Atala - René

by François-René de Chateaubriand, Jean-Claude Berchet

Accepté comme guerrier par la nation indienne des Natchez en 1725, René obtient, une nuit, que Chactas, son père adoptif, lui fasse le récit de ses aventures. Le vieux Sachem commence alors à lui conter comment, après avoir été jadis fait prisonnier d'une tribu, il fut sauvé par Atala et s'enfuit pour vivre avec elle une passion tragique. Les rôles s'inversent plus tard dans René, quand le jeune homme, devant Chactas et le père Souël, fait le récit de son existence marquée par le " dégoût de tout " - existence souvent proche de celle que le jeune Chateaubriand lui-même a vécue. Le Français René qui s'est fait sauvage constitue ainsi le pendant de l'Indien Chactas qui avait voyagé en France et les deux œuvres ne sont pas séparables. Chateaubriand avait en effet le projet de les intégrer dans le grand roman américain des Natchez, puis il décida de faire paraître Atala de manière séparée en 1801, avant de l'intégrer l'année suivante dans le Génie du christianisme en même temps que René dont " le vague des passions " fera l'emblème du mal du siècle.

Genres: Fiction, France, Classics, French Literature, Literature, 19th Century, Romanticism

250 pages, Mass Market Paperback

First published January 1, 1801

About the author

François-René, vicomte de Chateaubriand was a French writer, politician and diplomat. He is considered the founder of Romanticism in French literature.

He has also been mistakenly given the forename François-Auguste in an 1811 edition, but signed all his worked as just Chateaubriand or M. le vicomte de Chateaubriand.

Reviews

[Peiman E iran · Rating 1 out of 5]

‎دوستانِ گرانقدر، پیش از این در ریویویی در موردِ داستانِ «رنه» برایتان نوشته بودم... داستان «آتالا» به نوعی متصل به همان داستان است... لذا بهتر است آن ریویو را بخوانید تا متوجه نوشته های این ریویو نیز بشوید
‎عزیزانم، هرچه داستانِ «رنه» زیبا و جذاب بود، این داستان مسخره و بی محتوا بود... گویی «شاتوبریان» تمام تلاشش این بوده که تبلیغ دین مسیحیت را به انجام رساند و پیروانِ مذهبِ هندو را وحشی و شیطان پرست خطاب کند و پیروان مسیحیت را خوب و پاک و همه چیز تمام بداند
‎داستان مربوط میشود به عشق و عاشقی و دورانِ جوانیِ پیرمردی به نامِ «شاکتاس» که در ریویویِ مربوط به داستان «رنه» از او نام برده بودم... همان پیرمردی است که «رنه» در داستانِ اول در موردِ زندگی اش برای وی به تعریف مینشیند
‎شاکتاس در جوانی به اسارت قبیله ای که خاندان و قبیله اش با آنها در جنگ بوده اند، در می آید
‎رئیس قبیله تصمیم میگیرد که او را آتش بزنند، ولی دخترِ رئیسِ قبیله به نامِ [آتالا] به «شاکتاس» کمک کرده و با هم فرار میکنند و هر دو عاشق یکدیگر میشوند
‎امّا ماجراهایی که با خزعبلاتِ و موهوماتِ دینی و مذهبی و خرافاتی که «شاتوبریان» در آن گرفتار شده، همراه است، این عشق را نافرجام میسازد
‎پایان داستان را بیان نمیکنم، شاید برخی از دوستان بخواهند آن را بخوانند
-----------------------------------------------
‎جمله هایی از داستان را به انتخاب در زیر مینویسم
*********
‎در این جهان انسانهایی نیکوکار یافت میشوند که وجدانشان بقدری آرام است که اگر کسی به آنها نزدیک شود، خود را مجبور میبیند که در آرامش قلبی آنها شرکت نماید
**********
‎دخترهای باکره گلهای اسرارآمیزی هستند که فقط در تاریکی بدست می آیند
-----------------------------------------------
‎امیدوارم این ریویو برای معرفی داستان، کافی و مفید بوده باشه
‎«پیروز باشید و ایرانی»

[Nercs · Rating 3 out of 5]

چرا باید یه نفر تو قرن 21 شاتوبریان بخونه؟
همیشه غصه این رو میخوردم که چرا از خیلی نویسنده های قدیمی، که خیلی اوقات آثارشون رو به نویسنده های معاصر ترجیح میدم، چیزی نخوندم. به این فکر میکردم که اگه بخوام شروع کنم از هر کدوم یکی دو تا اثر مهمشون رو بخونم هم، مغزم در گذر امان از کُشتی هایی که باید باهاشون بگیرم میپکه که هیچ، عمرم هم قد نمیده. تا اینکه، به لطف بحثی که با یه نفر داشتم، به این نتیجه رسیدم که کتابها و نویسنده ها هم تاریخ انقضا دارن. همونقدر که الان "تریستان و ایزوت" خوندن فرقی به حال منِ خواننده عادی بی خبر از دنیای تخصصی ادبیات نداره، شاید نیازی هم نباشه که سراغ خیلی از نویسنده های دیگه برم. با این تفاسیر، پس چرا من تا "آتالا و رُنه" رو توی قفسه کتابخونه دیدم از خود بیخود شدم و شروعش کردم؟ مگه نه اینکه شاتوبریان هم یه نویسنده تاریخ مصرف گذشته ست؟ به یه دلیل کاملاً شرم آور. خیلیا شاتوبریان رو نمیشناسن حتی (و مثل خود من تا قبل از اینکه سر کلاس ادبیات دانشگاه بشینم، دریافتشون از این اسم فقط محدود به استیک گوشت گاو با سس مخصوص میشه)، چه برسه به اینکه بخوان ازش کتاب بخونن. قصد منم از خوندن یه کتاب از این نویسنده این بود که اندکی پز بدم. همین و بس. خیلی هم باهاش حال نکردم راستش رو بخواید (که بخش عظیمیش به ترجمه برمیگرده فکر کنم. خیلی بالاتر از حد توانم بود). بجز اینکه فاز کلاس تفسیر ادبی برداشته بودتم و اِلِمان های مکتب رمانتیسم رو تو خط به خطش پیدا می کردم (خداوکیلی از این نظر یکی از رمانتیک ترین رمانتیکاست). حتی کتابم رو گذاشتم جلوم تا بیام واسه اولین بار مثل آدمیزاد یه ریویوی درست و حسابی بنویسم و به صورت کاملاً ماهرانه تحلیلش کنم. ولی نمیدونم چی شد که اینجوری شد.

[Fahim · Rating 3 out of 5]

"آیا نهاد آدمی را می شناسی؟ آیا می توانی بی فرجامی و ناپایداریِ آرزوهای او را برشماری؟ شمارش موج های دریا آنگاه که توفانی سهمگینش برمی آشوبد، آسانتر می تواند بود... "
رنه داستان جانی است نگران، رنج دیده از کم مایگیِ زندگی و کران ناشناسیِ درخواست ها و آرمان ها. جانی که در جهان واقعیت ، آنچه را که بتواند خواهش های سرشار و پندار نیرومند و دامن گسترش را برآوَرَد و خرسند سازد، نمی تواند یافت...

" آیا این گناه و خطای من است که در هر سوی ، به کرانی و بَندی بازمیرسم و آنچه کران مند و پایان پذیر است، در دیده ی من ارزش و ارجی نمی تواند داشت؟
من آنچه را که می بایست مغاک هستی ام را بیاکَنَد ، در اختیار ندارم... "
رنه در پاسخ به این شوریدگی ها ، گاه به دِیرنشینی می اندیشد، گاه به زندگی گوشه گیرانه در زادگاه قناعت می کند، چندی به دامان طبیعت پناه می برد و مدتی مدید به غور و تعمق در زیباییها و جنون طبیعت می پردازد ، و حتی به خودکشی می اندیشد... اما برای آن شوریدگیها و رنج های درونی ، درمان و تسکینی نمی یابد...
رنه جز پدرخوانده اش شاکتا ، و پدر سوئل ، راهبی دین گستر ، پیوند دوستی از همگان بریده بود و همانان در انتها با موعظه هایشان داستان را به پایان می برند:
" آدمی هیچ گاه بدان سبب که خودپسندانه به جهان می نگرد و آنرا خوار و فاجعه بار می شمارد ، انسانی برتر نمی تواند بود. آن کس که نیرویی نهانی و ارجمند فراچنگ آورده است، می باید آنرا در راه خدمت به هم نوعان خویش به کار گیرد. به هیچ روی نمی توان به بهروزی و نیکبختی دست یافت مگر از راه هایی مردُمی که همگان از آنها رفته اند.
دل آدمی به آن درختی می ماند که صمغ خود را ، برای زخم آدمیان ، تنها زمانی عرضه می دارد که تیشه ی تیز بر پیکرش زخم زده باشد... "

[E. G. · Rating 4 out of 5]

--Atala
--René

Notes

[Ehsan'Shokraie' · Rating 3 out of 5]

جمع بندی شاتوبریان


بزرگترین اثر شاتوبریان جلال مسیحیت است..رنه و آتالا نیز بخشی از ان کتاب بزرگ هستند..اما شاید خود شاتوبریان درنیافته باشد که دین هر چند مفری مطمئن اما نه پاسخی کامل بر تمام غم های انسان فانی ست و در بازگرداندن هما ی سعادت بر قلب انسان اندیشمند و انکه بد رنج آگاه و بینا شد...ناتوان است...تنها افیونی شیرین است که پیش از مرگ روح یا جسم ما را در تجسم خیالی رهایی فرو میبرد.. همچو شاتوبریان که با روح نا ارامش، پس از مرگ مادر..چون مرگ روح..به مسیحیت پناه برد..و زمانی که دیگر نوری باقی نماند..مرگ روحش را در افیونی شیرین پذیرا شد.

آنچه که شاتوبریان هنرمندانه خلق کرده رنه و سرگشتی و یاس اوست..که در زمان خود به کتاب خودکشی معروف شد...شاتوبریان دست و پا زنان بدنبال پاسخ یا راه حلی ست اما در نهایت انچه در پایان رنه و آلاتا ارائه میدهد کهنه و نخ نما ست و هرگز قانع کننده نیست..

[Miglė · Rating 4 out of 5]

Norėjau paskaityti ką nors, ko šiaip neskaityčiau, ir radau Chateaubriand'o knygą „Atala. Renė“, kurią kažkada nusipirkau už eurą. Brandus skaitytojas įvertintų istorinį ir kultūrinį kūrinio kontekstą, bet visai nenorėjau to daryti, tai skaičiau kaip marozas, ir ką? Kas man bus? Atvažiuos literatūros policija?

Dabar papasakosiu, ką rašo šis Romantizmo pradininkas – prisisekite diržus, nes jūsų laukia...
Drama! Krikščionybė! „Laukiniai“! Nekaltybė! Incestas! Ar jau minėjau dramą?!

Pirmą istoriją, „Atala“, pasakoja Amerikos „laukinis“, vardu Šaktas (juokingas vardas). Nebeatsimenu, kaip, bet būdamas mažas Šaktas netenka savo genties ir jį išaugina gerasis krikščionis Lopesas. Šaktas myli jį kaip tėvą, bet nepriima jo religijos, o sulaukęs pilnametystės nusprendžia išeiti atgal į tyrus ieškoti savo genties. Visi verkia, bet ok. Vos jam išėjus, Šaktą sučiumpa priešų gentis ir sako, o, super, va grįšim į stovyklą ir sudeginsim tave kaip auką dievams. Šaktas sako, fair enough. Na, jie po truputį keliauja į stovyklą, šiaip visi maloniai elgiasi su belaisviu, o vieną dieną prie jo ateina nuostabaus grožio mergelė. Tai – vado dukra Atala, bet jos mama buvo krikščionė ir ji pati yra krikščionė. Atala ir Šaktas iškart vienas kitą įsimyli ir pradeda vykti daug dramos. Atala išvaduoja Šaktą ir sako, nu, bėk. Šaktas sako, be tavęs nebėgsiu, esu tavo meilės įkaitas. Atala sako, o ne, aš negaliu, negaliu bėgti su tavim. Šaktas principingai nebėga. Visi vėl verkia. Nu, bet galiausiai jie abu pabėga po „laukinių“ ceremonijos, kurią aprašant daug dėmesio skiriama laukinių mergelių krūtims. Atala ir Šaktas klajoja po tyrus, gyvena paprastai ir baisiai nori mylėtis. Bet negali, nes kai tik pradeda vyti kažkas sexy, Atala pradeda grąžyti rankas, verkti ir melstis savo mirusiai motinai, kas visai suprantamai sugadina atmosferą. Galiausiai vieną dieną ji prisipažįsta, kad jos tėvas – visai ne genties vadas, o baltasis krikščionis... Kas čia toks galėtų būti..? Teisingai, tai Lopesas! Šaktas sako, o, jis man irgi buvo kaip tėvas, mes praktiškai brolis ir sesuo. Tada jie abu TIKRAI labai užsinori mylėtis (??) ir jau beveik pradeda, bet juos „išgelbėja“ vienuolis atsiskyrėlis. Labai ačiū. Gerasis išmintingasis vienuolis, kuris žiauriai užknisa, gyvena oloje, bet prižiūri kaimelį „laukinių“, kuriuos išmokė žemdirbystės, krikščionybės ir idiotiškai idiliško paprasto gyvenimo. Meanwhile Atala baisiai suserga. Visi verkia. Atala papasakoja savo istoriją – pasirodo, jos mama krikščionė pažadėjo jos nekaltybę dievui ir privertė Atalą prisiekti saugoti nekaltybę, antraip mamos siela kentės pragare. Vienuolis užknisuolis sako, taigi no problem, aš galiu parašyti vyskupui, kuris atleistų tave nuo tos priesaikos (prie ko čia vyskupas??). Atala sako, jau vėlu, o viešpatie, jau vėlu, nes anąsyk, kai supratau, kad nebegalėsiu susilaikyti nuo pagundos, aš išgėriau nuodų, ir dabar tuoj mirsiu. Visi SIAUBINGAI verkia. Tada vienuolis užknisuolis atsitokėja ir papasakoja Atalai, kad nieko tokio ta mirtis, gyvenimas vis tiek šūdas. Atala numiršta, prieš tai privertusi Šaktą pažadėti, kad priims krikščionybę – šitaip jie galės po mirties susitikti rojuje, ir, kaip suprantu, dulkintis iki nukritimo. Šaktas prižada, priima krikščionybę, ir dabar, būdamas senas ir aklas, laukia mirties ir pažadėtų malonumų.

Kitą istoriją, „Renė“, pasakoja prancūzas, vardu... teisingai, Renė, savo bičiuliams: senam aklam Šaktui ir kažkokiam kitam vienuoliui. Kaip suprantu, Amerikoje tų dorų vienuolių buvo nors vežimu vežk. Anyway, Renė pasakoja apie savo vaikystę tėvo dvare, kurią leido su mylima seserim Ameli. Paskui, paaugęs, Renė pradeda jausti niekur nerandąs sau vietos, jį kamuoja neaiškus ilgesys. Sveikas atvykęs į paauglystę, Renė. Jis nusivilia triukšmingu miesto gyvenimu, kelionėmis, vienatve miško trobelėje ir nusprendžia atimti sau gyvybę. Ameli apie tai suuodžia ir atvyksta paguosti Renė. Jis labai džiaugiasi sesers artumu, bet jai kažkas vis neduoda ramybės, kol galiausiai Ameli nusprendžia tapti vienuole. Renė nori jai sutrukdyti, bet negali, Ameli tvirtai apsisprendusi. Ir netrukus sužinome, kodėl – mat ji puoselėjo nuodėmingus troškimus savo brolio atžvilgiu!!! Visi verkia. Ameli tampa pačia geriausia, pačia rūpestingiausia vienuole, o Renė išvyksta į Ameriką.
O, kaip norėčiau, kad mano siela nebūtų tokia sudėtinga, kad būčiau toks paprastas ir arti gamtos, kaip jūs, laukiniai! – sako Renė. – Neįsižeisk, Šaktai.
Nieko tokio, sako Šaktas ir teiraujasi, kaip gyvena gerasis Prancūzijos karalius – Liudvikas XIV (!!!!). Deja, sako Renė, didysis amžius buvo sutryptas (Prancūzijos revoliucijos) ir – tiksli citata – „Nuo genijaus aukštybių, nuo pagarbos religijai, nuo griežtos moralės viskas staiga nusmuko iki proto vinklumo, bedievystės, ištvirkimo.“
Aš turbūt irgi indoktrinuota istorijos vadovėlių ir pan., bet „Karaliaus Saulės“ Prancūziją įsivaizduoju ne visai kaip genijaus aukštybių ir griežtos moralės šalį, lol.
Istorija baigiasi tuo, kad vienuolis visiškai pagrįstai liepia Renė baigti išsidirbinėti.

[Ehsan'Shokraie' · Rating 2 out of 5]

در آتلا نیز همانند رنه شانوبریان به تجسم عشق در زندگی خود می پردازد..در واقع شخصیت های شاتوبریان  افرادی واقعی بوده اند اما وی در آنها خود را یافته و آنان را از جنس افکار و مشکلات زندگی خود پرداخته .

اازاما اما شاتوبریان نسبت به حقیقت خود صادق نبوده و داستانش که حاصل سال ها یاس و نا امیدی ست را با پاسخی که منشا ان تنها  سرزنش های پیش پا افتاده ذهن خود است، همراه می کند..در نهایت آلاتا داستان حقیقی اما ضعیفی ست..

[Yann · Rating 3 out of 5]

Atala et René ont deux fictions écrites par Chateaubriand au début du XIXème siècle. Elles prennent place dans ce qui était encore récemment l'Amérique française, avant que l'Empire n'en fasse la vente aux jeunes Etats-Unis d'Amérique. Ces contrées sauvages étaient le territoire des Creeks, avec lesquels les français vivaient plutôt en bonne intelligence grâce au commerce lucratif des castors, dont on faisait des fourrures et des parfums. Ces deux histoires ont piqué ma curiosité sur cet épisode de l'histoire des Amériques, et j'aimerais bien en savoir plus.

Dans Atala, le héros est un vieil indien qui narre une aventure de sa jeunesse: la pitoyable histoire du suicide d'une femme dont il était amoureux. La malheureuse, Atala, avait fait un vœu que sa mère lui avait arraché sur son lit de mort, celui de rester vierge par respect pour la reine de anges. Alors que cette infortunée périssait du poison qu'elle avait ingéré, son amant horrifié poussait de justes cris contre l'abominable superstition qui l'avait poussé à ce geste fatal. Il ne suffit à un missionnaire que d'élever un peu la voix pour que ce sauvage tombe à genoux pour avoir osé proférer des imprécations contre son créateur. Quel dommage que les compatriotes de l'auteur n'aient plus la pusillanimité de ce bon sauvage qu'un éclat de voix un peu colère suffit à ramener au respect! Ce récit, comme la religieuse de Diderot, n'est qu'un récit de plus qui dénonce la superstition, mais au lieu de susciter l'indignation, ou le courage par l'exposition du ridicule, Chateaubriand prend la voie de nous attendrir. Son héros verse des ruisseaux de larmes, comme tous les autres protagonistes de cette histoire, chose bien plus propre à nous émouvoir qu'à nous faire penser. En ajoutant le spectacle grandiose de la nature, tout conspire à inspirer au lecteur de la pitié et du respect pour les choses saintes.

René présente à l'inverse la vie d'un jeune aristocrate français que le dégoût de la vie a fait s'exiler en Amérique pour s'oublier soi-même. Tenté par le suicide, il faut la tendre sollicitude de sa sœur pour le détourner d'un si noir dessein. Mais lorsque cette dernière s'engage dans un vie religieuse, c'est un coup de tonnerre pour ce frère qui se sent alors délaissé. La morale que reçoit ce jeune homme dans les désert du nouveau monde est un sévère réquisitoire contre sa conduite, et l'oubli de ses devoirs envers ses semblables. Là encore, une morale des lumières, mais présenté avec des cris et des pleurs, plutôt qu'avec des raisons. J'ai finalement plus apprécié ces récits que je ne le pensais.

[Amber Sweat · Rating 1 out of 5]

this book was bad and chateaubriand should feel bad

[Faranaj · Rating 2 out of 5]

گاهی از اوقات خداوند عادل چنان ستمکار می شود که بشر را با اراده‌ی خود به سوی بدبختی‌ها می‌کشاند آن اندیشه بد که دزدان را تبهکار می‌کند آن عادت ناپسند که تبهکاران را به اوج تبهکاری می‌کشاند همه را او به ما می‌دهد و از ما انسانی وحشی می‌سازد. ای خدای بزرگ تو که قادر به همه چیز بودی بدی را برای چه آفریدی؟ اگر تو بدی را نمی‌آفریدی همه در برابرت به سجده می‌افتادند؛ تو قادر به همه چیز بودی اما در برابر خوبی هزار زشتی آفریدی تا جهانیان به آن آلوده شوند. این آلودگی‌ها را برای چه آفریدی؟ فرشته را به وجود آوردی خوبی‌ها و نیکی‌ها و لطافت خدایی و زیبایی حیرت‌انگیز به او بخشیدی. اگر تمام جهان فرشته می‌شدند چه عیب و نقصی در خلقت تو وجود داشت که در برابر آن اهریمن را با آن قیافه‌ی هولناک به جهان عرضانی داشتی تا آدم را بفریبد؟ میوه‌ی ممنوع را به او بخوراند و او را از راه رستگاری منحرف سازد؟ کیست که از تو بپرسد این مخلوق جهنمی را برای چه به جهان هدیه کردی آری کیست که بپرسد؟ زیرا نیکان از تو نمی‌پرسند و بدان نیز چون مخلوق تواند تو را به نیکی می‌شناسند. گناه یک موجود بی‌گناه از گناهی که قادر متعال مرتکب شده بزرگتر نیست؛ زیرا خالق بزرگ وقتی گناه کند گناهش با عظمت او برابری می‌کند. نیکوکاری که به مردم خدمت می‌کند از تو الهام می‌گیرد زیرا منبع این الهام جای دیگری نیست. بدکاران نیز هرچه کنند این تویی که آنان را به گناه می‌کشانی. مسیح را تو به وجود می‌آوری و پیلاتوس نیز مخلوق توست برای چه مسیح به سوی تو برمی‌گردد و پیلاتوس از تو جدا می‌شود؟

[bojana ♡ · Rating 3 out of 5]

*Actual rating would be 2 stars, but I had to add one because of the writing style*

Chateaubriand's pittoresque writing style is filled with a generous dose of sensitivity and is ultimately what makes his works unique. However, that alone couldn't help me get past my lack of interest in the actual storylines. With that being said, I thought that Atala was the stronger contender in this book.

[Jacqueline Lima · Rating 5 out of 5]

Chateaubriand desfez nesta obra a ideia que os Índios eram ignorantes e selvagens. É uma espécie de estudo antropo-literario.

[Stefan Stojanovski · Rating 2 out of 5]

Atala: 2½ stars
René : 2 stars

The only thing this book has going for it, is that it has an amazing writing style.

[Michael David · Rating 1 out of 5]

I am not averse to religious literature or to Christian literature. In fact, I've read Christian literature for the better part of last year. Despite the fact that Chateaubriand was one of the fathers of romanticism, however, I found his two novellas to be unimpressive. The primary reason was that he bathed words with honeyed excess and obstreperous bathos.

Did the previous sentence irk you?

If it did, then we're on the same boat. I myself, after being berated by my English professor, plugged up my verbal diarrhea and developed my ideas in such a way as to rely more on verbs than adjectives. He argued that it is more important to be understood than thought of as erudite: I agree, because that's the reason why writers such as Jane Austen are still popular while authors such as George Meredith are only known to the nerds of classic Victorian literature. (I think The Ordeal of Richard Feverel is just as full of shit as these two novellas.)

Those who look for good examples of Christian literature can read Graham Greene's The Power and the Glory or Endo Shusaku's Silence. Both are also didactic, but both are much better novels as well. Those who look for good examples of romance have nearly an infinity of options: Hemingway's A Farewell to Arms comes to mind. Even Austen's Persuasion achieves more exhortation than this. Those who wish to read about incestuous themes can attempt Faulkner's The Sound and the Fury or his Absalom, Absalom! There is no reason outside of history for anyone to want to read this book.

[Shagha · Rating 4 out of 5]

خب راستش هرگز فکرش را هم نمی کردم که این کتاب های پرتوصیف عصر آشفته ی رمانتیسم را دوست داشته باشم، و شاید دلیل اصلی اینکه تا به حال اصلا طرفشان نرفتم همین بود...اما این کتاب بسیار مرا خوش آمد! هرچند توصیفات بسیار داشت اما وقتی تصمیم گرفتم با ملال توصیف های مکرر کنار بیایم، درست همان زمان بود که با آتالا و رنه همراه گشتم...گویی هرچه بیشتر رنج خواندن توصیفات را تحمل میکردم بیشتر به آن علاقه مند میشدم.
شاید هم بعضی وقت ها دلیل علاقه به کتابی این باشد که درست در مکان و زمان مناسب به دستمان رسیده... گویی مدت ها بود که من هم مانند جوانان قرن نوزده اروپایی میخواستم از جامعه ی انسانی به خلوت و تنهایی ام بگریزم.
پس برای کسانی که در انزوا و کنج عزلتشان گیر کرده اند، این کتاب را توصیه نمی کنم... چون حقییقتا حالشان را بدتر میکند. مگر اینکه مثل من بخواهند از بد بودن حالشان لذت ببرند و مدتی در غار تنهایی شان لنگر بیندازند... :))

[syd · Rating 2 out of 5]

Atala: 2.5 ⭐️
René: 1.5 ⭐️

100+ pagine riassunte in questo che vuole sua sorella e romanticizza la cosa, si inizia l’anno alla grande!!!!!

[Ángel Agudo · Rating 3 out of 5]

Volumen que incluye un relato y una novela corta de Chateaubriand que se complementan. Las dos historias siguen tanto un mismo eje estructural como temático. En René, el protagonista cuenta como ha acabado en América y que es lo que lo tiene tan atormentado, y, en Atala, Chacras cuenta como ha acabado ciego y demacrado y que es lo que lo tiene tan atormentado.

Uno de los rasgos mas curiosos de estas dos historias (que tampoco es que sean demasiado brillantes) es como choca el impulso romántico con la moralidad cristiana. Como autor prerromántico, Chateaubriand se adentra en el mundo de las pasiones, pero sus historias tienen la misión casi de evangelizar, de explorar sus angustias para acabar concluyendo que la única solución es la fe y la religión, tanto para los franceses como para los salvajes.

La estructura de las obras es paralela. En «René» el autor comienza en pleno monólogo sobre el hastío y esa sensacion de que no hay sitio para el en la sociedad:

«¿Que vais a pensar de un hombre sin fuerza y sin virtud, origen de su propio tormento, condenado a lamentarse sin cesar de los males que se causa a si mismo?»

«¿Por qué no puedo yo disfrutar de la paz que siempre os acompaña? Mientras yo recorría infructuosamente tantos y tantos países, vosotros, sentados apaciblemente bajo vuestros robles, dejarais transcurrir los días sin apenas contarlos.»

para luego acabar en una segunda parte más tradicionalmente novelesca, con un misterio y un romance prohibido (que solo puede salvar el sacrificio cristiano)

En cambio, «Atala» comienza con la aventura de primeras, con Chacras escapando del las tribus indias y yendo de aquí para allá con su amada Atala, y luego llegan los dos últimos capítulos y el Padre Aubry se come casi toda la narrativa con sus monólogos sobre el fracaso del amor y la salvación de la fe :

«¿Es tu amor lo que te hace sufrir? Hija mía, lo mismo vale llorar por un sueño. Sin duda desconoces el corazón humano. Si quisieras contar las inconstancias de sus deseos, más te valdría contar el número de olas que arrastra el mar en una tempestad. [...] Cualquier día, con la saciedad, te habría llegado el hastío.»

Más allá de su finalidad educadora, las historias esconden un trato bastante curioso del hastío.

-René esta aburrido y hastiado del mundo y se enrolla durante páginas y páginas de que da igual cuanto busque, esa sensación no desaparece.

-El padre Aubry, en uno de los climax de su monólogo, defiende que uno se aburre de amar siempre lo mismo, que él amor está destinado al fracaso, que si Adan y Eva, que estaban hechos el uno para el otro por el mismo Dios, acabaron infelices, que coño hace pensando la gente que a ellos les va a ir mejor, y bueno, ya para colmo, tambien dice que las personas se cansan hasta de sentir su misma pena, que, por mucho que nos revolquemos en nuestros charcos de lágrimas, todos acabamos por pasar página de nuestras desgracias.

Siento que son obras complejas, no porque sean difíciles de entender (el mensaje de que la única salvación es la fe te lo escupe mascado el autor como si fueras un gorrión), si no porque es complicado leer entre líneas y ver que temas interesantes se esconden tras esa pretensión evangelizadora y esos personajes que, a pesar de escuchar los discursos canisnos de los cristianos y asentir todo el rato, no aceptan del todo la fe.

[Malix · Rating 3 out of 5]

"Les perpétuelles contradictions de l'amour et de la religion d'Atala, l'abandon de sa tendresse et la chasteté de ses mœurs, la fierté de son caractère et sa profonde sensibilité, l'élévation de son âme dans les grandes choses, sa susceptibilité dans les petites, tout en faisait pour moi un être incompréhensible. Atala ne pouvait pas prendre sur un homme un faible empire : pleine de passions, elle était pleine de puissance ; il fallait ou l'adorer, ou la haïr."

[SilveryTongue · Rating 4 out of 5]

0,4 estrellas

Atala: 04 estrellas

René :3,9 estrellas


Atala, ou les Amours de deux sauvages dans le désert (Atala, o los Amores de dos salvajes por el desierto) y René.


Chateaubriand rebosa lirismo y espiritualidad. Se le considera la primera novela romántica. . En 1802 tanto Atala como René fueron publicados como parte de Génie du christianisme (Genio del cristianismo).

[Sophia Cuckson · Rating 3 out of 5]

Had to read it for class, interesting to study but wouldn’t recommend for fun. Very little plot, mostly poetry style verse regarding nature.

[Quentin Crisp · Rating 1 out of 5]

I got to page 36 of this book and decided that I might as well spend time staring at a wall as reading the rest.

The name 'Chateaubriand' has a certain ring to it, and I find it, as it were, intoned with a kind of reverence here and there. Huysmans, one of my favourite writers, is said by one critic to be to Chateaubriand as a toad is to a nightingale. If this book is anything to judge by, I must suppose that critic had cardboard for brains.

This isn't so much in the 'noble savage' genre as the 'savage savage is civilised by white people' genre. I would write something about how tiresome and, indeed, reprehensible this is, but we're living in an age when people have used this kind of criticism so much as a form of self-promotion that, I am afraid, I have no appetite for it. Suffice it to say, it is not this that caused me to lay the book to one side.

There were glimmers of interest for me in the book, but sadly they grew dimmer and not brighter as I read on. The prose can be vaguely impressive - it's what might be called 'well-tooled' - though I have the suspicion that, at times, Chateaubriand is simply sitting bored with an encyclopaedia of the flora and fauna of North America and flicking through and writing lists to fill in the descriptions.

However, from his name and reputation as a founding figure in the romantic movement, I was not expecting something this stilted. Ann Radcliffe is more verbose, but less stilted. Chateaubriand is primly cutting his material by the yard. I could well believe this was written under a deadline for money, though I understand that Chateaubriand himself thought the two novellas in this volume, his "passionate twins". And beside the language, the story, too, opening portentously ("The destiny which unites us, my dear son, is a strange one.") singularly fails to deliver. The melodrama is wan.

I'm at an age now where I simply no longer have patience with bad books, and I will not finish this. I shall move on to Hofmannsthal in the hope I have better luck there.

[Ovidiu · Rating 2 out of 5]

1801-1802

[Roy · Rating 5 out of 5]

A completely different setting than I would have expected of a story subsumed under Romanticism. I'd expected European nature of the more organised, not necessarily civilised, kind, but instead Atala and René tell of the America, and the Indians, of the times in which the French still held a great part of the lands.

I can definitely see why this book is seen as related to Goethe's The Sorrows of Young Werther, especially with the explicative endnotes drawing specific parallels.

I must admit that even though I'm fond of detailed descriptions, especially when these are of nature, as that has a soothing effect, at times it did feel slightly too dweepingly. Additionally, especially the character of René felt over-dramatic, even to a hopeful romantic like myself. That is exactly why I was positively surprised by the ending.

If all be said and done, this is a masterpiece of evocative literature. The fact that I am so easily able to write about this, even though I'm more than ready for bed, as well as the strong feeling it left me with, despite my relative numbness due to still dealing with the remnants of thorough stress, shows for its power. Definitely a novel of all times, whether one likes it or not.

[Metin Yılmaz · Rating 3 out of 5]

Değişik bir konu diye düşünmüştüm fakat sonradan normal bir sıradanlıktan öteye gidiyor. Sıkıcı bir hal almasının yanı sıra misyonerlik rolüne soyunması ve bunu kötü bir çeviri ile Türkçe dilinde yapması kitabı daha tuhaf bir hale sokuyor. Sonlara doğru bitmesi için büyük efor sarfettim.

[Sylvia · Rating 4 out of 5]

Empecé bien con la literatura Francesa, vale la pena leer la gran obra de Chateaubriand.

[moi, k.y.a. · Rating 5 out of 5]

çeviri hariç puanım 5 ★, çeviriyi puana katarsam bir yıldız bile vermeye elim gitmez; ayrıca kitabın o boğucu kasvetini iliklerime kadar hissettim, sınav öncesi depresyona girmek istemiyorum svp

bu çeviriye rağmen kitabı bitirdiğim için kendimi tebrik ediyorum. vizeye yetiştirmek zorunda olmasaydım gider orijinalden okurdum ama bu işkenceye kendimi maruz bıraktım.

ŞATOBİRİYAN kısmını hâlâ aşamıyorum; muhtemelen haftaya pazar bir yorum şenliği yapacağım kendi çapımda de

[moi, k.y.a.]

yorum yazacağım

[Faustine · Rating 3 out of 5]

siblings or dating, hardcore edition

[Kasparas · Rating 3 out of 5]

spiritual Genius

[Lucile · Rating 3 out of 5]

C'est globalement un peu chiant et en même temps il y a de très beaux moments, assez puissants.
C'est une super édition sinon !