Beginning with the proposition that there exist uniquely cinematic elements of meaning and structure, Stefan Sharff clearly and systematically lays the foundation for "literacy" in cinema―a sensitivity to the aesthetic elements intrinsic only to film. Sharff presents the basic elements of structure, modes of expression, and rules which he argues create a specific "language" and "syntax" of cinema.
کتابِ «استفان شارف» نکات خوبی دارد که بیشتر برای کسانی که میخواهند با مقولۀ فرم در سینما آنهم به شکلی کلاسیک و قاعدهمند آشنا بشوند، مناسب است. از این نظر برای برای شروع مطالعه دربارۀ سینما و فرم آن، با فرض آن که فیلمهای معرّفی شده را دیده باشید، کتاب خوبی است. بارزترین ویژگی کتاب هم به نظر من بررسی قاعدهها به کمک تحلیل صحنه و نماها است و از این منظر کتابِ بسیار مفیدی است. امّا نکتۀ منفی –یا دستکم نکتهای که من با «شارف» در آن خیلی همراه نیستم- نگاه فرمولهشدهای است که گاه در کتاب وجود دارد. من کاملاً موافق این نکته هستم که سینما نحو خاصّ خودش را دارد و باید آن را آموخت. همانطور که نواختن سمفونی و یا تحلیل آن، صرفاً با گوش دادن به سمفونیها متعدّد کاری ناممکن و غلط به نظر میآید، حرکت به سمت تحلیل و یا ساخت فیلم نیز صرفاً با دیدن فیلم –آنهم در حالی که به نظرم درست فیلمها را نمیبینیم.- کاری سخت و البته اشتباه است. سینما شاید مثل ریاضی و یا علوم تجربی قواعد سفت و سخت و یا به بیانی دیگر چهارچوب خطکشی شدهای نداشته باشد، امّا به نظرم این نگاه سهلانگارانه به سینما که قاعدهای ندارد نیز اشتباه است. و البته این نکته منافی این نیست که سینما را با تمام قواعدش نباید با فرمولهای ریاضی اشتباه گرفت. کتاب به نظر من در برخی قسمتها بیش از اندازه درگیر یک سری اعداد و ارقام است و در نتیجه شبیه کتابهایی میشود که فرمولهایی برای ساختِ نحو درست به شما یاد میدهد و این اوّلین مشکل من با کتاب بود. نکتۀ دیگر برای من این بود که «شارف» نحو سینمایی را ذاتاً و تماماً مستقل از پیرنگ میداند. در حالی که به نظر من در عین مستقل بودن –به معنای آنکه میتوان به کمک صِرفِ نحوِ سینمایی معنا خلق کرد- وجه مکمل پیرنگ بودن آن نیز مهم است. از نظر من، بدون نحوِ سینمایی، اساساً فیلم به یک قصّۀ صرف که میتوانستیم آن را بخوانیم و یا در رادیو گوش بدهیم سقوط میکند و در مقابل نحو و فرمی که مکمّل پیرنگ هم نباشد، به حدّ نهایی تاثیرگذاری خود نمیرسد. تمرکز «شارف» در اکثر کتاب بر ذاتِ مستقلِ نحوِ سینمایی است و به پیوندهای آن با پیرنگ اشارۀ کمی دارد.
For the novice wanting to learn more about the constructive elements of cinema should check out this book! It is short, sweet and to the point. There are also scene break-downs for those looking for that extra help on how to determine screen shots.
I have watched a lot of the movies he references in this book and it's so... enlightening to have terminology and technique to explain why something you watch on a screen is "good cinema" or "bad cinema". could have used more diagrams in the first half of the book which is predominantly about camera angles and movements, but mapping everything out with my hands was fun. and yes, Yasujirō Ozu is an undisputed GOAT.
Sharff gives the reader a way to navigate the complex mix of imagery that makes up a film and in this navigation to find even greater meaning from the premiere art form of the 20th Century. For the regular moviegoer as well as the expert.
This book prescribes and analyzes exactly what you'd expect: elements of cinema as 1982 film theorists understood and agreed upon it. Probably an essential or, at least, crucial read for film/cinema newbies. A balance of insightful and digestible; practical and theoretical.