Zwellend fruit vertelt een verhaal dat al vaker is verteld en doet er iets persoonlijks mee, wat op zich wel boeiend is om te lezen. Als master in literatuur zou ik nu moeten zeggen dat ik het een fantastisch boek vond maar ik vond het hoogstens 'interessant'. De literaire ingrepen in het verhaal en de circulariteit van de narratieve structuur, de opbouw van de hoofdstukken, bijvoorbeeld. Het boek past perfect in een les Nederlands over de verschillende stromingen en bijhorende literaire constructies en intellectueel geknutsel. Maar ik ben persoonlijk niet zo'n fan van de hier-en-daar nihilistische toon, de filosofie van ieder-zijn-eigen-waarheid en andere postmoderne elementen. Geef mij maar een meeslepend verhaal waar ik achteraf nog lang over kan mijmeren (en waarin ik tijdens het lezen of achteraf optioneel ook nog eens talloze thema's en metaforen kan ontdekken) in plaats van een hoop vormelijke spitsvondigheid waar je achteraf rationeel over kan nadenken maar die je na enkele maanden al volledig bent vergeten. In die zin kon ik meer genieten van het originele verhaal van Agamemnon en Klytaemnestra.