Ο οδοιπόρος

by Fernando Pessoa, Μαρία Παπαδήμα (Translator)

"Μην κοιτάζεις το δρόμο. Ακολούθησε τον. Αλλά πώς να τον ακολουθήσω και μέχρι πού; Να τον ακολουθήσω σαν αυτούς που έρχονται από την πόλη ή πάνε σ' αυτήν, σαν αυτούς που φεύγουν ή αυτούς που επιστρέφουν, σαν αυτούς που έρχονται να αγοράσουν και να πουλήσουν, σαν αυτούς που έρχονται να δουν και να ακούσουν ή σαν αυτούς που φεύγουν κουρασμένοι απ' όσα είδαν και άκουσαν; Σαν ποιους απ' όλους αυτούς; Ή σαν τι κοινό σε όλους αυτούς; Ή με ποιον άλλο τρόπο διαφορετικό από όλων αυτών;"

Αυτά τα ερωτήματα θέτει ο ανέμελος έφηβος του Πεσσόα, που η συνάντηση του με τον μυστηριώδη Άντρα με τα Μαύρα θα τον μετατρέψει σε ακαταπόνητο Οδοιπόρο στην αναζήτηση μιας διαρ-κώς λανθάνουσας αλήθειας. Αλληγορία της γνώσης, μύηση στο μυστήριο της ανθρώπινης συνείδησης, αποκρυφισμός, παιδικό νοσταλγικό παραμύθι με πριγκίπισσες και μαγικά δαχτυλίδια, το διήγημα αυτό του Πεσσόα μας γοητεύει αποκαλύπτοντας μια άλλη πλευρά του συγγραφέα του "Βιβλίου της ανησυχίας".

Genres: Philosophy, Short Stories, Classics, Poetry, Portuguese Literature, Portugal, Fiction

88 pages, Paperback

First published January 1, 1917

About the author

Fernando António Nogueira Pessoa was a poet and writer.

It is sometimes said that the four greatest Portuguese poets of modern times are Fernando Pessoa. The statement is possible since Pessoa, whose name means ‘person’ in Portuguese, had three alter egos who wrote in styles completely different from his own. In fact Pessoa wrote under dozens of names, but Alberto Caeiro, Ricardo Reis and Álvaro de Campos were – their creator claimed – full-fledged individuals who wrote things that he himself would never or could never write. He dubbed them ‘heteronyms’ rather than pseudonyms, since they were not false names but “other names”, belonging to distinct literary personalities. Not only were their styles different; they thought differently, they had different religious and political views, different aesthetic sensibilities, different social temperaments. And each produced a large body of poetry. Álvaro de Campos and Ricardo Reis also signed dozens of pages of prose.

The critic Harold Bloom referred to him in the book The Western Canon as the most representative poet of the twentieth century, along with Pablo Neruda.

Reviews

[Roula · Rating 5 out of 5]

Ο πρωταγωνιστης μας ειναι ενας ξεγνοιαστος, χαρουμενος νεος που ζει μια ηρεμη ζωη στο σπιτι των γονιων του, συνυπαρχει αρμονικα μαζι τους, περνα τις μερες του στο μικρο χωριο του διαλογιζομενος, διαβαζοντας και παρατηρωντας τους διαβατες που περνανε απο το δρομο. Ολα στη ζωη του ειναι μετρημενα, αναμενομενα, σε ταξη. Ωσπου ερχεται η στιγμη του να γινει κι εκεινος ενας απο τους ανθρωπους που κυνηγουν την ενηλικιωση τους, το πεπρωμενο τους, να ξεβολευτει απο την γλυκια ρουτινα του, να γινει κι εκεινος απο παρατηρητης, οδοιπορος, ή οπως λεει ο Πεσσοα "να μην κοιταζει το δρομο, αλλα να τον ακολουθήσει .. Ως το τελος".
Το βιβλιο αυτο ειναι ενα μικρο διαμαντι πολυ λιγων σελιδων. Μαλιστα αν δεν παρει κανεις αυτη την εκδοση, θα ειναι ακομη μικροτερο, καθως σε αυτη περιλαμβανεται μια συνοψη του εργου στο τελος οπως και το τελος το οποιο δεν προλαβε να γραψει επισημα ο Πεσσοα, αφηνοντας το να κλεινει αρκετα αποτομα. Το λατρεψα. Ο Πεσσοα καταπιανεται με θεματα που προσωπικα με αφορουν. Διαβαζοντας αυτο το βιβλιο μου ηρθαν στο μυαλο ιστοριες του Χερμαν Εσσε, για εκεινο το μαγικο καλεσμα που ερχεται καποια στιγμη στη ζωη του ανθρωπου και του ζητα να σπασει τα δεσμα του και να βγει απο τη ζωνη ασφαλειας του. Ειναι ενα αλληγορικο παραμυθι, μοναδικο στο ειδος του. Υπεροχο

[Catherine Vamianaki · Rating 5 out of 5]

Ενα εκπληκτικό αινιγματικό βιβλίο με συμβολισμούς περί συνεχής αναζήτησης. Γραμμένο το 1917, ισως και το τελευταίο δημοσιευμένο του διήγημα.
"Μην κοιτάς τον Δρόμο. Ακολούθησε τον'.
'Ο Αντρας με τα μαυρα'
Νομίζω απαιτεί και δεύτερη ανάγνωση.
Καταπληκτικό!!!!!

[Mari · Rating 5 out of 5]

"Την ερωτεύτηκα μόλις την αντίκρισα.Έχασα την ψυχή μόλις της απηύθυνα το λόγο.Τα μάτια της, φωτιά στην ταραχή μου, άναψαν πυρκαγιά στα κοιμισμένα βάθη του είναι μου.Η επαφή του χεριού της με εκανε να ξεχάσω τα πάντα. Η ίδια η συνείδηση μου, όταν βρισκόμουν δίπλα της, ήταν μια θέρμη που έκαιγε στο κορμί μου και με εκανε να αισθάνομαι τις φλέβες μου με ένα ρίγος ηδονής."σελ.37

[Aggeliki Spiliopoulou · Rating 4 out of 5]

Ο οδοιπόρος συγκαταλέγεται στα ύστερα έργα του Fernando Pessoa.
Μέσα από αυτό το αλληγορικό παραμύθι ενηλικίωσης, αναδύονται προβληματισμοί που απασχόλησαν τον συγγραφέα σε όλη τη συγγραφική του πορεία.
Ένας νέος άνδρας, γόνος εύπορης οικογένειας, ζώντας σε ένα περιβάλλον ευμάρειας και αγάπης συναντά το απροσδόκητο.  Μια ονειρική σχεδόν συνάντηση με τον Άνδρα με τα Μαύρα, όπως τον αποκαλεί. Ένας μυστηριώδης άγνωστος,  μια φράση του που θα γίνει αιτία ενδοσκόπηση και αναζήτησης σκοπού για τον νέο άνδρα.
"Μην κοιτάζεις το δρόμο, ακολούθησέ τον μέχρι τέλους".

Οδοιπόρος της ζωής και του νοήματος της, στο διάβα του θα συναντήσει την Ηδονή,  τη Δόξα, την Εξουσία,  τη Σοφία, τη μοίρα του Θανάτου,  την Προσωπικότητα του, την Ηρεμία, την αέναη Προσπάθεια.

Ένα ταξίδι αυτογνωσίας,  μια συνομιλία με τον εσώτερο εαυτό, μια πορεία στο ατέρμονο της αιωνιότητας.

[Λίνα Θωμάρεη · Rating 4 out of 5]

Ο οδοιπόρος είναι ένα βιβλίο συνεχής αναζήτησης ( ο Πεσσόα θα μας έλεγε του Άντρα με τα μαύρα) εγώ θα σας πω ότι είναι η αναζήτηση της ίδιας της ζωής του Οδοιπόρου. Ή μπορεί να είναι και η συνεχόμενη προσπάθεια της ολοκλήρωσης του στόχου (η συνάντηση του Άντρα με τα μαύρα) γραμμένη με τέτοιο τρόπο που πολλές φορές θύμιζε λυρικό παραμύθι.
Σίγουρα πάντως στις σελίδες του ο Οδοιπόρος αναρωτιέται για τα πάντα. Αναρωτιέται φιλοσοφώντας όλες τις περιπέτειες, στιγμές, εμπειρίες που συναντάει, μπαίνουν ή διασταυρώνονται στο δρόμο του.

Αν και δεν μου αρέσουν όλες αυτές οι φιλοσοφικές αναζητήσεις στο συγκεκριμένο διήγημα μπορώ να πω ότι το ευχαριστήθηκα και ότι μαγεύτηκα από το λόγο του Πεσσόα.

4 αστέρια ....

[Mary · Rating 5 out of 5]

"Μην κοιτάζεις τον Δρόμο. Ακολούθησέ τον. Εκείνη ακριβώς τη στιγμή αποφάσισα να φύγω."
Νομίζω από τα καλύτερα διηγήματα που έχω διαβάσει ποτέ. Έχει έναν απίστευτο τρόπο να σε συνεπαίρνει και να φεύγουν οι σελίδες όπως ακριβώς και ο οδοιπόρος, με μία ακαθόριστη αγωνία και μία μάλλον ελαφριά θλίψη. Το αγάπησα.

[Irou Li Cherry · Rating 4 out of 5]

Ένα σύντομο αλλά περιεκτικοτατο ανάγνωσμα, αφιερωμένο στο ταξίδι της ενηλικίωσης.

Και μια γλυκιά υπενθύμιση
~συνέχισε~
~ακολούθησε τον δρόμο~

[Laziora · Rating 4 out of 5]

Ο "μεσημεριανός υπνος" της ζωής μου συνίστατο όσον αφορά τη διάρκεια, αλλά και τη συχνότητα, στις αναρίθμητες βραδιές που περνούσα, μόνος, κοιτάζοντας από τον τοίχο του πευκώνα τη ζωή να κατευθύνεται προς την πολιτεία και να επιστρέφει [...]

[Searchingthemeaningoflife Greece · Rating 5 out of 5]

[Όποιος σκέφτεται μόνο να ακολουθήσει το Δρόμο δεν μετράει το Χρόνο ούτε και γνωρίζει πόσα βήματα έχει κάνει. ]

[Προσπάθησα να πείσω τον εαυτό μου ότι αυτό το βάσανο ήταν το βάσανο της ελπίδας, όταν ξέρεις με το παραπάνω ότι ελπίδα είναι να μην έχεις ακόμη επιτύχει αυτό που θέλεις.]

[Μήπως η δύναμή της πήγαζε από το μυστήριό της, σαν τον εχθρό που η δύναμή του καθώς τον καλύπτει η νύχτα φαίνεται μεγαλύτερη, γιατί σ' αυτήν προστίθεται το μυστήριο, και στο μυστήριο προστίθεται ο τρόμος που προκαλεί, και στον τρόμο η φαντασία που τον συνοδεύει;]


[Είχα σταματήσει γιατί αγαπούσα, γιατί επιθυμούσα, γιατί ήθελα. Αλλά τί είναι αγαπώ, τι είναι επιθυμώ, τι είναι θέλω, αν όχι σταματώ (τουλάχιστον ως προς την επιθυμία του δρόμου);]

[Marianna · Rating 3 out of 5]

Σπαράζει η καρδιά μου με το γεγονός ότι κ Πεσσόα δεν κατάφερε να το ολοκληρώσει. Κατά τη δική μου κρίση, "Ο Οδοιπόρος" θα μπορούσε να είναι μια ιστορία για την σταδιοδρομία του οποιουδήποτε, ενός καλλιτέχνη, ενός επιστήμονα, ενός ανήσυχου ανθρώπου. Εξερευνά τα στάδια με τα οποία έρχεται αντιμέτωπος ένας άνθρωπος όταν έχει ενεργά στον νου του την πρόοδο του.

Πάντως σε σχέση με άλλα του έργα είναι αρκετά δύσβατο, με επαναληπτικές και συνειρμικές προτάσεις και παραγράφους.

[Tales_By_Tina📚🎃 · Rating 4 out of 5]

«Μην κοιτάζεις τον δρόμο ακολούθησε τον. Εκείνη ακριβώς τη στιγμή αποφάσισα να φύγω» Όλη η σημασία του βιβλίου σε μια φράση. Ενα μάθημα ζωής που σε κάνει να αντιλαμβάνεσαι πως οι βοηθητικές ρόδες ενός ποδηλάτου, αν δεν βγουν κάποια στιγμή, δεν θα μάθεις ποτέ να κάνεις ποδήλατο. Η «ασφάλεια» μπορεί να γίνει πολύ εύκολα ή φυλακή σου.

[Zoi Gkatziona · Rating 4 out of 5]

Ένα οδοιπορικό από την ανεμελιά και ευτυχία των παιδικών χρόνων στην ενηλικίωση, στην κατάκτηση της γνώσης και της ζωής. Μυστήριο και θλίψη χαρακτηρίζει αυτό το διήγημα του Πεσσόα. Μια γραφή αινιγματική, με πολλούς συμβολισμούς, καθόλου εύκολη, που απαιτεί μια δεύτερη, ίσως και τρίτη ανάγνωση.

[Dimitra · Rating 4 out of 5]

Ένα αλληγορικό βιβλίο που θέτει προβληματισμούς για το νόημα της ζωής και αναδεικνύει την ανάγκη του ανθρώπου να εξελίσσεται. Αν και με χάλασε που σε κάποια σημεία ο Πεσόα εσκεμμένα παρέλειπε λέξεις το βιβλίο μου άρεσε και με προβλημάτισε αρκετά.

[Georges Varanx · Rating 5 out of 5]

Ω!

[Liberis · Rating 4 out of 5]

Μοναχικός, ψυχομέτρης, απλός και τόσο ανθρώπινος, απλά Pessoa!

[Marbook_gr · Rating 5 out of 5]

Εξαιρετικό !!! Θα αναζητήσω και τα υπόλοιπα έργα του !!!

[Katia · Rating 4 out of 5]

Όμορφο ταξίδι αυτογνωσίας..

[Panagiotis Sentementes · Rating 5 out of 5]

Στοχαστικό κείμενο, με ύφος ποιητικό και φιλοσοφικό. Εξερευνά τη διαδρομή της ύπαρξης ως ατέρμονη περιπλάνηση. Αγαπημένο και προσιτό για πολλαπλές αναγνώσεις στο πέρας του βίου.

[Nefeli · Rating 4 out of 5]

Μην κοιτάζεις τον Δρόμο· ακολούθησέ τον. Εκείνη ακριβώς τη στιγμή αποφάσισα να φύγω.

Ο οδοιπόρος του Πεσσόα είναι ένα δίηγημα από την συλλογή "Contos Escolhidos". Αποτελεί ένα συμβολικό διήγημα με κεντρικό άξονα το ταξίδι, την απομάκρυνση από οικείες καταστάσεις, τους άγνωστους προορισμούς. Εξιστορεί το οδοιπορικό ενός νέου άντρα που φεύγει μακριά από την πόλη του, ωθημένος από έναν μυστηριώδη χαρακτήρα με όνομα "ο άνδρας με τα μαύρα" να ακολουθήσει "τον Δρόμο". Στον δρόμο του συναντά καταστάσεις και πρόσωπα που αντιπροσωπέυουν τον έρωτα, την περιπλάνηση, την αναζήτηση. Καθώς προχωρά στον δρόμο, ερωτεύεται και αποχωρίζεται συνεχώς. Όσο προχωρά, τόσο πιο δύσκολος είναι ο αποχωρισμός, αλλά τόσο περισσότερο επιβάλλεται από την αρχική συμβουλή του άνδρα με τα μαύρα: "Μην κοιτάζεις τον Δρόμο· ακολούθησέ τον μέχρι τέλους". Οι γνωριμίες γίνονται όλο και πιο αφαιρετικές, και ενώ ξεκινάνε με πάθος, συνεχίζοντας γίνονται όλο και πιο αγνές. Στο τέλος, έχοντας αφήσει πίσω του οτιδήποτε υλικό και γνώριμο, έρχεται αντιμέτωπος με τον ίδιο άνδρα με τα μαύρα. Προορισμός του ήταν το ταξίδι, η αναχώρηση, η περιπλάνηση. Μέσα απ'αυτό έχει έρθει πιο κοντά στον εαυτό του, την συνειδητοποίηση και την αλήθεια.

Πράγματι βρισκόμουν στα περίχωρα της μεγαλύτερης πόλης του βασιλείου, απέραντης μητρόπολης στην όχθη ενός μεγάλου ποταμού, όπου το εμπόριο, η βιομηχανία και η συγκέντρωση της ζωής έκαναν να πολλαπλασιάζονται και να αναμειγνύονται οι ζωές, οι προθέσεις και τα πεπρωμένα.

Κάτι με τραβούσε μακριά και έξω από μένα.

Όποιος σκέφτεται μόνο να ακολουθήσει τον Δρόμο δεν μετράει με αριθμούς τον Χρόνο ούτε και γνωρίζει πόσα βήματα έχει κάνει.

Όχι ακόμα. Θα φύγω μόνο όταν αισθανθώ τη δυστυχία του να σταματάς.

[Maria Thomarey · Rating 4 out of 5]

4.5 για την ακρίβεια ......