaşıyoruz.Daha sonra “Kızıl Ve Kara”romanının devası Stendhal ile karşılaşıyoruz.Stendhal’ın kişiliği ile bütünleşen yalancılığı ve bir tek sanatına yansıttığı dürüstlüğü ile karşılaşıyoruz.
Son olarak da Tolstoy.En çok Tolstoy’un biyografisine yoğunluk vermiş gibi duruyor yazar.Eserlerinde sürekli dünyayı sevginin kurtaracağını ve her şeyin bir insanı sevmekle başlayacağını salık veren yazarı tıpkı yaşarken çoğu zaman taşlanan fakat öldüğünde başarıları hatırlanan sanatçılar gibi anlatımın orta yerinde sertçe eleştiriyor.Tolstoy’un insan ruhunda doğuştan var olan hırs ve öfkeyi görmediğini,maddi ve manevi sıkıntılar içerisinde sonsuz acılar çeken insanların böylesi bir sevgiyi kucaklayabilmelerinin mümkün olmadığını,ve Tolstoy’un samimi olmadığını sorguluyor yazar.Bir efendi gibi hizmetçileri,doktoru kahyası ile bolluk içerisinde yaşayan Tolstoy’un bazen bir dilenci kılığında yoksullar arasında resmedilse,onlarla zaman geçirse bile asla o yoksulları anlayamayacağını vurguluyor.Onun dindarlığının yaşlılığına doğru ruhunu kaplayan o hiçlik duygusunun haşmetli dalgalarından kurtulmak için sığındığı bi liman olduğunu söylüyor.Fakat sonlara doğru aslında kendisinin de bunun farkında olduğunu ve sürekli Tanrı’ya tüm bu yapay zenginlikten kurtulup yalnız başına O’na yakınlaşmak istediğini günlüklerine yazdığını,insanların onu bir kutsal gibi görmelerine katlanamadığını ve yaşantısı ile eserlerinde insanlara öğütlediği şeylerin tutarsız olduğunun bilincinde olduğunu,bu yüzden defalarca evden kaçmaya teşebbüs ettiğini fakat hep sonunda ailesini düşünmek zorunda olduğu için evine dönerek bu bolluk içerisindeki yaşama dönmek zorunda olduğunu görüyoruz.Fakat en sonunda Tolstoy tam istediği gibi sakalları uzamış ve ağarmış bir trenin küçücük kompartmanında istediği yaşama kavuşmuş bir şekilde son nefesini verir.Nihayet ailesinin baskısıyla yapamadığı şeyi yapmıştır.Ölmeden önce tüm servetini yoksul köylülere bırakmıştır.
Bu üç şahsın yaşamını Zweig “Kendi Ben’lerinin dünyasını evrene açmayı,sanatlarının en önemli görevi görmek” ortak paydasında buluşturuyor.
iyi okumalar…
Önce hiçbir ahlaki kurala bağlı olmayan,sınırları olmayan,tek tutkusu kadınlar ve onları her yönden sömürmek ve böylece varlığını kanıtlamak olan Casanova’nın biyografisiyle karşılaşıyoruz.Daha sonra “Kızıl Ve Kara”romanının devası Stendhal ile karşılaşıyoruz.Stendhal’ın kişiliği ile bütünleşen yalancılığı ve bir tek sanatına yansıttığı dürüstlüğü ile karşılaşıyoruz.
Son olarak da Tolstoy.En çok Tolstoy’un biyografisine yoğunluk vermiş gibi duruyor yazar.Eserlerinde sürekli dünyayı sevginin kurtaracağını ve her şeyin bir insanı sevmekle başlayacağını salık veren yazarı tıpkı yaşarken çoğu zaman taşlanan fakat öldüğünde başarıları hatırlanan sanatçılar gibi anlatımın orta yerinde sertçe eleştiriyor.Tolstoy’un insan ruhunda doğuştan var olan hırs ve öfkeyi görmediğini,maddi ve manevi sıkıntılar içerisinde sonsuz acılar çeken insanların böylesi bir sevgiyi kucaklayabilmelerinin mümkün olmadığını,ve Tolstoy’un samimi olmadığını sorguluyor yazar.Bir efendi gibi hizmetçileri,doktoru kahyası ile bolluk içerisinde yaşayan Tolstoy’un bazen bir dilenci kılığında yoksullar arasında resmedilse,onlarla zaman geçirse bile asla o yoksulları anlayamayacağını vurguluyor.Onun dindarlığının yaşlılığına doğru ruhunu kaplayan o hiçlik duygusunun haşmetli dalgalarından kurtulmak için sığındığı bi liman olduğunu söylüyor.Fakat sonlara doğru aslında kendisinin de bunun farkında olduğunu ve sürekli Tanrı’ya tüm bu yapay zenginlikten kurtulup yalnız başına O’na yakınlaşmak istediğini günlüklerine yazdığını,insanların onu bir kutsal gibi görmelerine katlanamadığını ve yaşantısı ile eserlerinde insanlara öğütlediği şeylerin tutarsız olduğunun bilincinde olduğunu,bu yüzden defalarca evden kaçmaya teşebbüs ettiğini fakat hep sonunda ailesini düşünmek zorunda olduğu için evine dönerek bu bolluk içerisindeki yaşama dönmek zorunda olduğunu görüyoruz.Fakat en sonunda Tolstoy tam istediği gibi sakalları uzamış ve ağarmış bir trenin küçücük kompartmanında istediği yaşama kavuşmuş bir şekilde son nefesini verir.Nihayet ailesinin baskısıyla yapamadığı şeyi yapmıştır.Ölmeden önce tüm servetini yoksul köylülere bırakmıştır.
Bu üç şahsın yaşamını Zweig “Kendi Ben’lerinin dünyasını evrene açmayı,sanatlarının en önemli görevi görmek” ortak paydasında buluşturuyor.
iyi okumalar…
December 16, 2024
Stefan Zweig’s Three Poets of Their Lives: Casanova, Stendhal, Tolstoy is a remarkable exploration of three of the most iconic figures in European literary history, each embodying a different facet of the human experience. In this work, Zweig examines the lives of Giacomo Casanova, Stendhal (Henri Beyle), and Leo Tolstoy, focusing not so much on their literary achievements but on the personal struggles and existential conflicts that shaped their creative minds and their views on life. Through this lens, Zweig invites readers into the intimate, often turbulent worlds of these men, revealing the complex interplay between their personal lives and their artistic legacies.
The strength of Zweig’s work lies in his ability to blend biography with psychological insight. He does not merely recount the facts of these men’s lives; he delves deeply into the emotional and intellectual landscapes that drove them to their greatest accomplishments and to their most profound failures. With his keen understanding of the human condition, Zweig examines the paradoxes within each of these men: Casanova, the notorious libertine who sought freedom through seduction yet was constantly imprisoned by his own desires; Stendhal, the passionate and somewhat misanthropic observer of love and society, who lived with a deep sense of solitude despite his sharp insights; and Tolstoy, the spiritual seeker whose quest for meaning led him to renounce his previous life and confront the contradictions between his aristocratic upbringing and his later ideals of simplicity and piety.
Zweig’s portrayal of Casanova is perhaps the most striking. Known for his romantic exploits and his memoirs, Casanova emerges in Zweig’s account as a man driven by an insatiable need to experience life in all its facets—especially love. Yet, beneath his charming exterior and his reputation as a seducer, Zweig paints him as a deeply lonely figure, one whose quest for pleasure could never fully satisfy his deeper existential yearnings. His life, filled with adventure and romantic conquests, is ultimately a search for a kind of fulfillment that always seems just out of reach. Zweig captures this tension beautifully, showing how Casanova’s libertinism was both a means of escaping his own inner emptiness and a reflection of the larger societal freedoms and moralities of his time.
In the case of Stendhal, Zweig focuses on the writer’s unique perspective on love and human nature. Stendhal, despite his sharp intellectualism, was a man who struggled with a sense of alienation, a feeling that he was perpetually on the outside of the world he so vividly depicted in his novels. Zweig’s psychological insight into Stendhal is profound, revealing how his personal frustrations—particularly in love—shaped his literary works, such as The Red and the Black and The Charterhouse of Parma. Stendhal’s life, marked by an undercurrent of melancholy and introspection, is contrasted with his sharp wit and his fascination with the emotional complexities of others. Zweig examines the ways in which Stendhal’s personal solitude and unfulfilled romantic desires were channeled into a kind of literary genius, producing works that have come to define the complexities of the human heart.
Zweig’s exploration of Tolstoy is perhaps the most profound, given the writer’s moral and spiritual evolution. He portrays Tolstoy not only as a literary giant but as a man who underwent a profound transformation, moving from the indulgence of a privileged life to a radical renunciation of it in pursuit of spiritual purity. Zweig captures the intense inner conflict Tolstoy faced as he attempted to reconcile his early life as a young, aristocratic soldier with his later quest for Christian humility and asceticism. This tension between Tolstoy’s worldly achievements and his later spiritual aspirations creates a narrative of deep philosophical and existential questioning. Zweig skillfully shows how Tolstoy’s pursuit of salvation—his search for meaning beyond material success—was as much a source of internal turmoil as it was a quest for personal redemption.
One of the central themes of Three Poets of Their Lives is the idea of the artist as a complex, multifaceted figure, constantly grappling with personal contradictions and the search for deeper meaning. Zweig does not present these men as mere literary icons but as flawed, conflicted human beings whose lives were marked by a continual tension between desire and disillusionment, passion and restraint, joy and suffering. By focusing on their inner lives, Zweig is able to illuminate the deep, often painful process that led to their artistic achievements, making the reader see them not only as geniuses but as people who, in their own way, struggled with the same fundamental questions that we all do.
There is, however, a slight downside to Zweig’s approach in this book: his tendency to idealize his subjects, often glossing over their darker qualities or presenting their lives with a certain romanticism. While he does acknowledge the flaws of Casanova, Stendhal, and Tolstoy, the book sometimes seems more enamored with the idea of their genius than with their more problematic aspects. This may give the impression of an overly reverent tone, which can at times obscure the more complex, and perhaps less flattering, aspects of these men’s personalities.
Nevertheless, Three Poets of Their Lives is an insightful and moving exploration of the intersection between life and art. Zweig’s keen psychological analysis, combined with his deep empathy for his subjects, makes this work not just a biographical study but a meditation on the human condition. Through Casanova, Stendhal, and Tolstoy, Zweig offers a portrait of the artist as a man torn between his desires and his higher aspirations, a figure whose life becomes a canvas for the exploration of the greatest existential questions. The book is a testament to Zweig’s ability to bring the inner lives of his subjects to vivid, poignant life, and to illuminate the complex forces that shape both the artist and the art.
The strength of Zweig’s work lies in his ability to blend biography with psychological insight. He does not merely recount the facts of these men’s lives; he delves deeply into the emotional and intellectual landscapes that drove them to their greatest accomplishments and to their most profound failures. With his keen understanding of the human condition, Zweig examines the paradoxes within each of these men: Casanova, the notorious libertine who sought freedom through seduction yet was constantly imprisoned by his own desires; Stendhal, the passionate and somewhat misanthropic observer of love and society, who lived with a deep sense of solitude despite his sharp insights; and Tolstoy, the spiritual seeker whose quest for meaning led him to renounce his previous life and confront the contradictions between his aristocratic upbringing and his later ideals of simplicity and piety.
Zweig’s portrayal of Casanova is perhaps the most striking. Known for his romantic exploits and his memoirs, Casanova emerges in Zweig’s account as a man driven by an insatiable need to experience life in all its facets—especially love. Yet, beneath his charming exterior and his reputation as a seducer, Zweig paints him as a deeply lonely figure, one whose quest for pleasure could never fully satisfy his deeper existential yearnings. His life, filled with adventure and romantic conquests, is ultimately a search for a kind of fulfillment that always seems just out of reach. Zweig captures this tension beautifully, showing how Casanova’s libertinism was both a means of escaping his own inner emptiness and a reflection of the larger societal freedoms and moralities of his time.
In the case of Stendhal, Zweig focuses on the writer’s unique perspective on love and human nature. Stendhal, despite his sharp intellectualism, was a man who struggled with a sense of alienation, a feeling that he was perpetually on the outside of the world he so vividly depicted in his novels. Zweig’s psychological insight into Stendhal is profound, revealing how his personal frustrations—particularly in love—shaped his literary works, such as The Red and the Black and The Charterhouse of Parma. Stendhal’s life, marked by an undercurrent of melancholy and introspection, is contrasted with his sharp wit and his fascination with the emotional complexities of others. Zweig examines the ways in which Stendhal’s personal solitude and unfulfilled romantic desires were channeled into a kind of literary genius, producing works that have come to define the complexities of the human heart.
Zweig’s exploration of Tolstoy is perhaps the most profound, given the writer’s moral and spiritual evolution. He portrays Tolstoy not only as a literary giant but as a man who underwent a profound transformation, moving from the indulgence of a privileged life to a radical renunciation of it in pursuit of spiritual purity. Zweig captures the intense inner conflict Tolstoy faced as he attempted to reconcile his early life as a young, aristocratic soldier with his later quest for Christian humility and asceticism. This tension between Tolstoy’s worldly achievements and his later spiritual aspirations creates a narrative of deep philosophical and existential questioning. Zweig skillfully shows how Tolstoy’s pursuit of salvation—his search for meaning beyond material success—was as much a source of internal turmoil as it was a quest for personal redemption.
One of the central themes of Three Poets of Their Lives is the idea of the artist as a complex, multifaceted figure, constantly grappling with personal contradictions and the search for deeper meaning. Zweig does not present these men as mere literary icons but as flawed, conflicted human beings whose lives were marked by a continual tension between desire and disillusionment, passion and restraint, joy and suffering. By focusing on their inner lives, Zweig is able to illuminate the deep, often painful process that led to their artistic achievements, making the reader see them not only as geniuses but as people who, in their own way, struggled with the same fundamental questions that we all do.
There is, however, a slight downside to Zweig’s approach in this book: his tendency to idealize his subjects, often glossing over their darker qualities or presenting their lives with a certain romanticism. While he does acknowledge the flaws of Casanova, Stendhal, and Tolstoy, the book sometimes seems more enamored with the idea of their genius than with their more problematic aspects. This may give the impression of an overly reverent tone, which can at times obscure the more complex, and perhaps less flattering, aspects of these men’s personalities.
Nevertheless, Three Poets of Their Lives is an insightful and moving exploration of the intersection between life and art. Zweig’s keen psychological analysis, combined with his deep empathy for his subjects, makes this work not just a biographical study but a meditation on the human condition. Through Casanova, Stendhal, and Tolstoy, Zweig offers a portrait of the artist as a man torn between his desires and his higher aspirations, a figure whose life becomes a canvas for the exploration of the greatest existential questions. The book is a testament to Zweig’s ability to bring the inner lives of his subjects to vivid, poignant life, and to illuminate the complex forces that shape both the artist and the art.
January 17, 2021
Difficult book but I learned a lot about Stendhal, Casanova, and Tolstoi.
The style of writing is ponderous, overemphatic at times, repetitive, but the information it contains about these three men's creative, dysfunctional, and tragic-comic lives kept my attention.
Stendhal and Casanova share the dubious honor of having bamboozled countless people around them and jumped from one adventure to the next, framed in lies and illusions. Still, their extraordinary creative streaks kept them somewhat alive, barely.
Tolstoi, on the other hand, sounds like a maniac, but a truly brilliant one. One might even think he was completely deluded but his impact during and after his long life is remarkable.
Their lives are not to be imitated, much like the warning "Don't try this at home." You need to be a special human being to live and survive the lives they led until death caught up with them. An infernal trio.
The style of writing is ponderous, overemphatic at times, repetitive, but the information it contains about these three men's creative, dysfunctional, and tragic-comic lives kept my attention.
Stendhal and Casanova share the dubious honor of having bamboozled countless people around them and jumped from one adventure to the next, framed in lies and illusions. Still, their extraordinary creative streaks kept them somewhat alive, barely.
Tolstoi, on the other hand, sounds like a maniac, but a truly brilliant one. One might even think he was completely deluded but his impact during and after his long life is remarkable.
Their lives are not to be imitated, much like the warning "Don't try this at home." You need to be a special human being to live and survive the lives they led until death caught up with them. An infernal trio.
September 20, 2020
Kitaba başlamadan önce Stefan Zweig gibi bir yazarın, edebiyat tarihinin üç önemli isminin biyografisini yazmış olması bana çok garip gelmişti, yani öyle güzel hikayeler üretebilen bir adam neden biyografi gibi iki kelimeyi bir araya getirebilen her yazarın yapabileceği bir türde kitap yazar ki... Kitabı okuduktan sonraysa yaşadığım hayatın aslında bir roman olduğuna inanmaya başladım. Çünkü Bay Zweig'ın elinde kalem varken, aslında her hayatın bir roman olabileceği düşüncesi gayet makul gelmeye başladı. Casanova, Stendhal ve Tolstoy kendi hayatlarının şiirini yazmış mı tartışılır ama Zweig onların hayatını şiir gibi anlatmış, orası kesin. Biyografi böyle bir şey değil çok eminim, bu bambaşka bir şey olmuş. Casanova'yla Don Juan'ı sürekli karıştıran ben, ikisinin aynı kefeye asla konulmaması gerektiğini de öğrenmiş bulunuyorum. Teşekkürler Bay Zweig, bu işin kralı da sensin! =)
October 30, 2021
Madre mía lo pesado que se me ha hecho este libro. Yo que tenía altas espectativas con este autor... Todo el mundo lo pone porblas nubes. Pues mira, a mi me parece que le da muchas vueltas a todo, no sé.
Se me ha hecho pesado, sentía que lo que ya decía en una pagina lo repetía durante las 10 o más siguientes. Y no exagero... Vale, esa pagina estaba muy bien, pero si te repite tropecientas veces algo que está bien...
Pues acaba siendo infumable. Ufff que ni lo he terminado del todo. Fui directa a Stendhal que era por quien leía el libro, y los otros a la porra.
Me puse con Tolstoi y pensé que mejoraría la cosa, pero nada nada. Aun peor ! Casanova ya me infornaré en otro lado, si me apetece.
Pongo esas dos estrellas porque el objetivo que buscaba con este libro lo he conseguido, informarme sobre Stendhal. Pero.. uff...
Se me ha hecho pesado, sentía que lo que ya decía en una pagina lo repetía durante las 10 o más siguientes. Y no exagero... Vale, esa pagina estaba muy bien, pero si te repite tropecientas veces algo que está bien...
Pues acaba siendo infumable. Ufff que ni lo he terminado del todo. Fui directa a Stendhal que era por quien leía el libro, y los otros a la porra.
Me puse con Tolstoi y pensé que mejoraría la cosa, pero nada nada. Aun peor ! Casanova ya me infornaré en otro lado, si me apetece.
Pongo esas dos estrellas porque el objetivo que buscaba con este libro lo he conseguido, informarme sobre Stendhal. Pero.. uff...
November 23, 2017
Der kürzeste Teil leider über den unsterblichen Casanova. Feine Beobachtungen, präzise Beschreibungen. Allerdings unterschätzt auch Zweig das Genie Casanovas. Ob er den dickleibigen Roman auch gelesen hat? Natürlich war Casanova kein großer Philosoph, aber ebenso wahr, dass er der Künstler seines Lebens war, auch wenn das eigentlich nur vierzig Jahre dauerte. Wie schrecklich die Jahre danach, und doch haben wir davon seine Erinnerungen. Sehr gut die Gegenüberstellung von Casanova und Don Juan. Der eine liebte die Frauen, der andere verachtete sie.
Die Geschichte Stendals weniger aufregend. Tolstois dagegen ziemlich. Ein Gigant, ohne Frage.
Die Geschichte Stendals weniger aufregend. Tolstois dagegen ziemlich. Ein Gigant, ohne Frage.
June 30, 2021
Como siempre me sucede cuando leo a Zweig, la admiración por su trabajo crece... Estas biografías van más allá de ser unas cronologías o un recuento de sucesos importantes en las vidas de estos tres poetas; lo que hacen estas lecturas es mostrarnos el alma, abrirnos las entrañas, enseñar las puras vísceras de hombres que reconocemos por su talento, más que por sus creencias, opiniones, comportamientos, actitudes...
July 15, 2023
Como todos los libros de Zweig (que he leído), está bien escrito y muestra una erudición envidiable, pero debo reconocer que éste en particular me pareció menos atractivo... Lo que se refiere a Stendhal, simplemente me aburrió. Casanova fue algo más entretenido y lo que salva el libro, a mi juicio, es el ensayo sobre Tolstoi que es muy iluminador sobre su persona, en realidad personalidad, y nos mejora, en varios sentidos, la comprensión del ser humano. Ese ensayo sí vale la pena leer.
July 9, 2024
La deliciosa prosa de Zweig nos lleva a las vidas de tres hombres que, cada uno a su manera, hicieron de si vida un poema. Con la profundidad psicológica que le caracteriza, Zweig nos transmite las inseguridades y titubeos que atacan, ya en su vejez, a tres hombres que otrora se sabían magníficos. Pocas obras biográficas ofrecen una visión más palpable y descarnada del paso del tiempo y la decadencia del cuerpo y el alma al final de la vida.
July 31, 2025
2/10
Sonunda Zweig'in bu serisini bitirdiğim için çok mutluyum. Okuma aşaması benim için gerçekten son derece acı vericiydi. Biyografi okurken bu kadar sıkılacağımı hiç düşünmezdim. Bırakın insanlar otobiyografi yazsın ya da bir tandıklarının hayatını yazsın. Böyle Zweig gibi ünlü kişilerin hayatlarını yazınca pek çok detaya hakim olmadığı için sürekli olarak psikolojik tahminlerde bulunuyor ve okuyucuyu bunların içinde boğuyor. Seriyi akıl sağlığımı kaybetmeden bitirebildiğim için mutluyum...
Sonunda Zweig'in bu serisini bitirdiğim için çok mutluyum. Okuma aşaması benim için gerçekten son derece acı vericiydi. Biyografi okurken bu kadar sıkılacağımı hiç düşünmezdim. Bırakın insanlar otobiyografi yazsın ya da bir tandıklarının hayatını yazsın. Böyle Zweig gibi ünlü kişilerin hayatlarını yazınca pek çok detaya hakim olmadığı için sürekli olarak psikolojik tahminlerde bulunuyor ve okuyucuyu bunların içinde boğuyor. Seriyi akıl sağlığımı kaybetmeden bitirebildiğim için mutluyum...
November 9, 2020
Zweig’ın her kitabı gibi, mükemmel
Displaying 1 - 30 of 43 reviews